Απλός Άνθρωπος









- Δεν είναι εύκολο.
- Για κανέναν δεν είναι εύκολο.
- Κι όμως το κάνουν. Και πάνε για κει
για κει για κει
που ακουστά το έχουν πως έχει μέλι.
Και πάνε για κει σαν μέλισσες.
- Ξεχνούν να ζήσουν όμως στη διαδρομή.
- Ζουν όσο το μπορούν, θα τους κατηγορήσουμε γι’ αυτό;
είπαμε δεν είναι εύκολο κι έχουν φορτίο,
έχουν σταυρό να κουβαλήσουν
φορτίο φορτίο φορτίο

- Προχωρούν κι αδειάζουν το φορτίο, κι αλαφραίνουν
όσο μπορούν το τραγουδούν
μέσα σε όλα δεν ξεχνούν να χαίρονται.
- Ενίοτε γονατίζουν.
- Ναι, γονατίζουν, όμως ξανά σηκώνονται και προχωρούν
πάνε για κει, για κει για κει
που έχουν θέσει ένα στόχο να φτάσουν
στο βάθος της θάλασσας
η καρδιά τους πονεί, την παίρνουν μαζί τους με όλα της τα βάσανα
και τους ακολουθεί συχνά ο περασμένος χρόνος
κι απειλές πάμπολλες

Κουράζονται, κι η ψυχή τους κουράζεται τελικά
όμως κοίτα που δεν εγκαταλείπουν
για λίγο σταματούν, ξεκουράζονται
παίρνουν μια βαθιά ανάσα και συνεχίζουν·
πολλά σ’ αυτή την πορεία τους πολεμούν
πολλά τους πάνε αντίθετα
πολλά τους καταβάλουν
όμως αυτοί, μέσα απ’ όλα τα συντρίμμια και τις μάχες περνούν
όλα τα διασχίζουν
λεβέντες τάδε ετών
χτυπημένοι ως τα κόκαλα απ’ το χαλάζι
από θύελλες και κατακλυσμούς
βλέπουν ένα παιδί κι αρπάζονται απ’ αυτό
βλέπουν ένα χαμόγελο κι αρπάζονται απ’ αυτό
βρίσκουν λίγη ειρήνη και σ’ αυτή κουρνιάζουν κι ησυχάζουν
κι αρκούν αυτά τα λίγα δεξιά
για όλα τα πολλά αριστερά

… και χωρίς χειροκρότημα, χωρίς παρρησία
χωρίς καν να το ομολογούν συνεχίζουν
αφήνοντας πίσω τους δάκρυα

κι ανεβαίνουν, ανεβαίνουν και συχνά γλιστρούν
και κάθε που κερδίζουν λίγο χάνουν
το όνειρό τους τούς προκαλεί
με ματωμένα γόνατα αργά χάνουν
ακόμα και την ίδια τους την απελπισία
και μένουν μόνοι, κατάμονοι, πολλές φορές
μ’ ένα δώρο κρυμμένο στα στήθια

Αμοίραστοι και παρεξηγημένοι
κι αφού έχουν υποστεί διωγμούς σαν χριστιανοί
χωρίς ακόμα και θεό
βλέπουν τους ουρανούς ν’ ανοίγουν
ν’ ανοίγουν, ν’ ανοίγουν

Κι αφού όλα τα υποστούν
κι όλα τα περάσουν...
κι αφού όλα χάσουν τη σημασία τους
κι απ’ την αρχή τη βρουν…
άντεξαν
λιγοστοί άνθρωποι, χωρίς καν θλίψεις
φτάνουν καμιά φορά στην αγάπη τους κι αναπαύονται
στη μέση του πελάγους

Εκπληρώνουν απλώς ένα υπόκωφο θαύμα
που είναι μέσα απ’ όλα όσα πέρασαν
να μην τους έχει μείνει καμία κακία
καμία πίκρα, καμία απογοήτευση
κανένα παράπονο, κανένας αναστεναγμός·
όλα τ' άντεξαν, όλα τα συγχώρεσαν
κατάφεραν να ταπεινωθούν ως εσχάτων
χωρίς καμία περηφάνια για τ' ανδραγαθήματά τους
έφτασαν στο λόφο της ειρήνης
κι είναι το κέρδος τους τώρα πια
τα ίδια τους τα μάτια

Κι είναι το κέρδος τους αυτό
κέρδος του κόσμου όλου.

Και τους ρωτάς ποιος είσαι εσύ;
Μην είσαι κάποιος θεός;
Κι έχουν το θράσος να σ’ απαντούν
ένας απλός άνθρωπος. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία