10 Μαΐου 2017

Το Εξηγημένο & το Ανεξήγητο










 Δεν είμαι κάποιος εντέλει πιστός, όμως έχω μια πίστη στο να καταλαβαίνω και να μαθαίνω.
 Ίσως προσπαθώ να καταλάβω πράγματα που δεν τα βάζει το μυαλό κι αρκούνται στην πίστη, ίσως προσπαθώ να εξηγήσω τη μεταφυσική, όμως ο δρόμος προχωράει και μετά από μένα και δεν μπορώ να σταματήσω τον εαυτό μου να προχωράει λόγο του ανεξήγητου.
 Και μετά, υπάρχουν τόσα πράγματα ν' ακροαστείς και να θαυμάσεις, να μείνεις εκστατικός και γεμάτος δέος, μα ένα μυαλό που πεινάει, σου λέει πες μου κάτι και γι' αυτό.
 Τι να σου πω γι' αυτό; τι να σου πω για όλα, δεν μπορείς να σταματάς κάθε τόσο που δεν υπάρχει εξήγηση, θα πρέπει και την εξήγηση να την ξεπερνάς, ν’ αφήνεις ανοιχτό το κανάλι του νου γιατί εσύ απ’ αυτό σαν νερό τρέχεις. Είναι μικρή η νόηση για να μένεις πίσω απ’ αυτή· το περισσότερο το χάνεις.
 Προσπαθείς να εξηγήσεις την καρδιά σου· δεν θα την καταλάβεις ποτέ. Μόνο ένα μικρό μέρος της, όμως αυτό δεν αρκεί για να ζήσεις πλήρως.
 Τι να καταλάβεις απ’ την καρδιά σου, πόσα δικά της να κάνεις λέξεις; που είναι απέραντη, που είναι μυστήρια και μυστική, πόσα απ’ αυτά να φέρεις στο φως κι ως που να σκαλίσεις με τη γνώση? που δεν υπάρχει κατάληξη, μα εσύ δεν πρέπει να σταματάς και να περιορίζεσαι πίσω απ’ όσα ξέρεις.
 Είσαι, με τη σκέψη σου, το εμπόδιο που βάζεις. Θα πρέπει στην άκρη να τραβηχτείς και ν’ αφεθείς να θαυμάζεις. Διαφορετικά βάζεις τρικλοποδιά στον εαυτό σου κι οι αισθήσεις σου οι άμοιρες σε κατασπαράζουν. Μπορείς ν’ ανοίξεις τον κόσμο σου,  μπορείς να κλείσεις τον κόσμο σου, μα καθώς τον ανοίγεις θα σου ζητηθεί η εξήγησή του. Και με την εξήγηση θα προχωρήσεις μέχρι το εξηγημένο. Και τι θα κάνεις μετά? θα σταματήσεις? αφού από κει και πέρα αρχίζει η ζωή.
 Όταν στραγγίξει η εξήγηση κι έχει άπειρες φορές άλλο τόσο που δεν ξέρεις, εκείνο δεν θα πρέπει σαν δικό σου να το δεχθείς? μήπως είναι δικό σου μόνο όσο καταλαβαίνεις? είναι πολύ λίγο αυτό και κάνει την καρδιά να ματώνει, είναι ένα όριο περιοριστικό, κι εσύ πλάσμα χωρίς όριο θα ζήσεις πίσω από μια ορίου γραμμή? θα ζήσεις ένα 5% της ζωής σου επειδή τόσο ξέρεις και τόσο το μυαλό εξηγεί? το άλλο ποιος θα το ζήσει? που κι αυτό θα σου ζητηθεί, και πως μέσα απ’ τις μυλόπετρες του μυαλού να το αφήσεις ελεύθερο? που συνήθως οι άνθρωποι αφήνουν ελεύθερο όσο ξέρουν. Και το άλλο το κρατούν. Μαθαίνουν μια σταγόνα πέλαγος κι αυτή ελευθερώνουν στο διάστημα, το άλλο το κρατούν και τους κράτα ομήρους της γνώσης τους, γιατί, δεν υπόκειται στον έλεγχό τους. Κι είναι το περισσότερο απ’ το δικό τους που δεν ελέγχουν κι αυτό τη ζωή τους ορίζει. Μα το λένε μοίρα και το αγκαλιάζουν σαν το παραπαίδι τους και το υπομένουν.
 Φτωχή εξήγηση κι ακόμα φτωχότερη λογική, κι εσύ ένα πλάσμα θεϊκό κάτω απ’ τη μπότα της σκέψης σου στενάζεις, κρυφοκοιτάζοντας τ' άστρα που σου ανήκουν, μη δεχόμενος την τραγωδία σου. Μα τα κανάλια που οδηγούν στα άστρα κλειστά, μόνο που καμιά φορά η ποίηση παίρνει φόρα απ’ τα χαμηλά και τινάζεται σαν αστραπή, να σπάσει αλυσίδες της γεννήσεως και χτυπά ν' ανοίξει τις μυλόπετρες του μυαλού, να μιλήσει η ψυχή, σαν μια τεχνική απελευθέρωσης λόγων βαθιά κρυμμένων. Μα πάλι λέξεις είναι και μια περιγραφή της σιωπής.
 Κι η ίδια η σιωπή - που είναι το μεγαλείο όλο - επιφορτίζεται με λέξεις να αποδοθεί, να γίνει γνωστή σιωπή κι ομιλούσα. Μα την καθαρή σιωπή ποιος μπόρεσε να την εκφέρει? όποιος μίλησε απ’ τη σιωπή, μια γνώμη για τη σιωπή είπε, τη δικιά του γνώμη. Κι αυτό, για να μπορέσει να σχηματιστεί ένα βλέμμα που λέει όλα τα δικά του. Μα το βλέμμα συνεχίζει να κρατάει πάντα όλο το μυστικό κι οι άνθρωποι το τεμαχίζουν να το αποδώσουν, τις περισσότερες φορές ενόσω στα μάτια δεν κοιτάζονται. Μια παραφωνία της ψυχής για να μιλούν οι άγνωστοι μεταξύ τους.

 Ως εδώ ξέρω, από κει και πέρα αισθάνομαι. Το περισσότερο δεν το ξέρω, όμως το αισθάνομαι. Δεν θα το μάθω ποτέ, όμως θα το αισθάνομαι κι είναι σαν να το ξέρω. Δεν θα μπορέσω ποτέ να το πω κι αυτό θα είναι καημός και κινητήριος δύναμη να μαθαίνω. Ακόμα κι αν μικρό μερτικό κάνεις λέξεις, το άλλο όλο μπορείς να το ζήσεις. Όμως δύσκολα θα το μοιραστείς, εκείνο που στις λέξεις δεν υπάγεται. 

 
Δημοσίευση σχολίου

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία

 Το βλοκγάκι μάλλον θα κλείσει, όμως μια τελευταία ιστορία προλαβαίνω να τη γράψω, για μια γυναίκα διαφορετική, διαφορετική ω...