26 Ιουνίου 2017

Έρωτας στη Μέση Ηλικία

 
 
 Στη μέση ηλικία κάποιοι άνθρωποι κατασταλάζουν τελικά - όχι όλοι
άλλοι δεν τη φτάνουν ποτέ, ούτε την περνούν ποτέ, ούτε την ξέρουν, ζουν διαρκώς μια επανάληψη των γεγονότων. 
 Όμως μερικοί, καταφέρνουν να φτάσουν τελικά στη μέση ηλικία,
οι περισσότεροι, αποχτούν μια ήττα που μοιάζει με απαισιοδοξία. Άλλοι πάλι ξέρουν απλώς τί θέλουν.
 Αφού έχουν περάσει πολλά ξεδιαλέγουν τον εαυτό τους
μέσα από τις υποθέσεις τους, ξέρουν πια τί του γλυκαίνει τί τους πικραίνει. Κουρασμένοι να ματαιοπονούν και να σπάνε τα μούτρα τους σε δυσανάλογους καθρέφτες. Κουρασμένοι να βάζουν διαρκώς στοιχήματα, αφού κατανοούν, πως τη ζωή δεν τη χορταίνεις και δεν την καταλαβαίνεις ζώντας ξένα πράγματα.
 Κι ύστερα, κάποιοι απ΄αυτούς, αφού πέρασαν μέσα από πολλά χέρια και μέσα από αρκετά σώματα... κρυφά μεν, με όση ελπίδα τους μένει, αναζητούν τον έναν μοναδικό άνθρωπό τους. Είναι βέβαιοι πια πως κάπου υπάρχει, αφού κι οι ίδιοι κατάφεραν κάπου να υπάρχουν. Κι αναζητούν μια σχέση πια ροής και κελαρυστή, κουρασμένοι απ΄τις μάταιες συγκρούσεις και τις διαφωνίες κι όσα δεν βγάζουν άκρη. Αναζητούν έναν είδος ησυχίας κι αναπαμού, ένα άλλο είδος εξέγερσης πλην αυτό των νιάτων τους, και ξέρουν πια, πως δεν τους ταιριάζουν όλοι, μα ένας σίγουρα είναι ο ταιριαστός τους. 
 Είναι αυτή η τελευταία τους ελπίδα πριν όλα χαθούν. Γιατί ακριβώς όλα ποτέ δεν χάνονται όσο ανασαίνει κανείς. Ίσως πάλι, να γυρεύουν να ρεφάρουν με μια καλότυχη ζαριά όλη την ατυχία της ζωής τους. Όμως βαθιά μέσα τους... αναζητούν τον έναν μοναδικό έρωτα που δεν χάρηκαν ποτέ. 
 
 Πολλά σαν έρωτες έζησαν, όμως ο ένας δεν τους βρήκε. Κι αν έχουν αποχτήσει και λιγάκι θάρρος στο μεταξύ... βρίσκουν την ευθύνη στους ίδιους. ώριμοι πια καιρός για κοροϊδίες δεν είναι. Στο κάτω κάτω το νοιώθουν, πως ίσα που προλαβαίνουν.
 
 Παρόλα αυτά, τους βλέπεις πως δεν βιάζονται, όπως όλοι αυτοί που ξέρουν ακριβώς τι θέλουν, κι έχουν αποχτήσει με τον καιρό, κάτι σαν έκτη αίσθηση για αυτά τα ζητήματα. Δεν χρειάζονται ούτε πεντάλεπτο για να ξέρουν ποιος τους κάνει και σε πιο βαθμό. Εφόσον οι ίδιοι δεν ζουν πια στην πλάνη... καμία πλάνη δεν τρέφουν. 
 Ξέρουν τί σ΄αυτούς είναι ανάγκη, τί κίνητρο μοναξιάς και γενικά αναγνωρίζουν τα κίνητρά τους. Έτσι, δεν μπορεί πια ο εαυτός τους να τους στήσει κάποια παγίδα. Ακόμα κι αν θέλουν για λίγο να χαρούν μια αποπλάνηση... την επινοούν, τη σκηνοθετούν και τη ζουν. Όμως να πέσουν στην παγίδα δύσκολο μετά την αναγνώριση των κινήτρων τους.
 
 Κουρασμένοι απ΄τα ψέμματα, απ΄όσα ποτέ πουθενά να βγάζουν, τους ανταγωνισμούς και τις ίντριγκες, διψούν για μια καθαρή ξεκάθαρη αλήθεια. Για μια διάφανη σχέση, για ένα συναισθηματικό απαύγασμα, όπου δεν θα χρειάζεται να λένε τις λέξεις ειλικρίνεια κ.λ.π. γιατί θα είναι ειλικρινές το ίδιο τους το αίσθημα. Και το μπορούν οι άνθρωποι αυτό, μπορούν να στήσουν μεγαλεία, ακόμα κι αν οι ίδιοι δεν έχουν εισχωρήσει στην τελειότητά τους. 
 Όμως αυτοί οι άνθρωποι, έχουν καταφέρει να κατέβουν αρκετά χαμηλά, έχουν χάσει αρκετές απ΄τις αντιστάσεις τους, μπορούν πια και να δοθούν και να πάρουν. Σέβονται κι εκτιμούν, βλέπουν στα μάτια των συντρόφων τους όλη τους την ηλικία, όλες τους τις εμπειρίες κι όσα τους έφεραν ως εδώ, σπάνια όμως τα συζητούν γιατί δεν το χρειάζονται.
 
 Περνούν σε μια ζωή του παρόντος, τη χαίρονται και την απολαμβάνουν σαν μικρά παιδιά, αισθάνονται υπερβολικά τυχεροί που τελικά συνάντησαν το ταίρι τους, μα η αλήθεια είναι πως το άξιζαν, κι όχι μόνο το άξιζαν αλλά και το κατάφεραν, φτιάχνοντας σε όλη τη διαδρομή της ζωής τους... έναν εαυτό ικανό να αγαπήσει και να αγαπηθεί. 
 Δεν πεθαίνουν με κανένα παράπονο και καμία απογοήτευση. Πρόλαβαν, το έζησαν, ερωτεύτηκαν, άνθισαν, έγιναν ξανά παιδιά, χάρηκαν. Ο κύκλος της ζωής τους έκλεισε πλήρως και μέσα στην ικανοποίηση. Χωρίς έλλειψη, χωρίς περιορισμό, κλείνουν τα μάτια κι ήσυχα, γεμάτοι εμπιστοσύνη πεθαίνουν.

Δημοσίευση σχολίου

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία

 Το βλοκγάκι μάλλον θα κλείσει, όμως μια τελευταία ιστορία προλαβαίνω να τη γράψω, για μια γυναίκα διαφορετική, διαφορετική ω...