Η Βρύση






- Υπάρχει ένα ιδιαίτερο συναίσθημα σε μένα, είπε ο Τ., το συναίσθημα να φτάνεις στη βρύση μα να μην πίνεις νερό.
- Μην διεκδικείς αυτό το συναίσθημα, είπε ο Λ., δεν σου ανήκει, πολλοί άνθρωποι το νιώθουν. Μα ποιος σου είπε πως φτάνεις στη βρύση? Αν είχες φτάσει στη βρύση δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να μην πιεις νερό, λιγάκι θα έσκυβες και θα ξεδιψούσες. Μάλλον είσαι μακριά ακόμα απ’ τη βρύση, είναι παράξενη βρύση αυτή, τόσο κοντινή και μακρινή πάντα. Μπορεί, απλώς να το φαντάζεσαι πως φτάνεις, η ακόμα, η προσπάθειά σου να στην φανερώνει πλασματική, μπορεί κάλλιστα να φταίει κι η γλώσσα σου. Μα αν έφτανες στη βρύση, πρώτος θα το γνώριζες, γιατί μπορείς να φτάσεις στη βρύση μόνο πραγματικά. Επειδή αυτή η βρύση στην αλήθεια όρθια στέκεται.

- Και μετά, ποιος σου είπε εσένα πως διψάς αρκετά. Η απόσταση απ’ τη βρύση έχει  ως σκοπό να σου αυξήσει τη δίψα. Πρέπει να φλέγεσαι για να φτάσεις σε ετούτη τη βρύση, δεν μπορείς ξεγελώντας τον εαυτό σου να τον παρακάμψεις και να φτάσεις στη βρύση, πρέπει να κυλήσεις, και να κατρακυλήσεις, μέσα από τις ίδιες σου τις φλέβες, για να κατέβεις εκεί που ανθεί το νερό.

 - Έχω το αίσθημα του διψασμένου, είπε ο Τ., του αιώνια διψασμένου και δεν συνηθίζεται.

- Φυσικά δεν συνηθίζεται, η πηγή είναι δικιά σου κι είναι για σένα, μακριά της είναι ορυμαγδός και πόνος να ζεις. Θέλω, επιθυμία και πόθος, προς την πηγή κατευθύνονται·  με το ουρλιαχτό και την κραυγή ανοίγει το καπάκι της. Μα χίλιοι διάβολοι χορεύουν σ’ αυτή την πηγή, όμως η αιώνια λύτρωσή σου σε παραμονεύει. Δεν θα ησυχάσεις ποτέ αν δεν πιεις απ’ το καθάριο νερό της που φέρνει τη γαλήνη.  Όταν φτάσεις στην πηγή θα είσαι η πηγή, γιατί η πηγή διψά για τον εαυτό της.

- Φτάνω στη βρύση μα δεν πίνω νερό, είπε ξανά ο Τ.

 - Δεν ξέρεις την απόσταση που σε χωρίζει απ’ τη βρύση, θα πρέπει να απογοητευτείς περίπου χίλιες διακόσιες φορές, κι η διαδρομή είναι γεμάτη εμπόδια. Η βρύση είναι καλά κρυμμένη μέσα στις καλαμιές, το νερό της σημαίνει αιώνια ζωή. Δεν τα πετούν αυτά τα πράγματα και δεν τα παρατούν σε δημόσια θέα. Για να φτάσεις στη βρύση θα βουλιάξεις μέσα στο μυστήριο, ανθρώπων κι ουρανών. Είναι συνηθισμένο να λες, φτάνω στη βρύση και δεν πίνω νερό, μα δεν γίνεται να το συνηθίσεις. Γεννήθηκες για να φτάσεις σ’ αυτή τη βρύση, μόνο τότε θα ξεδιψάσεις αληθινά, όλα τα άλλα υγρά, σ’ αυτήν την πορεία, είναι απλώς ιδρώτας.

 Να φτάσεις στη βρύση, έβαλες βαθύ στόχο κι υψηλό, μα η βρύση δεν σου χαρίζεται. Το αίσθημα φτάνω στη βρύση μα δεν πίνω νερό, θα σου είναι πάντα γνωστό, γιατί πρέπει να βγάλεις παπούτσια και κάλτσες για να φτάσεις στη βρύση, γιατί η βρύση είναι ιερή. Ως τότε μόνο θα περνάς απ’ τη βρύση, με μια αποθυμιά, γιατί στη βρύση γεννήθηκες. Μα ο κόσμος που ήρθες τη σκέπασε. Όμως η βρύση είναι εκεί, στο γνωστό πάντα μέρος και δεν έχει μερικές μόνο σταγόνες νερό, αλλά ένα ποτάμι χρυσό νερό, που αν δεν το φτάνεις φουσκώνει και σε πνίγει.

 Όποιος στην πηγή φτάνει, τα παίρνει όλα άμεσα απ’ την πηγή. Ξέχασε όλους τους τρόπους που έχεις να ζεις, αν φτάσεις στην πηγή της ζωής η ζωή η ίδια σε φροντίζει. Μα και για να φτάσεις στην πηγή της ζωής, πάλι η ίδια σου η ζωή γι’ αυτό φροντίζει. Και πίστεψέ με, αξίζει να φτάσεις στην πηγή, γιατί στην πηγή, και να ζήσεις μπορείς, και να πεθάνεις μπορείς. 


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία