Της Αδυναμίας το Ανάγνωσμα








 

 Συνταγές πολλές για το τί να κάνεις με τη ζωή σου, όμως όσα ξέρει η καρδιά σου δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος.
 Φτάνουν απ’ έξω όλα τα υπέροχα πράγματα τα φανταστικά, γραμμένα έτσι με μια ευκολία ν’ αρπαχτείς, σαν μυστικά που κυκλοφορούν στον αέρα.
 Ίσως να ζούμε σε έναν τραγικό καιρό εμπορίου ελπίδας στυγνής, ποιος άνοιξε τον άνθρωπο να δει;
 Τόσο γλυκά τα πιο σκληρά λόγια ειπωμένα, τόσο όλα που χάνεσαι τελικά, κυνηγημένος μέσα στα υπέροχα λόγια. Μα κάτι πάντα λείπει, δεν λείπει;
 Κοίτα με στα μάτια καλά, ξέρω τί θέλω και τί με ανοίγει, ξέρω τι με κλείνει και τί με πονά, θέλω αυτό που σου λέω, το άμεσο, θέλω το δικό μου πίσω, δεν με νοιάζουν τού κόσμου όλου οι φλυαρίες, κρατάς εσύ στα χέρια σου την παντοδυναμία μου.
 Θέλω να πάρεις αυτόν το βραχάκι απ’ το δρόμο μου με τη μαγική σου κίνηση, μη μου μιλάς για τ’  άλλα τα μακρινά, δεν γεμίζει η ψυχή μου με υποθέσεις, αυτό που με βασανίζει είναι του σήμερα. Μη με στέλνεις να το διαβάσω, χέρια ανθρώπινα το κρατούν.
 Για να περάσω και να φτάσω εκεί που μου δείχνεις... θα πρέπει στο τώρα ν’ ανταποκριθώ. Γι’ αυτό άκουσε με καλά, αν υπάρχει κάτι να φροντίσω είναι το τώρα μου, αλλιώς τα μακρινά σου θα μείνουν κρεμαστές φωτογραφίες. Μη μου μιλάς για όσα πρέπει, εγώ ένα σήμερα επιδιώκω, δώσε μου λοιπόν τον άρτων ημών τον επιούσιον σήμερα!

 Άκου: αν θέλεις να με κερδίσεις κάλυψε την ανάγκη μου, αν θέλεις να κερδίσεις την καρδιά μου κάλυψε την ανάγκη μου, αν θέλεις να κερδίσεις την καρδιά όλου του κόσμου, κάλυψε την ανάγκη τους. Μη μου μιλάς λοιπόν με σοφιστείες, ξέρω καλά πως φτιάχνω αισθήματα, στο τώρα βρίσκεται η παραγωγή.  

 Έχω μια αδυναμία, δύσκολα θα στην πω, μα αν στην πω θα σε έχω εμπιστευτεί, κι απ’ αυτό ακριβώς θα κριθείς. Κι αν θέλεις για κάτι να μιλήσουμε, φέρε στην επιφάνεια την αδυναμία σου να αναμετρηθούμε, γιατί πολύ μιλήσαμε για όλα τ’ άλλα. Ομως εμάς δεν μας ξέρουμε, αν είναι καιρός να γνωριστούμε, ξεκίνα απ’ αυτό που χρειάζεσαι, η γνώση μας δεν θα μας γνωρίσει ποτέ, έχουμε σκεπαστεί οι άνθρωποι.

 Βλέπω το πρόσωπό σου να κλαίει, έχουμε χάσει κάθε ευκαιρία για ανθρωπότητα. Μεταξύ μας μιλούμε αλλά όχι για εμάς, δεν τους βλέπεις που εκλιπαρούν για ένα άγγιγμα, φτιάξε αυτόν τον κόσμο ξανά ζωντανών κι άγγιξέ με. Σ’ ένα σημείο πονώ, εκεί βρίσκεται η αδυναμία μου, για να την γιατρέψεις θα πρέπει να μου χαρίσεις συγκίνηση, κι η συγκίνησή μου στα μάτια μου θα φανερωθεί και θα εξαπλωθεί, μα εσύ στοχεύεις πάντα στο μυαλό μου κι η καρδιά μου ζει μαζί σου νεκρή.

  Πως θα βρεθούμε; ρωτώ. Που λείπει απ’ την ομιλία σου η χροιά που με συγκινεί, και μας έχει κλείσει μέσα του ένα σύννεφο αδιαφορίας, κι εμείς, που είμαστε τόσο μικροί στο βάθος κι απροστάτευτοι, σκεπασμένοι κάτω απ’ όλα αυτά τα αδιάφορα λόγια, χάνουμε όλη τη μουσική, σε πλησιάζω πλάγια.

 Εκεί που ο καθένας πονεί, το έχει κρύψει στο μέγιστο βάθος, η αδυναμία του θα ‘χει φτάσει τώρα πια χιλιόμετρα μακριά σου, και μην περιμένεις να τη δεις στα μάτια, ούτε στα λόγια και την προφορά, αν κάτι τη φέρει στην επιφάνεια θα είναι τα γνήσια δάκρυα.

 Σου λέω, δεν ωφελεί, να μιλούμε με όλο το μερίδιό μας που δεν μας αντιπροσωπεύει, γινόμαστε πιο άγνωστοι μεταξύ μας. Υπάρχουν δυό τρία πραγματάκια στο βάθος μας το πολύ, που σ’ αυτά μπορούμε να ανταμώσουμε. Γιατί αν δεν μου φανερώσεις την ανάγκη σου, που είναι η αδυναμία σου, το καλύτερό σου κρυμμένο, στα μάτια μου δεν εκτέθηκες ποτέ, μα πρέπει ο φόβος σου να στο επιτρέψει.

 Μη μου μιλάς λοιπόν για σχέσεις αλλά μίλα μου για σένα. Και μη μου μιλάς για όλα του κόσμου αλλά για τα λίγα δικά σου, γιατί εγώ τον κόσμο από σένα τον ξέρω, κι αν εσύ δεν μου μιλάς, άγνωστός ο κόσμος μου είναι.

Μα εσύ να μου μιλάς, απ’ την πηγή των δακρύων σου και τη συγκίνηση. Δεν θέλω άλλα βιβλία να διαβάσω, η καρδιά σου όλα τα γράφει.

... Και πες μου, τί θα την κάνεις τώρα την αδυναμία σου, τώρα που ξέρεις πως η δύναμή σου όλη, έγκειται στο να την εκθέσεις. 






Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία