Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2017

Η Φλόγα κι ο Πάγος

Εικόνα
Σου ‘χει τύχει κάποια στιγμή να θέλεις κάτι πολύ να αγκαλιάσεις; τον ρώτησε. Κάτι ζωντανό, με ψυχή, να το σφίξεις πάνω σου, να το κρατάς, να μην θέλεις να το χάσεις κι από κείνο ν’ αρπάζεσαι. Την κοίταξε με τη συνηθισμένη του απορία, με την ίδια πάντα απάθεια, μ’ ένα βλέμμα που σήμαινε με κουράζεις, με ταλαιπωρείς, οργιάζουν οι βλαστοί σου προσπαθώντας να βρουν σ’ εμένα καρδιά, μα δεν θα τη βρεις όσο κι αν σκάψεις. Άλλωστε, έλεγαν τα μάτια του, με αγάπησες γι’ αυτόν τον πάγο, αυτόν δεν έχεις, αυτός σου λείπει. Όμως μέσα απ’ όλη αυτή την έκφραση, μια συρτή φράση του ξέφυγε: είσαι αδύναμη, της είπε, αναζητάς τον οίκτο μου, θα σε χωρίσω τώρα κιόλας, θέλω να σε δω να τρέχεις ξανά πίσω μου.
- Είσαι πράγματι ένα κομμάτι πάγος, δεν αστειεύεσαι, είπε εκείνη. - Μπορώ, με μια κίνηση της σκέψης να σε ξεχάσω, είπε ο πάγος. - Δεν θα με πεθυμήσεις; δεν θα με νοσταλγήσεις στο ελάχιστο; - Θα περάσω μακριά σου μερικές άδειες νύχτες, όμως κι εγώ άδειος είμαι, δεν θα μου κάνει καμία διαφορά. Πιάστηκε απ’ αυτ…

Η Λύτρωση της Ομολογίας

Εικόνα
Αγαπητέ Γ. Επικοινωνώ μαζί σου σε μορφή αποστολής - γράμματος, γιατί το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον κι ένα σημείο αδυναμίας του κόσμου που ζούμε. Θέλω να πω, η επιστολή, το γράμμα, εμπεριέχει την ομολογία, και χωρίς την ομολογία μας δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, ούτε τη θέση μας. Μάλλον όμως είναι μια συνήθεια που μου έχει μείνει απ’ τα παιδικά χρόνια και το σχολειό. Αν αναφέρομαι στη γραπτή ομολογία, είναι γιατί είναι τόσο δύσκολο να μιλάς - σχεδόν μπελάς. Και για να ακριβολογείς μιλώντας, θα πρέπει να ζεις βαθύτερα κι απ’ τη σιωπή. Ελάχιστα μόνο άτομα ακριβολογούσαν μιλώντας, ίσως ένας Σωκράτης κι ένας Χριστός τα κατάφεραν. Είναι μεγάλη ευθύνη αυτό και συνήθως το αφήνουν στο θεό, γιατί στα προφορικά δεν μπορείς να σβήσεις· τα ειπωμένα ειπώθηκαν. Ενώ στη γραφή έχεις όλο το χρόνο να στριφογυρίσεις ανάμεσα στα αισθήματά σου, για να πετύχεις την ακρίβεια. Θέλω να πω, μπορεί να αγαπάς, αλλά για να πετύχεις την αγάπη σου και να το πεις... μπορεί να περάσει καιρός. Τη σκέπασες εσύ ο ίδιος, θ…

Ενός Λεπτού Ύπαρξη

Εικόνα
Δεν λαμβάνει πάντα μέρος στον κόσμο υπάρχουν πολλά που δεν τον αφορούν μετά, ασχολούνται τόσοι πολλοί με τα γινόμενα που ένας λιγότερος δεν κάνει διαφορά προς καμία κατεύθυνση. Είναι φορές που απομένει χωρίς γνώμη, δεν ξέρει τί να πει αφήνει τα πράγματα να περνούν, λέει, αφού δεν μπορεί πάντα να τα οδηγήσει, καλό είναι να μην μπλέκετε στα πόδια τους ένας λιγότερος μες στα σωστά και τα δίκια και χωρίς αυτόν, η μοίρα του κόσμου, ίσως δεν κάνει διαφορά, σκέφτεται, πάντα δεν ωφελεί. Προτιμά, τις στιγμές αυτές να σωπαίνει και να κατεβαίνει στη θάλασσα κάθεται σ’ έναν βράχο και προσπαθεί να γιατρέψει τη θάλασσα αποχτά μια σχέση μαζί της πέραν κάποιων ορίων· ενώνεται κι η θάλασσα τον ξέρει και του μιλά, χωρίς αυτόν η θάλασσα μόνη είναι
Μέσα σε όλες τις στιγμές, συνηθίζει κάποιες που απλώς υπάρχει βρίσκει μια μέθη σ’ αυτές όταν οι άλλοι προσπαθούν για κάτι - κάτι ν' αποδείξουν φαντάζεται - αυτός προτιμά απλώς να υπάρχει. Δεν είναι εύκολο και δεν το ξέρουν πολλοί να πράττεις, να κάνεις, αυτά είναι γνωστά …

Το Φως των Παιδιών

Εικόνα
Η ζωή συνεχίζεται, πάντα βρίσκει έναν τρόπο. Παιδιά δροσερά ανθίζουν κάτω από τις στάχτες των προγόνων τους. Τα έχουμε ετοιμάσει μια "κοιλάδα θανάτου" διάσπαρτη απ’ τα δικά μας κόκαλα, όμως εκείνα εγκυμονούν στα στήθια τους το νέο κόσμο. Οι συνθήκες προσπαθούν να τα πιάσουν και να τ’ αποστειρώσουν, η μοίρα μας προσπαθεί να συνεχίσει, όμως οι καιροί τώρα άνοιξαν, κι αν υπάρχουν ακόμα σύνορα το μήνυμα σύνορα δεν κοιτά· τα μάτια γίνονται ολοένα και πιο παγκόσμια. Η αλυσίδα που δένει τον άνθρωπο κοντή, τον θέλει να γυρίζει γύρω απ’ τον εαυτό του και το συμφέρον του, όμως είναι δύσκολο να εμποδίσεις έναν άνθρωπο να καταλαβαίνει, όταν καταλαβαίνει.
Τίποτα δεν ορμάει πιο ύπουλα και πιο οδυνηρά σε μια νέα καρδιά απ’ τον περιορισμό της, κι εμφανίζεται σαν φυσική κλίση· όλα φωνάζουν πως είναι φυσικό να ζαρώνει ο άνθρωπος. Όμως οι καρδιές έχουν άλλα σχέδια κι ανιχνεύουν τη ζωή απ’ τη μυρουδιά.
Τα πνευμόνια γεμίζουν ελπίδα στο χαμόγελο ενός νέου. Οι γερασμένοι σκάβουν τον τάφο τους να ξεθ…

Ο Χαμένος Παράδεισος

Εικόνα
Ο εαυτός μας, ο αληθινός εαυτός μας, τα δικά του πράγματα θέλει, αυτά που ήδη γνώρισε, αυτά τον ολοκληρώνουν, σ’ αυτά γυρνάς. Ο εαυτός μας έχει περιόδους κι εποχές, τίποτα νέο δεν ζει, εκεί που φοβόμαστε να πατήσουμε το πόδι μας, σαν να είναι για πρώτη φορά, είναι ένας τόπος που έχουμε ξανάπαει. Ο εαυτός μας από τόπο σε τόπο της καρδιάς μας μετακινείται, σαν τσιγγάνος. Πηγαίνει σε δωμάτια που έχουμε κατοικήσει στο παρελθόν, ξαναγυρίζει μέσα από ελικοειδείς διαδρόμους και κύκλους χρόνου, σε ίδιες περιοχές του εγκεφάλου μας, τα ίδια πράγματα πάντα βλέπεις αλλά με άλλα μάτια, τα ίδια πράγματα ποθείς να ζήσεις αλλά με άλλη ολοκλήρωση, στα δικά σου λάθη επιστρέφεις να διορθώσεις, γιατί δεν έζησες ποτέ άσχημα πράγματα, όμως έζησες πράγματα που ήσουν απών και ξεγλίστρησαν μέσα απ’ τα χέρια σου, αφήνοντας μια πικρή γεύση, ή έζησες πράγματα λάθος μ’ εσένα λάθος. Εσένα διορθώνεις κι επιστρέφεις στα ίδια πράγματα, που είναι πλέον σωστά για σένα. Γιατί τα δικά σου είναι σωστά για σένα, και δικά …

Η Αναγέννηση

Εικόνα
- Τι σε απασχολεί σήμερα? - Ότι με απασχολούσε πάντα, κυρίως ο εαυτός μου. - Και πως το αντιμετωπίζεις αυτό? Νομίζω χρειάζεται να το αντιμετωπίσεις. - Νομίζω λες κάτι λάθος, αντιμετώπιση σημαίνει σύγκρουση, θαρρώ να το δεχθείς είναι το ζήτημα. - Πως λοιπόν το δέχεσαι? - Με το πλησίασμα. Επιτρέπεις στον εαυτό σου να έρθει κοντά σου, φιλιώνεις μαζί του, τον αγαπάς. - Πετάει σπίθες αυτό. - Φυσικά πετάει σπίθες, πηγαίνεις κοντά σε κάτι παραμελημένο. Είναι σαν να βλέπεις για πρώτη φορά το πιο δικό σου, αυτό που αληθινά είσαι το ξέχασες, χρειάζεται να το θυμηθείς. - Πως το θυμάσαι? - Με τη χρήση του, ο εαυτός μας είναι σαν ένα εργαλείο, είτε το χρησιμοποιείς σωστά είτε λάθος. - Πως το καταλαβαίνεις ποια είναι η σωστή χρήση του εαυτού σου? - Απ’ το αποτέλεσμα που σου φέρνει. Αναφέρομαι σε αισθαντικό αποτέλεσμα, όταν είναι ευχάριστο, ικανοποιητικό και χαρούμενο, χρησιμοποιείς τον εαυτό σου σωστά. Όταν δηλαδή αισθάνεσαι γεμάτος και πλήρεις αλλά κι αντέχεις όσα είσαι και τη μοναξιά σου. Συνήθως παίρνουμε …

Επιστολές

Εικόνα
Τι Πνεύμα! Μα τι Πνεύμα! Το ερωτεύεσαι!


---

               Επιστολή 261 προς τον κ. Χίγκινσον, 25 Απριλίου 1862

Κύριε Χίγκινσον,
    Η καλοσύνη σας απαιτούσε ευγνωμοσύνη νωρίτερα – μα ήμουν άρρωστη – και γράφω σήμερα, από το μαξιλάρι μου.
    Σας ευχαριστώ για την εγχείριση – δεν ήταν τόσο οδυνηρή όσο υπέθετα. Σας φέρνω κι άλλα – όπως ζητήσατε – αν και δεν διαφέρουν –
     Όταν οι σκέψεις μου είναι ξέντυτες – μπορώ να κάνω τη διάκριση, μα όταν τις βάζω σε Ενδύματα – μοιάζουν όμοιες, και μουδιασμένες.
     Ρωτήσατε πόσο χρονών είμαι; Δεν έγραψα κανένα στίχο – εκτός από κάνα δυο
— μέχρι φέτος το χειμώνα – Κύριε — 
     Έζησα έναν τρόμο – από το Σεπτέμβριο – που δεν μπορούσα να τον πω σε κανένα – και γι αυτό τραγουδώ, όπως κάνει τ' αγόρι όταν περνάει απ' το Κοιμητήριο – επειδή φοβάμαι – Ζητάτε να μάθετε τα Βιβλία μου – Για Ποιητές – Έχω τον Κιτς – και τον Κύριο και την Κυρία Μπράουνινγκ. Από Πεζά – τον Κύριο Ράσκιν – τον Σερ Τόμας Μπράουν – και την Αποκάλυψη. Πήγα στο σχολε…

Το Κέρδος της Απωλείας

Εικόνα
Έκλεισε το μαγαζί, καβάλησε το αυτοκίνητο και τράβηξε κατά την εξοχή δεν καταλάβαινε πια τίποτα ούτε πως έφτασε σ’ αυτή την ηλικία με τρία παιδιά να μένει σ' ένα υπόγειο να ΄χει για χόμπι του μοναχικές στιγμές γεμάτες ουίσκι όσο αγωνίζεται τόσο ν’ αυξάνεται η ανάγκη του να μαζεύει και να μην έχει τίποτα να δανείζει και διαρκώς να χρωστά να υπολογίζει, αλλά να πέφτει έξω ο προϋπολογισμός του να ορμά, να τολμά, αλλά να μην βγαίνει απ’ το αδιέξοδο ν’ ανοίγει την πόρτα μα εκείνη να τον χτυπά στο πρόσωπο ν’ αισθάνεται πως αγγίζει τον ήλιο, αλλά να μένει πάντα μακρινός· και μέσα σε όλα να νιώθει μια ματαιότητα να προσπαθεί να κρατηθεί από έναν λόγο να τον βλέπει στα παιδιά του, να χάνει τη ζωή να περνά ο χρόνος του ημερολογίου αλλά όχι ο καιρός του να τον εκβιάζει το ίδιο του το ρολόι ν’ αισθάνεται δέσμιος μιας κατάστασης και γενικά δέσμιος να φουσκώνει η κοιλιά του αλλά όχι το πορτοφόλι του· τράβηξε κατά την εξοχή, όπως είπε, να πάρει μια ανάσα να κοιτάξει ένα άλλο πέλαγος απ’ αυτό των ανθρώπων· πήρε τους…