16 Μαΐου 2017

Πίσω απ’ τα Μάτια






 Κάποιοι έχουν το θάρρος της γνώμης τους, κάποιοι πάλι υπερβάλουν κι έχουν το θάρρος της γνώμης άλλων. Φαίνεται πως το θάρρος που λείπει από μερικούς το διαχειρίζονται άλλοι. Αν δεν ξέρεις τί θέλεις κάποιος άλλος το ξέρει. Για να ξέρεις τί θέλεις πρέπει να ξέρει τί αισθάνεσαι, αυτό που θέλεις αισθάνεσαι να το θέλεις.
 Υπάρχει περίπτωση να μην αισθάνεσαι πως το θέλεις αλλά να ξέρεις πως το θέλεις. Δεν είναι λάθος αυτό, απλώς το θέλει η σκέψη σου. Αν ξέρεις πως το θέλεις υπάρχει λόγος. Αν ξέρεις πως το θέλεις, αλλά δεν αισθάνεσαι πάντα πως το θέλεις, χρειάζεται να ταυτιστεί η σκέψη με το συναίσθημα, αυτό δεν είναι λίγη πρόοδος, ίσως είναι όλη η πρόοδος, η ταύτιση σκέψης και συναισθήματος είναι το ζήτημα της ισορροπίας.
 Όταν ξέρεις πως κάτι το θέλεις, αλλά δεν αισθάνεσαι πάντα πως το θέλεις, χρειάζεται να δουλέψεις με τον εαυτό σου για να συναντηθείς μαζί του. Γιατί αν δεν το θέλεις τόσο με τη σκέψη όσο και με το συναίσθημα, δεν το αποκτάς.
 Υπάρχει περίπτωση να το θέλει μόνο η σκέψη σου αλλά μην το θέλει η ψυχή σου, αυτό είναι λάθος. Υπάρχει ακόμα περίπτωση, να το θέλει μια ιδιότητα της ψυχής σου που είναι πρόσκαιρη, δεν είναι λάθος αυτό, το χρειάζεται για να προχωρήσει, όμως κάποια στιγμή πρέπει να το αφήσεις πίσω. Γιατί αν δεχθείς ως δικό σου, κάτι όπως είναι η ανάγκη, δεν ξεφεύγεις απ’ την ανάγκη, γιατί τη θρέφεις, τη βλέπεις και την τονίζεις, άρα την ενισχύεις.
 Αυτό που θέλεις, όταν είναι αληθινά δικό σου, με την απόκτησή του σε ολοκληρώνει. Έρχεται και παίρνει μια θέση στην ψυχή σου. Το να σε ολοκληρώνει είναι το δείγμα πως δεν θέλεις κάτι που δεν σε αφορά.

 Για να ζήσεις, χρειάζεται να το κάνεις φωναχτά. Άλλοι διαρκώς το ουρλιάζουν. Γενικά πρέπει να βρεις τρόπο να το πεις. Υπάρχουν εκατοντάδες τρόποι να το πεις. Ο τελευταίος τρόπος που το λες είναι ο σιωπηλός, ελάχιστοι φτάνουν στο σιωπηλό τρόπο. Για να φτάσεις στο σιωπηλό τρόπο ζωής ξεκινάς απ’ τον ουρλιαχτό. Μετά το φωνάζεις, αργότερα μόνο το λες. Όμως οι άνθρωποι, συνήθως, μένουν στο στάδιο που το φωνάζουν, είναι μια εσωτερική ανάγκη αυτή που δεν την χάνουν ποτέ.
 Οι άνθρωποι που τους ακούς δεν σκέφτονται πάντα, αυτοί που σκέφτονται προσέχουν αυτούς που το λένε, τους διακρίνουν. Αυτοί που προσέχουν αυτούς που το φωνάζουν υπακούουν στο θόρυβο. Γενικά ο θόρυβος έχει την πρώτη θέση στη σημερινή επικοινωνία. Ο νοητικός θόρυβος γίνεται επικοινωνία. Ο νοητικός θόρυβος έχει κάτω του διφορούμενα αισθήματα, το ξεκαθάρισμα των αισθημάτων αποκαλείται εστίαση κι επικέντρωση, ό,τι πετύχεις το πετυχαίνεις πρώτα μέσα σου, μέσα σου είναι ο στόχος.
 Στόχος σου είναι η καρδιά σου, όχι όλη, γιατί υπάρχουν περίοδοι στη ζωή σου που είναι πολλή η καρδιά, έτσι στόχος σου είναι ένα μέρος της καρδιάς σου, που το ενισχύεις τονίζοντάς το, το τονίζεις βλέποντάς το, ό,τι δεν βλέπεις παύει να υπάρχει, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό τοπίο.
 Μπορείς να ζεις και να προχωράς με μια εσωτερική μετακίνηση, η καρδιά έχει τόπους. Ουσιαστικά ζεις μετακομίζοντας, ακόμα κι αν δεν αλλάζεις σπίτι. Καθώς μετακομίζεις από τόπο σε τόπο της καρδιάς παίρνεις μαζί σου λιγότερα πράγματα. Ο μεγαλύτερος χώρος της καρδιάς, στον πιο άνετο, ζεις με τα λιγότερα πράγματα.
 Η σκέψη θέλει, η καρδιά χρειάζεται, ουσιαστικά ζεις με το χρειάζομαι, με το θέλω ζεις στην πλάνη των αισθήσεων. Η καρδιά, ουσιαστικά χρειάζεται λίγα, όμως μπορεί να χρειάζεται και λίγα περισσότερα, εξαρτάται τί της έχει λείψει. Η καρδιά ποθεί, λαχταρά, επιθυμεί. Όμως η επιθυμία, μπορεί να επιφορτιστεί με λόγο, τότε γίνεται επιθυμία της σκέψης και βασανίζει την καρδιά.
 Γενικά ο άνθρωπος, χρειάζεται να κλαδεύει τον εαυτό του, είναι σαν ένα δέντρο, που του ξεφεύγουν διαρκώς άκαρπα κλαδιά, είτε προς τον ουρανό είτε προς τη φλεγόμενη καρδιά της γης. Υπάρχει η προς τα πάνω υπερβολή και η προς τα κάτω υπερβολή. Την προς τα πάνω υπερβολή την αντιλαμβάνεσαι σε καιρούς ευνοϊκούς, την προς τα κάτω σε καιρούς δυσοίωνους. Η προς τα πάνω υπερβολή ξεφεύγει με την αλαζονεία, την αχαριστία ή την έπαρση, αυτά τα συστατικά τα ψαλιδίζεις με το να ασκείς στον εαυτό σου εξέταση.
 Η προς τα κάτω υπερβολή, μπορεί να αγγίζει απελπισία, φόβο ή υπερβολική ανάγκη κι ανασφάλεια, κι εκείνα κλωνάρια άκαρπα είναι, τα ψαλιδίζεις. Γενικά χρειάζεσαι το κλάδεμα, για να βρεθεί το παν μέτρον άριστον, δηλαδή η μέση οδός.
 Τη μέση οδό τη βρίσκεις μέσα από την υπερβολή σου. Δεν μπορεί να υπάρξει άνωθεν υπερβολή χωρίς το κάτωθι αντίστοιχό της. Την ελπίδα τη γεννά η απελπισία και την αισιοδοξία το μαύρο που παραμονεύει. Το όνειρο το γεννά ένα μη ευχάριστο παρόν, είναι μηχανισμός. Ένα σήμερα επαρκές αρκεί.
 Για να έχεις ένα πλήρες σήμερα το αύριο το εμπιστεύεσαι, άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Αν μαντεύεις το αύριο - που μόνο να το μαντέψεις μπορείς - υπονομεύεις το σήμερα, του βάζεις αμφίβολο θεμέλιο, γιατί το αύριο κανείς δεν το γνωρίζει, μπορεί μόνο να το υποθέσει για να καθησυχάσει το σήμερά του.
 Όμως για να ζήσεις στο σήμερα πρέπει να είναι ήσυχο, και μόνο το ανύπαρχτο μέλλον μπορεί να αναστατώσει το βέβαιο σήμερα. Κάθε φόβος και κίνδυνος ανήκει στο μέλλον, αυτή τη στιγμή κανείς δεν κινδυνεύει. Όμως συνήθως, για να νιώσει μια καρδιά πως δεν κινδυνεύει, χρειάζεται να την εξασφαλίσει η σκέψη που εδρεύει πάνω της. Όμως ο κίνδυνος που δεν χάνεται εξ αιτίας της εμπιστοσύνης… παραμένει στην καρδιά και γίνεται ανάγκη κινδύνου. Έτσι, αν δεν το μυριστείς έγκαιρα, γίνεται ανάγκη μεγαλύτερης εξασφάλισης, κάτι που σημαίνει χτίσιμο φυλακής. Φυλακή και εξασφάλιση είναι ταυτόσημα. Την καρδιά την παγιδεύει ο ανθρώπινος χρόνος. Όσο χάνεις σε χρόνο το κερδίζεις σε ελευθερία. Όσο χάνεις σε παρελθόν και μέλλον το κερδίζεις σε παρόν.

 Μπορείς μόνο να δημιουργήσεις τον κίνδυνο σου με τη σκέψη σου, για να κινδυνέψεις στο τώρα, χρειάζεται να σου επιτεθεί ένα λιοντάρι. Σε μια τέτοια περίπτωση η αντιμετώπισή του γίνεται με την εγρήγορση. Αν χαλάσεις το φόβο, ό,τι μένει είναι εγρήγορση. Εγρήγορση σημαίνει κάθε λεπτό να είσαι έτοιμος για όλα, είναι το αντίθετο του νοητού ύπνου, για να φοβάσαι χρειάζεται να κοιμάσαι. Όταν φοβάσαι, φοβάσαι μην σε πιάσουν στον ύπνο. 


Δημοσίευση σχολίου

Η Αναγέννηση

- Τι σε απασχολεί σήμερα? - Ότι με απασχολούσε πάντα, κυρίως ο εαυτός μου. - Και πως το αντιμετωπίζεις αυτό? ...