28 Ιουνίου 2017

Βαθιά Κοινωνία








- Είναι τελικά άρρωστη η κοινωνία μας?

- Δεν το πιστεύω αυτό, αλίμονο αν το πιστέψουμε. Απλώς οι άνθρωποι έχουμε εθιστεί να καταδεικνύουμε την πάσα αρρώστια, την εντοπίζουμε σαν κυνηγόσκυλα, είναι σαν να λέμε διαρκώς εγώ είμαι έξυπνος και δεν μπορούν να με κοροϊδέψουν, έχουμε ως δεδομένο πως στη γωνιά μάς περιμένει η απάτη. Έχουμε γίνει καχύποπτοι κι αισθανόμαστε μια ικανοποίηση όποτε επιβεβαιώνονται οι καχύποπτες σκέψεις μας.
  
 Όλο αυτό είναι μια υπόθεση δικαίου, ένα δικό μας πρόβλημα, περιμένουμε να μας εξαπατήσουν και μας εξαπατούν, αν δεν το κάνουν κάτι δεν πηγαίνει καλά, κάτι δεν ευσταθεί. Ρίχνουμε το καμένο κι υποψιασμένο μάτι μας μες στην κοινωνία, διψασμένο να βρει την αδυναμία της και τον κακό της εαυτό. Και πάντα αυτά υπάρχουν, στη μονάδα και στο σύνολο. Όμως για να συμπεράνεις αν μια κοινωνία είναι άρρωστη, χρειάζεσαι μονάδα μέτρησης και σύγκρισης, και δεν έχεις κάτι άλλο πέρα της ιστορίας. Ρίξε μια ματιά λοιπόν στην ιστορία των κοινωνιών και μίλα μου για αρρώστιες. Αν αυτή η κοινωνία είναι άρρωστη η κοινωνία του μεσαίωνα τί ήταν? Η κοινωνία που έζησε ο Χριστός τί ήταν? Η κοινωνία που φαρμάκωσε τον Σωκράτη τι ήταν?

- Μήπως τότε η κοινωνία μας είναι αιχμάλωτη?

- Ναι, η κοινωνία μας είναι αιχμάλωτη. Αιχμάλωτη των σειρήνων της, αιχμάλωτη των προσδοκιών της, των επιθυμιών της και των αναγκών της, γενικότερα η κοινωνία μας είναι αιχμάλωτη των υποθέσεών της και των ονείρων της. Μέσα στην κοινωνία υπάρχει μια βαθιά κοινωνία, και μέσα της μια ακόμα βαθύτερη, κι όσο το εξεταστικό μάτι προχωρά βαθύτερα στην κοινωνία βλέπει την υγεία της. Υπάρχουν πολλά θετικά σήμερα σε σχέση με το παρελθόν, υπάρχει βέβαια και το σάπιο, όμως κυρίως υπάρχει ο άνθρωπος που κρύβει αδυναμία αναγνώρισης, που δεν μπορεί να ξεδιαλέξει ούτε τα στοιχεία του ούτε τα στοιχεία. Βλέπει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια κάποια δευτέρα παρουσία να έρχεται, ανίκανος ο ίδιος να χαρεί ελπίζει σε μια γενική καταστροφή, ανίκανος ο ίδιος να χαρεί δεν μπορεί σε τίποτα να αναγνωρίσει τη χαρά.

  Ανάμεσά μας ζει ο Αχάριστος Άνθρωπος, ο Ανικανοποίητος, ζει μέσα σε ένα βασίλειο που το φτύνει. Συνήθως έχει καλή τροφή, όμορφη στέγη, αυτοκίνητο, όλες τις σύγχρονες οικοσκευές, τελευταίας τεχνολογίας κινητό, όμως είναι δυστυχισμένος ως το κόκαλο. Κι έτσι γίνεται ένας ανιχνευτής κατάρας. Μετά, αυτόν τον άνθρωπο, τον τρώει διαρκώς η κριτική γλώσσα. Δεν μπορεί να σιωπήσει, κι αν δεν μπορείς να σιωπήσεις δεν μπορείς να χαρείς - μαζί πάνε αυτά. Κι αν δεν μπορείς να χαρείς κυνηγάς την ευχαρίστηση, το ρίχνουν στο φαγητό και στο σεξ, κι ενώ τρώνε δυό δυό τις τσιπούρες και τα κοψίδια... και τα λάδια τρέχουν απ’ τα στόματά τους, ταυτόχρονα σχολιάζουν τη φτώχεια και τον ξεπεσμό της κοινωνία μας. Πάνε σπίτι και μετρούν τα λεφτά τους που τα κρύβουν κάτω απ’ τα στρώματα, και βάζουν την κασέτα στο στόμα τους να παίζει αχ και βαχ.
 Αυτοί λοιπόν οι άθλιοι δημιουργούν όλο το σκηνικό της αθλιότητας, την ξέρουν από μέσα, απ’ τους ίδιους και τη βλέπουν παντού. Η αθλιότητα στις μέρες μας έχει αλλάξει πρόσωπο, δεν είναι πια η αθλιότητα του Ουγκώ.  Όμως αυτούς τους ανθρώπους είναι να του λυπάσαι και να τους κατανοείς. Όμως η βαθιά κοινωνία είναι παιδική κι αυτή είναι η υγεία της. Στην παιδικότητα βρίσκεις όλα τα ανθρώπινα χαρίσματα.
Το ζήτημα θα ήταν να έρθει στην επιφάνεια η βαθιά κοινωνία μας, γιατί η βαθιά κοινωνία μας είναι η συμπονετική κι αλληλέγγυα κοινωνία μας.

- Στο βάθος κρύβεται το κακό.

- Με την προϋπόθεση έτσι να το αισθάνεσαι ο ίδιος. Με την προϋπόθεση να σε φοβίζει και να σε τρομάζει το βάθος σου, όταν συμβαίνει αυτό στο βάθος κρύβεται το κακό. Όμως όταν αισθάνεσαι στο βάθος να κρύβεται το κακό κρύβεις το φόβο σου, κι όταν κρύβεις τον φόβο σου τον βλέπεις γύρω σου παντού.
 Όταν όμως στο βάθος σου εντοπίζεις το καλό σου… στο βάθος κρύβεται το καλό. Πως μπορεί να κρύβεται στο βάθος το κακό όταν στο απώτατο βάθος οι άνθρωποι αγιάζουν? Στο απώτατο βάθος, όσοι το άγγιξαν, μεγαλούργησαν, κατέβασαν απ’ τους ουρανούς μέγιστες μελωδίες κι εργάστηκαν με ανιδιοτέλεια για το συλλογικό καλό, έθεσαν ως σκοπό της ζωής τους να ευεργετήσουν, ευτυχισμένοι οι ίδιοι ατένισαν μια ευτυχισμένη κοινωνία και την οραματίσθηκαν, ζώντας στην αγάπη τους γέμισαν πέρα ως πέρα οι λαγκαδιές αγάπη. Γιατί βαθύτερο όλων η αγάπη.

 Η κοινωνία που βλέπεις να πάσχει… δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ανθρώπινο φάλτσο, τόσο ατομικό όσο και συλλογικό. Η βαθιά κοινωνία έχει την ελπίδα με το μέρος της. Ανθρώπινα στοιχεία της κοινωνίας μας διαρκώς επαναστατούν για λάθος λόγους, μα καθώς επαναστατούν και ξύνουν τη φλούδα… μπορούν  να βρεθούν και οι σωστοί λόγοι. Και μετά, όλα όσα δυσάρεστα στον άνθρωπο συμβαίνουν, έχουν έναν και μοναδικό σκοπό: να περιορίσουν και να κρύψουν τον ορίζοντά του, έτσι ώστε να τον εξαναγκάσουν να γυρίσει το βλέμμα μέσα του, κι από κει, χτυπώντας βαθιά μέσα του, να ανοίξει τη μια μεγάλη πόρτα στον απέραντο γαλάζιο ορίζοντα και την ελευθερία του. Γιατί αν κατέβεις και περάσεις μέσα από σένα, θα βγεις σε ό,τι αισθάνεσαι απέναντι. Όμως ο άνθρωπος, εθελοντικά και στην καλοπέρασή του, δεν μπορεί να στραφεί μέσα του και να σπάσει το τσιμεντένιο τοίχος, όμως αν τον περιζώσει η κατάσταση, αν χωρίς λύση βρεθεί, τότε πίσω απ’ το αδιέξοδο, θα αναγκασθεί, θα υποχρεωθεί, να χτυπήσει μέσα του, να βρει τη χρυσή φλέβα και το φως.

 Θα υποχρεωθεί, να κάνει αυτό που η ψυχή του περισσότερο απ’ όλα θέλει, μα ο ίδιος περισσότερο απ’ όλα αποφεύγει, κι ενώ το μπορεί, αρνείται να περάσει όλα όσα χρειάζονται για να το μπορέσει.

  Άρα, μην χτυπάς την κακή εποχή, ευλογία φέρνει. Τη δυσκολία που άνθρωπο σε φτιάχνει...ουδείς αγάπησε.  

 Ο άνθρωπος θα κάνει το πάντα για να μην ρίξει το βλέμμα μέσα του. Μπορεί να το αποφύγει μόνο ρίχνοντας το βλέμμα έξω και βλέποντας έξω το περιεχόμενό του, κι όσο το περιεχόμενό του δεν αλλάζει ο έξω κόσμος παραμένει ίδιος. Θα αντισταθεί με νύχια και δόντια κάποιος να κοιταχθεί στον καθρέφτη του, και μόνο αν τον ζώσει η κατάσταση θα τον υποχρεώσει να στραφεί εντός του. Από κει και πέρα αρχίζει η ζωή κι η περιπέτειά της, όχι πιο πριν. Από κει ξεκινά το ταξίδι του ο Οδυσσέας για την Ιθάκη. 





Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...