09 Μαΐου 2017

Μικρές Ιστορίες





 Η Ελένη είναι μια γυναίκα ώριμης ηλικίας κι έχει ένα παιδί απ’ τον πρώτο της γάμο. Το δεύτερο γάμο τον έκανε επειδή κάποιος την ήθελε, αυτό ήταν το κριτήριο, ο πρώτος που την ήθελε τον παντρεύτηκε· είχε κάποιες θηλυκές χάρες ακόμα. Μάλλον τον παντρεύτηκε για να μην είναι μόνη, και δεν είναι μόνη, αυτό το κατάφερε. Όμως δεν είναι ούτε μαζί, αυτό δεν ξέρω πως το κατάφερε. Πάντως έπαιξε σίγουρα ρόλο και το ζήτημα της επιβίωσης, της ανάγκης, της σκληρής ζωής. Δύο μαζί σε μια συμμαχία... κάτι καταφέρνεις. Ίσως να υπάρχει και αγάπη μεταξύ τους, δεν το ξέρω αυτό. Αν υπάρχει αγάπη θα είναι ταχτοποιημένη και με όρους, με τον καιρό ούτε μαλώνουν πια, δεν είμαι σίγουρος κι αν ζουν.
 Πάντως ο αγώνας τους είναι φανερός. Φανερό δεν είναι το τί και το γιατί αγωνίζονται. Όλη μέρα σηκώνουν τελάρα, όλη μέρα αγωνίζονται, όλη μέρα προσπαθούν, το αποτέλεσμα όλων αυτών δεν το βλέπω. Έχει στεγνώσει απ’ τα χείλη τους και το γέλιο και το χαμόγελο. Μάλλον η Ελένη χαμογελά ακόμα αλλά με κάποια δυσκολία, είναι σαν κάπου να το ξέχασε το χαμόγελό της, σαν να το σέρνει, σαν να το προσπαθεί το χαμόγελό της. Εκείνος το έκοψε σαν το τσιγάρο, μόνο έχει ένα ενδιαφέρον για τα λεφτά, για το αύριο, για τις υποχρεώσεις, μια διαρκή αγωνία. Χρόνια την έχει. Φοβάμαι πως, όλα αυτά τα χρόνια μάζεψε πολλά λεφτά, όμως την αγωνία ακόμα την έχει. Μάλλον τώρα την έχει γιατί σκέφτεται τί θα κάνει με αυτά, και σίγουρα φοβάται μη τα χάσει. Γιατί πηγαίνει στις τράπεζες, έρχεται απ’ τις τράπεζες· κάπου τα κρύβει. Ελπίζω να μην τα πάρει μαζί του. Σκέφτομαι πως τα λεφτά θα έπρεπε να είναι για να τα χαρεί. Όμως εκείνος δεν ξέρω πια αν μπορεί να χαρεί, τον βρήκαν πολλά.

 Είναι παράξενο ζευγάρι, επικοινωνούν με λίγες λέξεις και σε σκληρό ύφος, μοιάζουν πάντα θυμωμένοι μεταξύ τους, ανεκδήλωτα όμως και κρατούν το θυμό τους. Κανονικά, σκέφτομαι, θα έπρεπε να χωρίσουν, όμως τους λείπει το γιατί. Ίσως ο καθένας με τον καιρό να τα έχει με τον εαυτό του, αυτός να είναι ο εχθρός του κι έχουν σφίξει τόσο τα πρόσωπά τους.

 Με τον καιρό, εκείνος, έχασε τους φίλους του, κράτησε μερικούς μόνο για τις δουλειές του. Κι αυτοί για τις δουλειές τους τον κράτησαν. Σε όλο αυτό, ως παρατηρητής, δεν βλέπω ζωή. Εγώ, γιατί αυτοί το ζουν.

 Θυμάμαι την Ελένη από μικρή, ήταν ένα κεφάτο κορίτσι γεμάτο όνειρα και προσδοκίες, ξυπνούσε σ’ εμάς τ’ αγόρια μεγάλους πόθους, τώρα κοντεύει να γίνει μια στρυφνή γριά, μοιάζει όλο και περισσότερο στη μητέρα της. Στάθηκε άτυχη? Δεν το ξέρω, πάντως τα πράγματα δεν της ήρθαν όπως τα υπολόγιζε. Πάει και η δροσιά απ’ το πρόσωπό της πάνε και τα ωραία χρυσά μαλλιά της. Όταν την κοιτάζω προσπαθώ να αναγνωρίζω μέσα της το κορίτσι που υπήρξε μα δεν το βρίσκω. Φοβάμαι πως μια νύχτα το σκότωσε, υπήρξε αυτού του είδους ο δολοφόνος: μαχαίρωσε την καρδιά της. Γιατί η Ελένη, τον πρώτο σύντροφο της ζωής της, τον πρώτο  άντρα της, τον αγάπησε. 


Δημοσίευση σχολίου

Η Αναγέννηση

- Τι σε απασχολεί σήμερα? - Ότι με απασχολούσε πάντα, κυρίως ο εαυτός μου. - Και πως το αντιμετωπίζεις αυτό? ...