11 Μαΐου 2017

Η Ευτυχία








 Κάποια φίλη με ρώτησε τί φέρνει την ευτυχία. Της απάντησα ο Πελαργός τη φέρνει, όπως και τα παιδιά. Αν ρίξει το βλέμμα ένας ενήλικας μέσα του... αρχικά βλέπει μαύρο, πολύ μαύρο, είναι όλο δικό του, είναι ένα κοράκι, το ζει, το φωνάζει, το βιώνει, το πράττει, το μοιράζεται.
 Αν αρχίσει να σκάβει κι έχει φίλους θεούς... μετά από πολλές περιπέτειες, μπορεί να φτάσει σε μια παιδική αισθαντικότητα και να βιώσει την πηγαία χαρά, τη χαρά χωρίς λόγους, εκεί κοντά είναι και η λύπη. Όμως ακόμα κι εκεί να ζει, την ευτυχία μόνο από διαίσθηση κι υποψία την ξέρει, όχι την ευτυχία που τη φέρνουν πράγματα αλλά την ευτυχία που είναι.

 Μπορείς πράγματι στη ζωή σου να ζήσεις μερικές στιγμές ευτυχίας, στηριγμένη σε πράγματα ή πρόσωπα. Μα αν αναζητάς να ζήσεις στη χώρα της ευτυχίας... θα βαδίσεις σε χώματα ιερά, θα βγάλεις και παπούτσι και κάλτσα. Γιατί όλοι οι σοφοί, όλοι οι δάσκαλοι, μηδενός εξαιρουμένου, είπαν ψάξε μέσα σου να βρεις τη χαρά και την ευτυχία, εκεί είναι, κι αν τη βρεις θα αποκτήσεις όλα τα πλούτη  που της αναλογούν. Έτσι ώστε και τα πλούτη να χάσεις... η ευτυχία να σου μείνει.

  Η ευτυχία ουσιαστικά είναι ένα βρέφος, το βρέφος που υπήρξαμε, είναι η αλώβητη αισθαντικότητα αυτού του βρέφους. Αυτό το βρέφος είναι καθαρό στην καρδιά, δεν έχει υποστεί καμία μόλυνση, τίποτα δεν το άγγιξε και δεν έφτασε ως εκεί. Είναι ένα βρέφος που δεν το άγγιξε ποτέ το περιβάλλον, ούτε το ευρύτερο ούτε το γονεϊκό. Ακόμα πιο ουσιαστικά... είναι ένα ορφανό βρέφος και μοναδικό. Η αισθαντικότητα αυτού του βρέφους, η ίδια του η ουσία, αποτελείται από ευτυχία.
 Αυτό το βρέφος, μετά από τόσα που υπέστη από εμάς ουσιαστικά, δεν μπορούμε να το πλησιάσουμε με βρώμικα χέρια και σκέψεις, χρειάζεσαι την κάθαρση, την εξιλέωση, τη συγχώρεση, τη μετάνοια, και τρέμει το βλέμμα μας να το κοιτάξουμε, όπως τρέμει το βλέμμα μας όταν κοιτάζουμε ένα οποιοδήποτε βρέφος.
  
 Μπορείς να πάρεις μια γεύση, πως είναι να ζεις στην περιοχή αυτού του βρέφους, κοιτάζοντας ένα οποιοδήποτε βρέφος, τα αισθήματα που σου ανεβάζει να νιώσεις είναι δικά σου. Όμως αν ζεις στην περιοχή αυτού του βρέφους που είσαι... τα αισθήματα που σου ανεβάζει ένα βρέφος που κοιτάζεις... δεν τα χάνεις ποτέ, δεν είναι παροδικά και δεν επιστρέφεις στην αληθινή τάχα ζωή σου, γιατί εκείνη είναι η αληθινή ζωή σου. Δεν κοίταξες για λίγο ένα βρέφος κι ένιωσες παροδικά τη γλύκα που σου προκαλεί κι επέστρεψες μετά στην σκληρή των ενηλίκων ζωή... αλλά μένεις εκεί, στην αισθαντική πηγαία γλύκα.
 Αυτή είναι η ευτυχία: να επιστρέψεις στην αισθαντικότητα του βρέφους που υπήρξες, αλλά συνειδητά, με επίγνωση και νόηση. Που νομίζεις πηγαίνεις στη ζωή σου? προς εκεί κατευθύνεσαι.
 Η αναζήτηση της ευτυχίας λοιπόν είναι ένας πελαργός, κι έχουν κάθε δίκιο οι γονείς να λένε στα παιδιά πως τα φέρνει στη ζωή ένας πελαργός, καθόλου δεν τα κοροϊδεύουν. Οι συμβολισμοί δεν είναι τυχαίοι.

 Ένας πελαργός, ένα περιστέρι, μια πεταλούδα ή ένα ροζ σύννεφο. Ακόμα και λίγη αφέλεια σε σχέση με τη γενικότερη κατάρα, κάποια αθωότητα μέσα στην πονηρία και τους πονηρούς καιρούς, ένας αμνός μέσα σε λύκους, ένας παράλογος άνθρωπος μέσα στους λογικούς, ή ένας τρελός μέσα στους σώφρονες, αυτά είναι η ευτυχία.
 Είναι ένας γαλάζιος ουρανός χωρίς σύννεφα, ή με λίγα λευκά συννεφάκια διάσπαρτα στο γαλάζιο του ουρανού σαν προβατάκια. Ή μια ανεμπόδιστη θέα. Η ευτυχία είναι η κατάσταση χωρίς βάσανο, δηλαδή η μη γνωστή μας κατάσταση.

 Δεν υπάρχουν πολλοί εραστές της ευτυχίας ούτε πολύς κόσμος πιστεύει σε αυτή. Όλα τα παιδιά, στη νηπιακή τους ηλικία, στις πρώτες τους σκέψεις, είχαν ένα δίλημμα σχετικά με το νόημα της ζωής, ένα πηγαίο δίλημμα. Αναρωτήθηκαν λοιπόν ποιο είναι το νόημα της ζωής με τις πρώτες σπίθες της κατανόησής τους για τον κόσμο που ήρθαν. Τα παρουσιάστηκε τότε μια πηγαία απάντηση που τα έφτανε απευθείας απ’ την ψυχή τους, κι ήταν σίγουρα, χωρίς καμία αμφιβολία, γιατί τότε δεν υπήρχε αμφιβολία. Ακούγοντας λοιπόν τόσο ξεκάθαρα την καρδιά τους... η ίδια η καρδιά τους απάντησε στον ερώτημά τους, πως ο σκοπός και το νόημα της ζωής είναι η ευτυχία. Όμως τα παιδιά, ζούσαν πια σ' ένα περιβάλλον που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται στα μάτια τους και μοιραία, τα έφτασε και μια εξωτερική απάντηση. Αυτή η δεύτερη απάντηση που τα έφτανε από έξω, κυρίως έλεγε, πως το νόημα κι ο σκοπός της ζωής είναι το χρήμα. Τα παιδιά μπερδεύτηκαν, τα περισσότερα υπέκυψαν στον πειρασμό και ρίχνοντας μία το βλέμμα στην καρδιά τους και μία στον κόσμο που τα έφτανε... τα πιο αδύναμα λύγισαν κάτω απ’ την επιρροή του και πίστεψαν πως το χρήμα είναι ο σκοπός κι όχι η ευτυχία.
 Άθελά τους παράκουσαν την καρδιά τους και πίστεψαν όσα οι μεγάλοι πρέσβευαν. Γιατί, τότε, βλέπεις, ήταν κι ο καιρός της μίμησης και τα παιδιά βιάζονταν να μεγαλώσουν. Κι αφού οι μεγάλοι εκείνα τα πράγματα πίστευαν... πίστεψαν πως οι άνθρωποι μεγαλώνουν πιστεύοντας εκείνα. Έτσι, απ’ το τίποτα και το πουθενά, έφτιαξαν μοίρα.  
 Γιατί όλα τα παιδιά, βρέθηκαν σ’ έναν διχασμό σχετικό με το δίκιο του κόσμου, κι ήταν μικρά, και χωρίς εμπειρία ακόμα, για να θεωρήσουν αρχικά και κατόπιν να πιστέψουν, πως τόσο μικρά πλάσματα όσο εκείνα και διαρκώς απορημένα, θα μπορούσαν να έχουν δίκιο έναντι τόσο ψηλών ανθρώπων και σκυθρωπών, και σοβαρών, και θυμωμένων, και θλιμμένων, όπως οι πρώτοι άνθρωποι που αντίκρισαν ανοίγοντας τα μάτια τους.

  Με αυτόν τον τρόπο ο κόσμος πέρασε μέσα τους κι η ευτυχία τους αργά χάθηκε και λησμονήθηκε, γιατί την ευτυχία την κρατάς πιστεύοντας στην ευτυχία.  Όμως καθώς μεγάλωναν, όλα έδειχναν άλλα πράγματα για σημαντικά, άλλες αξίες, άλλα συμφέροντα, άλλες επιδιώξεις και σκοπούς και έπεσαν με τα μούτρα σε όλα όσα οι άνθρωποι θεωρούσαν σπουδαία κι άξια να τα καταφέρουν, για ένα μπράβο τους, για μια επιβράβευση.
 Γιατί την επιβράβευση των άλλων, δεν την παίρνεις αν δεν πετύχεις εκείνο που αυτοί θεωρούν σημαντικό. Αν πετύχεις αυτό που εσύ θεωρείς σημαντικό, υπάρχει περίπτωση να χειροκροτείς μόνος τον εαυτό σου, έτσι κυνήγησαν το λάθος βραβείο.

  Η ευτυχία μέσα τους στοίχειωσε, το βρέφος σκεπάστηκε με ατσάλινες κουβέρτες, το βρέφος κρύωνε, η ευτυχία έγινε φάντασμα. Την έψαξαν εδώ, την έψαξαν εκεί, δεν τη βρήκαν. Την έψαξαν στα μάτια ενός συντρόφου, στην κορυφή μιας καριέρας, στην γνώση και την επιτυχία, δεν τη βρήκαν. Λίγα παιδιά, στο τέλος, κουρασμένα κι απελπισμένα, ταλαιπωρημένα και βασανισμένα, άρχισαν να την ψάχνουν στα καμπαναριά κι εκεί την εντόπισαν. Στα καμπαναριά, γιατί εκεί είχαν βρει καταφύγιο κι είχαν φωλιάσει στο μεταξύ, οι πελαργοί που στη ζωή τα έφεραν.

 Η απάντηση λοιπόν φίλη μου, είναι την ευτυχία ο πελαργός τη φέρνει, κι όχι μόνο αυτό, αλλά κι ο πελαργός την κρατά στα χέρια του. 
  

Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...