29 Μαΐου 2017

Το Φως των Παιδιών






 Η ζωή συνεχίζεται, πάντα βρίσκει έναν τρόπο. Παιδιά δροσερά ανθίζουν κάτω από τις στάχτες των προγόνων τους. Τα έχουμε ετοιμάσει μια "κοιλάδα θανάτου" διάσπαρτη απ’ τα δικά μας κόκαλα, όμως εκείνα εγκυμονούν στα στήθια τους το νέο κόσμο. Οι συνθήκες προσπαθούν να τα πιάσουν και να τ’  αποστειρώσουν, η μοίρα μας προσπαθεί να συνεχίσει, όμως οι καιροί τώρα άνοιξαν, κι αν υπάρχουν ακόμα σύνορα το μήνυμα σύνορα δεν κοιτά· τα μάτια γίνονται ολοένα και πιο παγκόσμια.
 Η αλυσίδα που δένει τον άνθρωπο κοντή, τον θέλει να γυρίζει γύρω απ’ τον εαυτό του και το συμφέρον του, όμως είναι δύσκολο να εμποδίσεις έναν άνθρωπο να καταλαβαίνει, όταν καταλαβαίνει.

 Τίποτα δεν ορμάει πιο ύπουλα και πιο οδυνηρά σε μια νέα καρδιά απ’ τον περιορισμό της, κι εμφανίζεται σαν φυσική κλίση·  όλα φωνάζουν πως είναι φυσικό να ζαρώνει ο άνθρωπος. Όμως οι καρδιές έχουν άλλα σχέδια κι ανιχνεύουν τη ζωή απ’ τη μυρουδιά.

 Τα πνευμόνια γεμίζουν ελπίδα στο χαμόγελο ενός νέου. Οι γερασμένοι σκάβουν τον τάφο τους να ξεθάψουν τα νιάτα τους· οι τηλεοράσεις διαφημίζουν πως όλα είναι τάφος, κι εμείς μόνο προσφέρουμε ζωή σε συσκευασία. Μιλούν πάντα για κάποια κονσέρβα ζωή και τονίζουν ένα περιτύλιγμα δράκου.

 Η παιδεία, θέλει να βάλει τα νέα πράγματα στη ρότα των παλιών, να μην ξεφύγει λέπι απ’ το ψάρι. Οι περιβόητες αλλαγές επιχειρούν να γίνουν μέσα από την κοιλιά του θηρίου. Είναι σαν η όποια κυβέρνηση, να βρίσκεται μέσα στην κοιλιά ενός μοσχαριού. Του αλλάζει νεφρά, σπλήνα, συκώτι, ακόμα μπορεί να του αλλάξει και καρδιά. Όμως πάλι μοσχάρι έθνος παίρνεις, δεν παίρνεις ούτε γαζέλα ούτε ελάφι, πόσο μάλλον δεν παίρνεις λιοντάρι κι αετό.

 Όμως οι άνεμοι συνεχίζουν να πνέουν, κανείς δεν μπορεί να τους σταματήσει, ούτε το καθιερωμένο. Κι αλλάζουν κάποτε ακόμα κι οι έννοιες της σοφίας και της σωφροσύνης, πόσο μάλλον αλλάζει κι η έννοια του θεού, κι αυτή απ’ τον άνθρωπο. Άλλος ο θεός του Μωυσή, άλλος του Χριστού, πόσο μάλλον άλλος ένας ακόμα θεός, ο άγνωστός μας.

 Συνθήματα όπως, στρατιωτάκια στοιχηθείτε στη γραμμή παραγωγής, αργά ξεθυμαίνουν, ποια γραμμή παραγωγής σε καιρό πείνας? Αφυπνίζεται ο άνθρωπος πρώτα απ’ το στομάχι του. Κάποτε επιβίωνες με την πονηρία, τώρα με την πονηρία πεινάς. Κίνησαν πολλές γενεές για μια ζωή χαρισάμενη·  στο τέλος τη χάρισαν στους εκμεταλλευτές τους.

 Χρόνια αγώνων τα χέρια άδεια·  ακόμα μερικοί ψάχνουν την αλήθεια. Ιδρώτας που πήγε στα ψίχουλα για να παχαίνουν οι κότες που ποτέ δεν γεννούν. Η νέα εποχή στο συρτάρι, τα παιδιά προσπαθούν να τη διαβάσουν, οι μεγαλύτεροι ξέχασαν τη γλώσσα της.

 Αόρατα μαστίγια χτυπούν δεξιά κι αριστερά ενός ορθού δρόμου, τη λεωφόρο των δακρύων, που βγάζει ευθύς στο αδιέξοδο. Κι όσοι βρήκαν το δρόμο, έκοψαν δρόμο ανάμεσα απ’ τα μαστίγια.

 Ακολουθώ τους νέους, συμβουλή δέχομαι μόνο από ένα παιδί. Το παιδί είναι από μένα και μετά, με περιλαμβάνει και συνεχίζει. Δεν τραβώ πίσω τα παιδιά στο χρόνο μου, η εμπειρία των μεγάλων είναι κατάρα για τους νέους, δεν χρειάζονται την εμπειρία μας, θα αναπτύξουν δικιά τους, η εμπειρία μας τα σταματά. Η εμπειρία μας σημαίνει πόνος, τα παιδιά δεν χρειάζονται τον πόνο μας, κι είναι η μόνη πιθανότητα να μην συναντήσουν το δικό τους.

 Ανοίγω το δίαυλο με τα παιδιά και παίρνω, δεν χρειάζονται να τα μεταγγίσω το χρόνο μου, δεν χρειάζονται να τα παγιδέψω, αυτά μπορούν να μας σώσουν, εμείς μπορούμε μόνο ν’ αποτρέψουμε τη σωτηρία τους, για να δικαιώσουμε την αδικαίωτη ζωή μας.
 Δεν έχουμε δίκιο έναντι των παιδιών, αν είχαμε θα είχαμε κι έναντι της ζωής, αυτοί που κοιτάζουν πίσω τους το ξέρουν.

 Οι ομφάλιοι λώροι έχουν αρχίσει να τρίζουν κι η μοίρα των παιδιών κινδυνεύει να είναι χαρούμενη. Απλώς ακολουθώ το φως που τα παιδιά έχουν.

 Ας μείνουν μακριά τα γερασμένα, τα σάπια και τα άρρωστα. Οι παλιές καλές εποχές, μου φέρνουν ανατριχίλα.




Δημοσίευση σχολίου

Θερινό Ηλιοστάσιο

Μεγάλη μέρα και στο βίωμά της ακόμα, ατέλειωτη μήτε θυμάμαι το πρωί φαντάσου, λέει, μια τόσο μεγάλη μέρα σαν τη σημερ...