31 Μαΐου 2017

Η Λύτρωση της Ομολογίας




Αγαπητέ Γ.
Επικοινωνώ μαζί σου σε μορφή αποστολής - γράμματος, γιατί το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον κι ένα σημείο αδυναμίας του κόσμου που ζούμε. Θέλω να πω, η επιστολή, το γράμμα, εμπεριέχει την ομολογία, και χωρίς την ομολογία μας δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, ούτε τη θέση μας. Μάλλον όμως είναι μια συνήθεια που μου έχει μείνει απ’ τα παιδικά χρόνια και το σχολειό.
 Αν αναφέρομαι στη γραπτή ομολογία, είναι γιατί είναι τόσο δύσκολο να μιλάς - σχεδόν μπελάς. Και για να ακριβολογείς μιλώντας, θα πρέπει να ζεις βαθύτερα κι απ’ τη σιωπή. Ελάχιστα μόνο άτομα ακριβολογούσαν μιλώντας, ίσως ένας Σωκράτης κι ένας Χριστός τα κατάφεραν. Είναι μεγάλη ευθύνη αυτό και συνήθως το αφήνουν στο θεό, γιατί στα προφορικά δεν μπορείς να σβήσεις· τα ειπωμένα ειπώθηκαν.
Ενώ στη γραφή έχεις όλο το χρόνο να στριφογυρίσεις ανάμεσα στα αισθήματά σου, για να πετύχεις την ακρίβεια.
 Θέλω να πω, μπορεί να αγαπάς, αλλά για να πετύχεις την αγάπη σου και να το πεις... μπορεί να περάσει καιρός. Τη σκέπασες εσύ ο ίδιος, θέλοντας να σιγουρευτείς γι’ αυτήν.
 Συνήθως οι άνθρωποι, με την πρώτη ματιά αγαπιούνται, αλλά μπορούν και να πεθάνουν χωρίς να το πουν. Η ομιλία, χρειάζεται μια ευθυγράμμιση με το συναίσθημα, αλλιώς μιλούμε είτε διαβάζοντας είτε απ’ το παρελθόν μας· μας έρχονται στο μυαλό πράγματα όχι και τόσο τωρινά.
 Όμως έχω προσέξει, πως οι άνθρωποι δημιουργούμε σημεία αναφοράς, και είμαστε σε σχέση με ανθρώπους. Την τελευταία φορά που σε συνάντησα, ένιωσα να σ’ έχει πάρει η κάτω βόλτα. Προσπάθησες να το κρύψεις βέβαια, ίσως γιατί ήταν δύσκολο να το παραδεχθείς, όμως απ’ όσο γνωρίζω, απ’ τον εαυτό μου πάντα, δύσκολα σε παίρνει η άνω βόλτα αν δεν παραδεχθείς την κάτω βόλτα. Άλλωστε, όπως και να ‘χει, οι βόλτες μας παίρνουν. Σε παίρνει η κάτω βόλτα, για να καταλάβεις και να πεις της κάτω βόλτας, μετά σε παίρνει η πάνω βόλτα, για να καταλάβεις και να πεις της πάνω βόλτας·  δεν ξέρω αν υπάρχει ένα σύνορο που χωρίζει τις δύο βόλτες, αυτό εσύ θα το βρεις. Όμως νομίζω πως οι βόλτες μας έχουν το σκοπό τους, θέλω να πω, ας εκμεταλλευτούμε τα κάτω, ας εκμεταλλευτούμε και τα πάνω, κάποιο κέρδος υπάρχει και στα δυο.

 Όμως εσύ, στη συνάντησή μας, μού έμοιαζες τυφλός, γελούσες χωρίς γέλιο κι έκλαιγες χωρίς δάκρυ. Σ’ ένιωσα ν’ αναζητάς έναν ώμο, όμως δεν τον ζήτησες και δεν τον είχες. Ίσως να είσαι περήφανος, ίσως να χρειάζεται να σπάσεις - δεν τα ξέρω αυτά. Πάντως όσο μου παριστάνεις τον χαρούμενο με μπερδεύεις και δεν μπορώ να σε βοηθήσω, να βοηθώ χαρούμενους δεν ξέρω πως, συνήθως απ’ αυτούς ζητώ βοήθεια. Έχω ξεχάσει και τον πόνο χωρίς κλάμα.
 Θα σε παρακαλέσω, όταν βρεθούμε ξανά, να μου πεις ποιος είσαι. Αν δεν μπορείς άφησέ το να φανεί, δεν θα σε παρεξηγήσω. Γιατί αυτό που είσαι, το ένιωσα να φωνάζει βοήθεια, μα μαζί να προσπαθεί να βοηθήσει. Δεν ξέρω αν υπάρχει κατηγορία ανθρώπων παρόμοια, που θα μπορούσα να σε εντάξω. Αν και υποψιάζομαι, πως είναι μεγάλη αυτή η κατηγορία, ίσως ακόμα σ’ αυτή κι εγώ να ανήκω.
  Όμως εγώ, όπως βλέπεις το γράφω, το βγάζω, δεν το αφήνω μέσα μου να σαπίσει. Κάποτε βέβαια το έντυνα, με τον καιρό το αφήνω περισσότερο γυμνό, φοβίζει αυτό και το ξέρω, όμως το κάνει στους άλλους, εμένα με βοηθά να χάνω το φόβο. Αισθάνομαι πως όσο φόβο χάνω, τον αποχτούν οι άλλοι για το πρόσωπό μου.

 Θέλω να ξέρεις, πως εγώ σε αγαπώ κάτω απ’ αυτό που φαίνεσαι, κάτω ακόμα κι απ’ αυτό που αισθάνεσαι πως είσαι.  Τρομαγμένος μου φάνηκες κι εγώ τα τρομαγμένα τ’ αγαπώ, ξέρω από τρόμο, τι σε τρομάζει όμως δεν ξέρω. Μη με ρωτήσεις πως το ξέρω, πολλές φορές αγαπώ με τη διαίσθηση, κάτι σε σένα αξίζει, τις περισσότερες φορές δεν είσαι εσύ, όμως αυτό που σε σένα αξίζει, δεν μπορείς ούτε εσύ να του απαγορέψεις να αξίζει. Θα σου έλεγα να το φέρνεις πιο συχνά στην επιφάνεια, ή επέτρεψέ το να σε φέρνει εκείνο.  Παρόλα αυτά θα ήθελα απ’ την πράξη σου να σε ξέρω.

 Άλλες φορές σ’ αγαπώ γιατί σε μαντεύω. Είσαι καλός άνθρωπος, μα ίσως ακόμα να μην το ξέρεις. Όμως είσαι άνθρωπος που προχωρά, κι η αγάπη μου σ’ αγαπά σ’ ένα σημείο που δεν έχεις ακόμα φτάσει. Η αγάπη μου σε περιμένει να φτάσεις εκεί που πηγαίνεις, μέχρι τότε μπορεί να καυγαδίζουμε λιγάκι. Όμως αυτό που είμαι εγώ, κι αυτό που εσύ είσαι, αγαπιούνται, καμιά φορά βέβαια μπαίνουμε εμείς ανάμεσα και τα κάνουμε όλα γυαλιά καρφιά. Όμως η αγάπη μας πάλι υπερισχύει, και κάθομαι πάλι ένα απόγευμα και συλλογίζομαι πως σ’ αγαπώ, και να σου πω και κάτι άλλο? δεν με νοιάζει καν αν το αξίζεις. Όμως για να σ’ αγαπώ, θα το αξίζεις βρε μπαγάσα!

 Υστερόγραφο: την έκθεση που σου μάθανε στο σχολείο, όσο μπορείς γύριζέ την και προς τα μέσα, κι εκεί τοπίο υπάρχει που περιμένει να το ανακαλύψεις και να το περιγράψεις. Εκθέσου! Και μη φοβάσαι μη σπάσεις. Αυγό είσαι και πρέπει να σπάσεις! Αν δεν σπάσεις με τ' άλλα αυγά μόνο θα τσουγκρίζεις. 
 Μην μόνο ομολογείς, αλλά κάνε τη ζωή σου μια ομολογία, κάνε τη ζωή σου προσευχή, και μη φοβάσαι, το δικαστήριο που θα σε κρίνει δεν υπάρχει, για να υπάρχει το επινόησες. Μα αν δεν ομολογείς, σε καταδικαστική απόφαση επιμένεις. 

 


Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...