Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2017

Ερωτική Ιστορία

Εικόνα
Η Μ. ήταν πολύ στεναχωρημένη εκείνη τη νύχτα. Αν όσα είχε μάθει γι’ αυτόν ήταν αλήθεια... αν μόνο ήταν αλήθεια! Το στομάχι της είχε δεθεί κόμπο, δεν ήξερε ούτε τί να σκεφτεί ούτε τί να νιώσει. Είχε επενδύσει πολλά σ’ αυτόν, την ίδια της την ύπαρξη, τον είχε εμπιστευτεί, τον είχε ξεδιαλέξει μέσα από ένα πονηρό κόσμο κι είχε αφεθεί στα χέρια του, από μια δικιά της ανάγκη.
Αν ήταν αλήθεια όσα της είχε ομολογήσει η καλή της φίλη, η Λ. δεν ήταν σίγουρη αν θα μπορούσε να το διαχειρισθεί και να το αντέξει, ήδη ένιωθε κάποιες στιγμές να ανοίγει έναν χάσμα κάτω από τα πόδια της που γύρευε να την καταπιεί. Όχι, δεν ήταν δυνατόν αυτός να την έχει προδώσει, δεν ήθελε να το πιστέψει κι είχε τους λόγους της. Μα και χωρίς της αλήθεια πια δεν μπορούσε να συνεχίζει να ζει μαζί του, έπρεπε οπωσδήποτε να μάθει.
Έξω έβρεχε, βγήκε μα ξέχασε να πάρει ομπρέλα. Βάδιζε σαν υπνωτισμένη στην άκρη του δρόμου, όπου συχνά την κορνάριζαν τα αυτοκίνητα και την πιτσιλούσαν με ριπές νερού. Σε μια σχισμή υπονόμου πιάστηκε…

Το Νερό στο Αυλάκι

Εικόνα
Εδώ και καιρό το νερό κυλάει σ’ ένα αυλάκι όμως μυστικά έχω σκάψει ένα νέο αυλάκι, τώρα μένει να κατευθύνω το νερό σ’ αυτό. Το νερό έχει χαράξει μια πορεία όμως αυτή η πορεία του νερού στη θάλασσά μου δεν βγάζει - τουλάχιστον ό,τι για θάλασσα φαντάζομαι - όπως την έχω στολίσει και την έχω ντύσει κι όπως την κρυφοκοιτάζω κάτω απ’ το πέπλο της. Ίσως να είμαι ένας τυφλοπόντικας, μα έσκαψα μια ολόκληρη γραμμή,  που μπορεί να περάσει ακόμα και λεωφορείο και τρένο, και καράβι έχω φτιάξει για το νερό έναν δρόμο τώρα κάτι περιμένω να γυρίσει μια τύχη ή μια συγκυρία, κάτι τόσο ανατριχιαστικά λεπτό γιατί δεν έχω την εξουσία του να φανταστείς, παίρνω το νερό απ’ το ποτάμι μ’ ένα κουτάλι και το ρίχνω στο νέο αυλάκι να φτιάξει την κοίτη μιας νέας συνήθειας - σκληρή δουλειά να αδειάζω πέλαγος απ’ τη μία
Το νερό κυλάει σ’ ένα αυλάκι μα εκεί που καταλήγει δεν είμαι πια εγώ έφυγα απ’ την ίδια μου την κατάληξη, το ίδιο μου το τέλος κάπου αλλού στάθηκα και με περιμένω με τη φαντασία μου και με βλέπω να έρχομαι από μακριά
Ό…

Οι Επίδοξοι της Αγάπης

Εικόνα
Εισαγωγή: ό,τι προέκυψε μετά την ανάγνωση μιας σελίδας με τα καλύτερα ερωτικά γράμματα. - Αγαπημένη μου, εμείς την αγάπη δεν την ξέρουμε, ας είμαστε ειλικρινείς σ’ αυτό, ίσως είναι το πρώτο βήμα να τη μάθουμε. Καμιά φορά μας συγκινούν οι ιστορίες αγάπης, μα δεν είναι το ίδιο. Αγαπημένη, έχω την αίσθηση, πως αν κάτι γνωρίζουμε για την αγάπη, είναι για το πως ξεκινά, αλλά δεν έχουμε ιδέα για το πως συνεχίζει, όσο για την κατάληξή της ας μη το συζητάμε καλύτερα. Δεν είμαι βέβαιος πάντοτε, αν η ψυχή μας μπορεί να χαρεί αυτό το απέραντο υπέροχο άνοιγμά της, είμαι όμως απόλυτα βέβαιος, πως χωρίς αυτό δύσκολα θα πεθάνουμε. Την αγάπη δεν την ξέρουμε γιατί είναι βίωμα. Το βίωμα μιας απέραντης αιώνιας στιγμής, δυστυχώς, δεν μπορείς να πάρεις γεύση της με τη φαντασία. Και μετά, η αγάπη μας χωρίς εμάς αγαπά. Όσο την ξέρουμε την ξέρουμε από μνήμης, ίσως είναι μια συμφωνία αλλά ψυχών. Δεν ξέρω καν το ρόλο της έμπνευσης σ’ αυτήν. Πάντως είμαι βέβαιος πως εφαρμόζει σε ένα απαστράπτον πρόσωπο. Είναι ένα φ…

Βαθιά Κοινωνία

Εικόνα
- Είναι τελικά άρρωστη η κοινωνία μας?
- Δεν το πιστεύω αυτό, αλίμονο αν το πιστέψουμε. Απλώς οι άνθρωποι έχουμε εθιστεί να καταδεικνύουμε την πάσα αρρώστια, την εντοπίζουμε σαν κυνηγόσκυλα, είναι σαν να λέμε διαρκώς εγώ είμαι έξυπνος και δεν μπορούν να με κοροϊδέψουν, έχουμε ως δεδομένο πως στη γωνιά μάς περιμένει η απάτη. Έχουμε γίνει καχύποπτοι κι αισθανόμαστε μια ικανοποίηση όποτε επιβεβαιώνονται οι καχύποπτες σκέψεις μας.  Όλο αυτό είναι μια υπόθεση δικαίου, ένα δικό μας πρόβλημα, περιμένουμε να μας εξαπατήσουν και μας εξαπατούν, αν δεν το κάνουν κάτι δεν πηγαίνει καλά, κάτι δεν ευσταθεί. Ρίχνουμε το καμένο κι υποψιασμένο μάτι μας μες στην κοινωνία, διψασμένο να βρει την αδυναμία της και τον κακό της εαυτό. Και πάντα αυτά υπάρχουν, στη μονάδα και στο σύνολο. Όμως για να συμπεράνεις αν μια κοινωνία είναι άρρωστη, χρειάζεσαι μονάδα μέτρησης και σύγκρισης, και δεν έχεις κάτι άλλο πέρα της ιστορίας. Ρίξε μια ματιά λοιπόν στην ιστορία των κοινωνιών και μίλα μου για αρρώστιες. Αν αυτή η…

Η Λευκή

Εικόνα
Εντυπωσιακή καλλονή, εκθαμβωτική όλους τους θάμπωνε μα εκείνος πρόσεξε μια σκιά στα μάτια της, Έχετε μια σκιά στα μάτια, της είπε Ίσως σ’ αυτή οφείλεται το θάμπος του ήλιου, απάντησε εκείνη, μα το κλάμα δεν τη βγάζει, την κρατάει πια αιχμάλωτη το σώμα Ετούτη η σκιά που έχετε στα μάτια σάς ομορφαίνει, είπε αυτός, είναι μια σκιά λύπης, που με φτάνει κι αγγίζει την ευαισθησία μου Πάρτε μου τη λύπη σας παρακαλώ, είπε εκείνη Δώστε την σ’ εμένα, είπε εκείνος, είμαι δυνατός, μπορώ να την κρατήσω κι έβγαλε ένα μαντιλάκι και σκούπισε τα μάτια της παίρνοντας για έπαθλο ένα της δάκρυ Τώρα πέφτει η νύχτα, είπε εκείνη κοιτάζοντας τον ορίζοντα και σε μένα τη νύχτα πονούν τα πουλιά βγάζω το φουστάνι μα δεν μένω γυμνή βγάζω τα παπούτσια μα τα πόδια μου ακόμα βαδίζουν σας χαρίζω το φουστάνι μου, του είπε, γι’ αντάλλαγμα μια λευτεριά Εκείνος της είπε: θα σας φιλήσω μ’ ένα φιλί που τη θάλασσα όρθια σηκώνει Είμαι, είπε εκείνη, μια πολυταξιδεμένη, μα υπάρχει ένα σημείο στο σώμα μου που δεν το φίλησε κανείς ένα σημείο πίσω…

Έρωτας στη Μέση Ηλικία

Εικόνα
Στη μέση ηλικία κάποιοι άνθρωποι κατασταλάζουν τελικά - όχι όλοι άλλοι δεν τη φτάνουν ποτέ, ούτε την περνούν ποτέ, ούτε την ξέρουν, ζουν διαρκώς μια επανάληψη των γεγονότων.   Όμως μερικοί, καταφέρνουν να φτάσουν τελικά στη μέση ηλικία, οι περισσότεροι, αποχτούν μια ήττα που μοιάζει με απαισιοδοξία. Άλλοι πάλι ξέρουν απλώς τί θέλουν.  Αφού έχουν περάσει πολλά ξεδιαλέγουν τον εαυτό τους μέσα από τις υποθέσεις τους, ξέρουν πια τί του γλυκαίνει τί τους πικραίνει. Κουρασμένοι να ματαιοπονούν και να σπάνε τα μούτρα τους σε δυσανάλογους καθρέφτες. Κουρασμένοι να βάζουν διαρκώς στοιχήματα, αφού κατανοούν, πως τη ζωή δεν τη χορταίνεις και δεν την καταλαβαίνεις ζώντας ξένα πράγματα.  Κι ύστερα, κάποιοι απ΄αυτούς, αφού πέρασαν μέσα από πολλά χέρια και μέσα από αρκετά σώματα... κρυφά μεν, με όση ελπίδα τους μένει, αναζητούν τον έναν μοναδικό άνθρωπό τους. Είναι βέβαιοι πια πως κάπου υπάρχει, αφού κι οι ίδιοι κατάφεραν κάπου να υπάρχουν. Κι αναζητούν μια σχέση πια ροής και κελαρυστή, κουρασμένοι απ΄τ…

Ολότητα

Εικόνα
Μου πήρε καιρό για να αναρωτηθώ τί είμαι κι ακόμα το αναζητώ. Πολλά γνώρισα αλλά η ύπαρξή μου μού έμεινε μυστική. Μέσα σε όλα ξέχασα τί είμαι - όχι πράγμα σπάνιο. Μα μια μέρα, μεγάλης σιωπής, κατάφερα να βγω μέσα απ' όλα όσα δεν είμαι.
 Είχα ξαπλώσει κάτω από ένα πεύκο μέσα στο κάμα του μεσημεριού και μ’ έφτανε απεριόριστη η μυρουδιά της ρετσίνης κι ή αύρα η θαλασσινή· πρώτη φορά στη ενήλικη ζωή μου κατάφερα να χαλαρώσω τόσο, σε βαθμό ένωσης με το προαιώνιο χώμα. Το καταπράσινο τοπίο μου θύμιζε έντονα την παιδική ηλικία κι είτε άνοιγα τα μάτια είτε τα έκλεινα το τοπίο δεν άλλαζε.  Τότε, είχα πλήρη συνείδηση της υπάρξεώς και της οντότητας πάνω στον πλανήτη γη, ταυτόχρονα με τη συνείδηση όλη της γης ως πλανήτη, μα και όλου του σύμπαντος κι εξεπλάγην, που όλα αυτό το τεράστιο, χωρούσε σε μια σκέψη.  Κι ένιωσα πλήρως μικρός. Ήμουν λοιπόν ένα ανθρώπινο πλάσμα, πως είναι τα ζώα αλλά άνθρωπος. Είχα κόκαλα, αίμα, σάρκα κι ήμουν μέρος της φύσης. Μέσα στον πολιτισμό και τη φασαρία το είχα ξε…

Αταίριαστος Έρωτας

Εικόνα
Σ’ αφήνω να βρεις την ειμαρμένη σου σε χωρίζω δρασκελίζοντας μην με πιάνεις, τους λογαριασμούς σου δεν δύναμαι να εξοφλήσω χρωστάς του πατριού σου, χρωστάς της μάνας σου χρωστάς και πόνο του θεού σου σ’ αφήνω μόνη σου στους λογισμούς σου ψάξε να βρεις το φως τα αταίριαστα σου δεν ταιριάζουν στα ταιριασμένα μου περισσεύεις κι υπολείπεσαι της ακεραιότητάς σου μονομαχούμε σαν πρόσφυγες, το χέρι που σου κρατώ καρδιά δεν έχει θα πρέπει τώρα εσύ να αδελφώσεις, με μια άλλη τρικυμία δεν έχω μαστίγιο να σου δώσω τα χτυπήματα που σου έταξα τα χτυπήθηκα στο φλιτζάνι που σου διάβασε η τσιγγάνα δεν ήμουν εγώ και μην τρέμεις, δεν χάνεις τίποτα, θα βρεις να μοιραστείς κομμάτια σου σε άλλα κομμάτια θα ταιριάξουν μα τον δικό μου κόσμο τον συμπλήρωσα και το ναυάγιο σου δεν χωρά στα νερά μου έχω κι εγώ μια βαρκούλα υπόθεση, μα εσύ είσαι τιτανικός και μη λυπάσαι που φεύγω έτσι θαρρετά μα το έργο το είδα, και δυό και τρε