01 Μαΐου 2017

Η Άνοιξη & το Εμπόδιό της







 Η ίδια η ζωή σου φτιάχνει ένα περιβάλλον, ένα συναισθηματικό περιβάλλον. Οι σχέσεις σου με τους ανθρώπους, η οικονομία σου, οι δουλειές σου, η τηλεόρασή σου, το παρελθόν σου και το μέλλον σου, είναι ήδη το ένα περιβάλλον. Το άλλο περιβάλλον είναι η φύση.

 Η φύση, τώρα που είναι Μάιος τραγουδά. Όμως συνήθως οι άνθρωποι, με τ’ αυτιά τους, ακούν τις σκέψεις τους. Το κάθε πρόβλημα έχει μια ισχύ ανεπανάληπτη κι η ρίζα του προχωράει βαθιά, ριζώνει μέσα στο αίσθημα και φέρνει στο νου μαύρο κι άραχνο. Χωρίς να υπολογίσουμε τα ήδη ριζωμένα αισθήματα στο μαύρο πέλαγος που γίνονται καθεστώς στη ζωή.

 Αδύναμη η άνοιξη κι ο Μάιος να ρίξουν φως στην υπόθεση της πραγματικής ζωής -  αν είναι πραγματική μια τόσο ιδιωτική ζωή όσο η προσωπική. (Το λέω αυτό για να τονιστεί η διαφορά μεταξύ του καλού και του κακού, και για να γίνει αντιληπτό, πόσο τελικά προσωπική είναι η διάθεση).

 Τι κι αν η φύση τραγουδά όταν η ψυχή ουρλιάζει? Τι κι αν ξέρεις όταν αισθάνεσαι διαφορετικά? Τα πράγματα είναι έτσι όπως τα αισθάνεσαι. Έξω από σένα, σε απόσταση αναπνοής, μπορεί να υπάρχει ένας παράδεισος που δεν τον αγγίζεις. Κυκλοφορείς ήδη μέσα σ’ έναν παράδεισο, της άνοιξης τον παράδεισο, που δεν έχεις πρόσβαση, γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη στρατιά πολεμιστών που σε κυκλώνουν απ’ τις ίδιες σου τις σκέψεις.

 Σκάβεις μια σήραγγα να βγεις έξω. Η διάθεση σε κλείνει όπως θα σ’ έκλεινε ένας μαντρότοιχος. Έξω υπάρχει μια αιώνια μουσική, μέσα υπάρχει θόρυβος, ο θόρυβος των σκέψεων. Έξω η θάλασσα είναι γαλήνια, μέσα τρικυμισμένη, η μέσα θάλασσα είναι ο μοναδικός σου κόσμος. Για να φτάσεις στην έξω θάλασσα πρέπει να κατέβεις μέσα σου και να περάσεις απ’ τη στενή πύλη, όμως οι περισσότεροι πάνε, εκεί που όλοι πάνε, απ’ την πλατιά γνωστή λεωφόρο κι αισθάνεσαι τον Μάιο, ενώ Μάιος είναι, ν' απέχει από σένα έτη φωτός. Κι ενώ το ξέρεις πως είναι ένας γλυκός Μάιος... η πίκρα της ψυχής σου υπερισχύει.

 Αφέσου στο Μάιο, μ’ έναν τρόπο που να καταρρίψεις τη γέφυρα. Ανάμεσα σε σένα και την εποχή να μην υπάρχει καμία απόσταση. Να σε φτάνει η διάθεσή σου απ’ έξω, όπως τα παιδιά φτάνει. Μα κι απ’ έξω όταν σε φτάνει η διάθεση... εξαρτάτε από ποιο απ’ τα δύο περιβάλλοντα σε φτάνει. Σε φτάνει απ’ το τεχνικό περιβάλλον, αυτό που εσύ με την αντίληψή σου δημιούργησες? ή σε φτάνει η διάθεσή σου άμεσα απ’ τη φύση και την πηγή της ζωής? ιδού το ερώτημα.

 Το δεύτερο περιβάλλον είναι χτισμένο απ’ τον άνθρωπο, το πρώτο είναι η κτίση. Όταν η διάθεσή σου σε φτάνει απ’ το πρώτο αρχέγονο περιβάλλον... μπορείς να διακρίνεις τη λαμπρότητα, τότε δεν αδικείς το Μάιο και δεν μπαίνεις εσύ εμπόδιο ανάμεσα σε σένα και τον ήλιο. Τότε μπορείς να σταθείς για μια στιγμή και να απολαύσεις τη μουσική.

 Δυστυχώς η φυλακή του ανθρώπου είναι γερή. Μικρές εξάρσεις κι ενθουσιασμοί κάνουν τη ζωή να συνεχίζεται, και ξανά βουλιάζει κανείς μέσα σε μια σκοροφαγωμένη καθημερινότητα, που δεν επιτρέπει το βλέμμα να κινηθεί περιμετρικά και να δει. Σαν υπνωτισμένος ο άνθρωπος βαδίζει κρατώντας στο μυαλό του αυτό που έχει να κάνει, αυτό βλέπει, πάνω σ' αυτό προσπαθεί κι αγωνίζεται. Αυτό τον τρώει αυτό τον θρέφει, αυτή είναι η αλήθεια του. Αυτό που κρατά στη σκέψη του τον κερδίζει ολότελα. Γύρω του η ζωή μπορεί να χορεύει, αυτός σκυθρωπός προχωρά να εκτελέσει τις εντολές του μυαλού του. Απομονωμένος, ξεκομμένος απ’ την ίδια του τη φύση, με δεύτερη τεχνητή διάθεση και δεύτερα αισθήματα προσωπικά, με την ελλειμματική εικόνα του πάντα μισοτελειωμένη, ζει μέσα στο δεύτερο τεχνικό περιβάλλον κι ο κόσμος είναι πάντα όπως τον ξέρει, που μπορεί ν' απέχει πολύ απ’ τον κόσμο όπως είναι. Και δεν ζει τίποτα άλλο παρά τη γνώμη του. Κι όσο ζει στην αλήθεια το κάνει με τη μυρουδιά.

 Η άνοιξη είναι συγκλονιστική, πόσο συγκλονισμός εσένα σε φτάνει?
Και τώρα, με τόση απόσταση που πήραμε απ’ τα λουλούδια, ποιος θα νιώσει το σκοπό των λουλουδιών? Η κατακλυσμιαία άνοιξη τραβήχτηκε σε μια γωνιά μέσα στον απόρθητο άνθρωπο. Τώρα που γύρισε τη σημασία του σε όλα όσα για σημαντικά νομίζει… κι η άνοιξη του γύρισε πλάτη. Κι ενώ μέσα στην άνοιξη ζει, μέσα στην ουσία της, νιώθει απ’ την άνοιξη διαφορετικά και δεν της επιτρέπει. Όμως η άνοιξη είναι βαθιά, βαθύτερη απ’ τον άνθρωπο, κι όσο κι αν έχτισε γύρω του τοίχους πάντα τον βρίσκει. Τον βρίσκει μέσα στις σφαίρες, τον παρηγορεί και του σκουπίζει απ’ το μέτωπο τ’ αίματα. Σκύβει στο αυτί του και του λέει: η ζωή συνεχίζεται κι αξίζει!

 Γιατί, για να χαρείς την άνοιξη σε όλο το μεγαλείο της θα πρέπει να επιστρέψεις στην αθωότητα. Κι αυτό είναι μέγας κίνδυνος, όχι για τη ζωή, αλλά για τη ζωή που έφτιαξες. Γι’ αυτό η άνοιξη θ’ ανήκει στα παιδιά, τα μικρά και τα μεγάλα, κι απ’ το κρεμαστό σταφύλι της, οι άνθρωποι θα τσιμπολογούν πάντα μερικές ρόγες, θα παίρνουν μια γεύση άνοιξης εις ανάμνηση περασμένων παιδικών ανοίξεων, όπως ακριβώς στο Μυστικό Δείπνο. Εις ανάμνηση των περασμένων ανοίξεων η παρούσα άνοιξη, η τωρινή, που για να την πλησιάσεις και να ζήσεις κοντά της… πρέπει να φτάσεις στο παρόν. 


Δημοσίευση σχολίου

Η Αναγέννηση

- Τι σε απασχολεί σήμερα? - Ότι με απασχολούσε πάντα, κυρίως ο εαυτός μου. - Και πως το αντιμετωπίζεις αυτό? ...