Ολότητα








 Μου πήρε καιρό για να αναρωτηθώ τί είμαι κι ακόμα το αναζητώ. Πολλά γνώρισα αλλά η ύπαρξή μου μού έμεινε μυστική. Μέσα σε όλα ξέχασα τί είμαι - όχι πράγμα σπάνιο. Μα μια μέρα, μεγάλης σιωπής, κατάφερα να βγω μέσα απ' όλα όσα δεν είμαι.

 Είχα ξαπλώσει κάτω από ένα πεύκο μέσα στο κάμα του μεσημεριού και μ’ έφτανε απεριόριστη η μυρουδιά της ρετσίνης κι ή αύρα η θαλασσινή· πρώτη φορά στη ενήλικη ζωή μου κατάφερα να χαλαρώσω τόσο, σε βαθμό ένωσης με το προαιώνιο χώμα. Το καταπράσινο τοπίο μου θύμιζε έντονα την παιδική ηλικία κι είτε άνοιγα τα μάτια είτε τα έκλεινα το τοπίο δεν άλλαζε.
  
 Τότε, είχα πλήρη συνείδηση της υπάρξεώς και της οντότητας πάνω στον πλανήτη γη, ταυτόχρονα με τη συνείδηση όλη της γης ως πλανήτη, μα και όλου του σύμπαντος κι εξεπλάγην, που όλα αυτό το τεράστιο, χωρούσε σε μια σκέψη.
 Κι ένιωσα πλήρως μικρός. Ήμουν λοιπόν ένα ανθρώπινο πλάσμα, πως είναι τα ζώα αλλά άνθρωπος. Είχα κόκαλα, αίμα, σάρκα κι ήμουν μέρος της φύσης. Μέσα στον πολιτισμό και τη φασαρία το είχα ξεχάσει αυτό. Ζούσα, αλλά όχι με κάτι υπέρτατο όπως είναι οι ελεύθερες αισθήσεις. Επειδή η αίσθηση ήταν παιδική δεν θα το έλεγα κάν πλάσμα αλλά πλασματάκι.

  Κάτω απ’ όλα, τις ιδιότητες κι όσα κατάφερα ποτέ να νομίσω, δεν ήμουν τίποτα άλλο από μια καρδιά που χτυπούσε, και δεν μου συνέβαινε κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή, πάρα μια πρωταρχική ένωση με την αρχέγονη φύση μου και το περιβάλλον.
 Η σκέψη, είχε εξασθενήσει κι έτεινε να χαθεί κι η φύση, εισέβαλε λες ξανά μέσα στο αίμα μου·  έπαιρνε την πρώτη της θέση, επειδή εγώ άνοιγα κι έχανα έναν διαχωρισμό, που με κόπο και πόνο είχα καταφέρει να αποχτήσω.

  Ήταν αυτή η αίσθηση μια ολοκλήρωση και μια ολότητα, τέτοια, που η αισθαντικότητα τα έφτιαχνε όλα αισθαντικά. Και ήταν όλα αισθαντικά, από τα λιθάρια ως τα πουλιά σε μια συγχορδία. Όμως σημασία είχε της υποθέσεως το λίγο·  έτεινα να λιγοστέψω για να μπορέσω να συλλάβω την απεραντοσύνη.

  Να αισθάνεσαι πρώτα ανθρώπινο πλάσμα, σκέφτηκα τότε, ίσως αυτό να χρειάζεται κάποια γνώση ως προς τί σημαίνει και η κοινωνικοποίησή του σίγουρα χρειάζεται ένα περιβάλλον γνώσης, όμως η αισθαντικότητά του δεν χρειάζεται καμία γνώση. Είναι καθαρή, ατόφια, παιδική, πηγαία, εγγεγραμμένη απ’ τα πριν της ζωής σου αισθαντικότητα. Η σκέψη, μόνο να τη χαλάσει μπορεί, όμως μπορεί και να τη βρει. Μια άρτια, πλήρης, γεμάτη, φρέσκια αισθαντικότητα· ώστε αυτό λοιπόν χρειάζεται πρωτίστως ο άνθρωπος, σκέφτηκα.

 Είχα συνείδηση του πλανήτη και μαζί όλου του σύμπαντος, και μαζί το λιγοστό της υπάρξεως μου που έτεινε να συναντηθεί και να σμίξει με το όλον, που δεν ήταν τίποτα άλλο από την αισθαντικότητα ενός παιδιού με επίγνωση.
  
 Κάτι τόσο απλό που το ονειρεύτηκα χρόνια. Ένα είδος ονείρου που μέσα του έζησα χρόνια έτεινε να χαθεί, κι η πραγματικότητα επέστρεφε σε μένα πραγματική όσο ποτέ άλλοτε. Πραγματική πραγματικότητα αισθαντική, κι όχι εκείνη η άλλη της σκέψης. Γιατί με τη σκέψη έφτιαξα πολλές πραγματικότητες που τις χάλασα, όμως αυτή η ολότητα είχε μια γαλήνη και κανέναν σύνορο. Τώρα έχω μπερδευτεί λιγάκι ανάμεσα στα εύκολα και τα δύσκολα του κόσμου, όσο αφορά το τί τελικά αξίζει και τι όχι.
  
 Όμως το να νιώθεις ανθρώπινο πλάσμα, κάτω από όλα όσα έζησες, υπήρξες και γνώρισες… κάτω απ’ τη γνώση σου και τις υποθέσεις σου όλες… κάτω απ’ ό,τι ποτέ θα καταφέρεις να γίνεις, και κάτω ακόμα απ’ ό,τι ποτέ θα μπορέσεις να ονειρευτείς… νομίζω τούτη η πραγματικότητα είναι τ' όνειρο κι όλα τ’ άλλα μεταξύ των ανθρώπων είναι.

 Όμως ετούτη η αίσθηση που περιγράφω αν βρεθεί, θαρρώ έχουν βρεθεί όλα, και χωρίς αυτή την αίσθηση όλα χαμένα είναι, ελλειμματικά κι ανεπαρκή. Τίποτα δεν μπορεί να είναι πλήρες χωρίς την πληρότητά σου.

 Μόνο το ον άνθρωπος χάνει τη συνείδησή του ως ανθρώπινο πλάσμα και χρειάζεται να παλέψει για να τη βρει. Τα ζώα γεννιούνται και πεθαίνουν ακέραια. Μόνο το ον άνθρωπος μπορεί να αποκοπεί απ’ τη φύση του και την πηγή της ζωής και να κάνει τη ζωή του υπόθεση της σκέψης του τεχνιτή. Κάτι που γεννά τον ψυχολογικό πόνο. 

 Μόνο ο άνθρωπος μέσα από της νόησής του το προνόμιο, μπορεί να γυρίσει σε άρνηση ολάκερη τη θετικότητα της ζωής, γιατί η ζωή είναι θετική και σ΄αγαπάει μέσα από σένα. Μόνο ο άνθρωπος μπορεί να καταφέρει να μην έχει το σύμπαν μαζί του σ’ αυτή τη διαδρομή της ζωής και να το έχει απέναντι. Ως θυμωμένο θεό, ως τιμωρό θεό ή ως αδικία. Αυτό είναι ανθρώπου "επίτευγμα".

 Μόνο ο άνθρωπος, αυτό το υπέροχο χορευτικό ζώο, μπορεί να τα κάνει όλα στη ζωή του μαύρα κι άραχνα. Μόνο αυτός, δικιά του είναι η επινόηση της κολάσεως.
 
 Γιατί μόνο ο άνθρωπος έχει λυγμό και κραυγή.


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία