28 Μαΐου 2017

Ο Χαμένος Παράδεισος



  



 Ο εαυτός μας, ο αληθινός εαυτός μας, τα δικά του πράγματα θέλει, αυτά που ήδη γνώρισε, αυτά τον ολοκληρώνουν, σ’ αυτά γυρνάς. Ο εαυτός μας έχει περιόδους κι εποχές, τίποτα νέο δεν ζει, εκεί που φοβόμαστε να πατήσουμε το πόδι μας, σαν να είναι για πρώτη φορά, είναι ένας τόπος που έχουμε ξανάπαει.
 Ο εαυτός μας από τόπο σε τόπο της καρδιάς μας μετακινείται, σαν τσιγγάνος. Πηγαίνει σε δωμάτια που έχουμε κατοικήσει στο παρελθόν, ξαναγυρίζει μέσα από ελικοειδείς διαδρόμους και κύκλους χρόνου, σε ίδιες περιοχές του εγκεφάλου μας, τα ίδια πράγματα πάντα βλέπεις αλλά με άλλα μάτια, τα ίδια πράγματα ποθείς να ζήσεις αλλά με άλλη ολοκλήρωση, στα δικά σου λάθη επιστρέφεις να διορθώσεις, γιατί δεν έζησες ποτέ άσχημα πράγματα, όμως έζησες πράγματα που ήσουν απών και ξεγλίστρησαν μέσα απ’ τα χέρια σου, αφήνοντας μια πικρή γεύση, ή έζησες πράγματα λάθος μ’ εσένα λάθος.
 Εσένα διορθώνεις κι επιστρέφεις στα ίδια πράγματα, που είναι πλέον σωστά για σένα. Γιατί τα δικά σου είναι σωστά για σένα, και δικά σου είναι όσα ήδη έζησες.
 Όμως αφού έκανες τη φλεγόμενη διαδρομή, αναγνωρίζεις πλέον την αξία τους και βρίσκεις το χρυσό βελόνι μέσα στον αχυρώνα. Γιατί ο εαυτός μας, είναι κάτι που μας γνωστοποιείται. Το δικό του περιβάλλον, αυτό που μίσησε κι έφυγε μια νύχτα μακριά του με μια βαλίτσα στο χέρι, είναι το πιο αγαπημένο του.
 Έφυγε για να μπορέσει ν’ ανοίξει και ν’ αγαπηθεί, το περιβάλλον που έζησε πάντα ανοιχτό ήταν, εκείνος μόνο πνίγονταν, μα μ’ εκείνον ανοιχτό, κι η φυλακή ακόμα, είναι ένα κελί ελευθερίας. Ενώ μ’ εκείνον δέσμιο, όλη η ελευθερία του κόσμου αλυσοδεμένη είναι, κι όλη η απεραντοσύνη του στενάχωρη.  Ο εαυτός μας, αυτό το παράξενο πλάσμα που θέλει να μεταμορφωθεί από κάμπια σε πεταλούδα.

 Για τον εαυτό μας δεν υπάρχουν στενάχωρα πράγματα, δεν υπάρχουν τραγικές καταστάσεις, στο βάθος του όλα ουδέτερα είναι κι αυτός με το συναίσθημά του τα χρωματίζει. Τα όμορφα που ποθεί, δεν θα τα βρει αν μέσα του δεν τα ψάξει, για να βρει τους καλύτερους άλλους πρέπει ο ίδιος ν’ αλλάξει, γιατί δεν μπορεί να ζήσει σ’ έναν παράδεισο που δεν κατέχει και δεν αισθάνεται. Δεν μπορεί να δει τον ανοιχτό ουρανό με το σύννεφο πίσω απ’ τα μάτια του. Δεν γίνεται να σταματήσει να βρέχει αν δεν στεγνώσουν τα δάκρυά του. Δεν υπάρχει ήλιος να βγει, εκτός κι αν ανατείλει μέσα του, και δεν υπάρχει ήλιος να χαθεί αν φτάσεις στην ανατολή σου. Δεν υπάρχει τόπος να πέσεις, αν την πτώση σου την εξαντλήσεις. Δεν υπάρχει λόγος να απελπιστείς, αν την απελπισία σου τη χάσεις, και δεν υπάρχει απόγνωση να κραυγάσεις κάτω απ’ τα αστέρια, αν αστέρι είσαι. Μα το ζώο πρέπει να καταστραφεί, γιατί το ζώο γνωρίζει την απόγνωση απ’ την καρδιά του.

 Αν αφαιρέσεις τον εαυτό απ’ όλα τα πράγματα κι όλες τις καταστάσεις... ό,τι απομένει τέλειο είναι. Μα αν ρίξεις τον εαυτό σου μέσα σ’ αυτή την τελειότητα, παίρνουν όλα απ’ του εαυτού τα χαρακτηριστικά, γιατί με εσένα αδιόρθωτο δεν μπορούν να διορθωθούν τα πράγματα, και χωρίς τη δικιά σου τελειοποίηση οι ατέλειες παραμένουν. Απ’ το δικό σου βάσανο παίρνει η κατάσταση κι απ’ το δικό σου μαύρο το σκοτάδι, απ’ τη δικιά σου μουσικότητα η μουσική κι απ’ τα δικά σου μάτια το όμορφο και το άσχημο ο κόσμος. Απ’ τη δικιά σου χαρά παίρνει τη χαρά η πλάση κι απ’ τη δική σου γλύκα η γλυκιά ζωή. Μα και η πικρή απ’ τη δικιά σου πίκρα την παίρνει.

 Όμως υπάρχει κάτι σε σένα βαρύ, που ζυγίζει όσο ο χαρακτήρας σου, είναι η ευθύνη κι είναι ασήκωτη όσο ένας σταυρός. Είναι η ευθύνη σαν ένα καυτό μπαλάκι, ή μια καυτή πέτρα, που στα χέρια του κανείς δεν θέλει να την κρατά, κι έχουν τα μάτια γι’ αυτό το σκοπό μια γύρα πάνω απ’ τα συντρίμμια και τις καταστροφές, και μια διέξοδο χωρίς πύλη το ανθρώπινο κρανίο, για να σημαδεύουμε ο ένας τον άλλον, αν έχει χαθεί ο στόχος μας κι ο σκοπός μας.

 Ο εαυτός μας είναι το πιο λησμονημένο ον, στη ζωή μας δεν συμμετέχει.
Το τραγούδι του είναι το πιο μοναχικό. Κάτω απ’ τ’ αστέρια θρηνεί, έναν χαμένο παράδεισο, που σαν σταυρό τον κουβαλά. 

 Ο κήπος, που προσπαθείς να φτάσεις, είναι κρεμαστός.  


Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...