22 Μαΐου 2017

Νικητές & Ηττημένοι

 
 
 Αναζήτησαν μια ζωή ευχαρίστησης, κέρδους κι επιτυχίας
ήταν νέοι και πολλά υποσχόμενοι
γεμάτοι φόρα κι ελπίδα
έτοιμοι γι' ανατροπές
μια υποδόρια επανάσταση τους έκαιγε τα στήθη

Μα καθώς προχωρούσαν κι όλα έδειχναν πως τη ζωή την κερδίζουν...
σαν νικητές που ανοίγουν δρόμο μέσα από δάση πυκνά...
το ίδιο τους το περιεχόμενο εμφανίστηκε μπροστά τους
και τους έθεσε έναν βράχο εμπόδιο·
στάθηκαν πίσω απ’ το βράχο κι άρχισαν να κλαίνε και να μοιρολογούν, σαν χήρες κι ορφανά
αδύναμοι όσο λίγοι και σκόρπισαν προς όλες τις κατευθύνσεις
ανίκανοι να χάσουν και να παραδεχθούν την ήττα τους
άρχισαν να κάνουν κύκλους
ν’ ακολουθούν παράδρομους πονηρούς κι ελεεινούς
για να φτάσουν στον προορισμό τους
που ξαφνικά χάθηκε απ’ τα μάτια τους σαν οπτασία·
άξαφνα η ζωή τους έγινε γκρίζα
η αλυσίδα που τους έδενε έφτασε ως εκεί
να γυρίσουν τώρα πίσω να δουν τι συμβαίνει ήταν αργά
τους πήρε το παράπονο, μερικοί - που γι’ αυτή τη δουλειά υπάρχουν -  άρχισαν να τους χτυπούν στην πλάτη και να τους παρηγορούν, τους είπαν να μην ανησυχούν και πως με όλους,
έτσι συμβαίνει. Τους είπαν να μείνουν εκεί και να φροντίζουν
να μη δείχνουν το θρήνο τους, και πως υπάρχουν χίλιοι τρόποι
να συνεχίσουν μια ζωή που δεν πηγαίνει, και δεν βγαίνει, και δεν ξεδιπλώνεται.
 Άρχισαν να τρώνε διπλά, να κάνουν έρωτα διπλά
και με διπλές γυναίκες, κοιτάζοντας γύρω τους κυνήγησαν το χρήμα, με καρδιά σταματημένη κι αποφάσισαν πως όλα τελικά
πουλιούνται κι αγοράζονται. Με συναίσθημα λειψό και ταλαιπωρημένο... έγειραν στην αγκαλιά του Μορφέα κι αποκοιμήθηκαν.
 Προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους και τα κατάφεραν, άλλα για ζωή υπέθεσαν κι αλλιώς τη βρήκαν
ποτέ δεν φαντάστηκαν τόσες υποχωρήσεις και τις ξεκίνησαν,
και καθώς τις ξεκίνησαν τελειωμό δεν είχαν. Στο τέλος έμειναν μόνο η σκιά του εαυτού τους, τίποτα δεν θύμιζε εκείνον τον νέο,
που γεμάτος ορμή ξεκίνησε να κατακτήσει τον κόσμο,
όμως ούτε τον εαυτό του κατέκτησε κι απ’ τον εαυτό του νικήθηκε

Πως κατάφερε να ζαρώσει τόση φρέσκια ζωή μέσα του
που παρέσυρε στην πτώση και το σώμα, δεν το κατάλαβε·  πήρε τελικά τον δρόμο των προβάτων κι άρχισε να κάνει μπεεε, και να γαβγίζει ενίοτε σαν ξεδοντιασμένος σκύλος,
πήρε πέτρες να λιθοβολήσει πολιτικούς, άρχισε να βάλλει κατά του συστήματος, άλλαξε κόμμα πολλές φορές, όμως τίποτα, παντού νέκρα κι ησυχία, η καρδιά σκεπάστηκε σαν τάφος και τρόμαζε να ευχηθεί το θάνατό του. Κοίταξε γύρω του τ’  άλλα πτώματα κι ανακουφίστηκε. Μάχη ήταν τελικά·  πτώματα παντού και ξέφτια ονείρων. Χαστούκισε τη γυναίκα του για πολλοστή φορά και για πολλοστή ήλπισε στα παιδιά του, να μην είχαν εκείνα την τύχη του, όμως θα την είχαν, γιατί η τύχη του έρχονταν απ’ τ’  αρχαία χρόνια

 Και καθώς γερνούσε, φοβούμενος το θάνατο, άρχισε να το ρίχνει στα θρησκευτικά και να επισκέπτεται συχνά τις εκκλησίες. Ποτέ δεν κατάλαβε αυτή τη μεταστροφή του, αφού στην ορμή των νιάτων του αυτά τα χλεύαζε και λιγοστή σημασία τα έδινε· τους πιστούς τους περιγελούσε. Και καθώς μια νύχτα διάβαζε ένα ευαγγέλιο, διάβασε τη φράση του Ιησού: Εγώ τον κόσμο τον νίκησα! Και μόνο τότε του πέρασε απ’ το μυαλό σαν υποψία, πως ίσως να είχε τελικά νικηθεί απ’ τον κόσμο! 

Ανάμεσα στους ηττημένους ποτέ τον εαυτό του δεν συγκατέλεξε, πέθανε νικητής!  


Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...