Αγίου Πνεύματος







- Του Αγίου Πνεύματος σήμερα και σκέφτηκα να σε ρωτήσω: μπορεί πράγματι κάποιος τη σήμερον ημέρα, να διάγει εν κοινωνία βίο αγίου? Αν όχι αγίου καλού ανθρώπου, τη λιγότερη ζωή εις βάρος των άλλων.    Μπορεί ακόμα όντας καλός να βγάλει χρήματα για να ζήσει? Ή μήπως αυτά είναι απλές μπλόφες για να κερδίζουν οι κακοί? Μάλιστα, έχω διαπιστώσει, πως οι άνθρωποι κατάφεραν τελικά, να είναι δούλοι σε δύο θεούς, και στον θεό και στο χρήμα. Και προσεύχονται στο θεό να τους στείλει χρήμα. Που σταματά λοιπόν η ανθρώπινη απάτη και που αρχίζει η ειλικρίνεια?

- Κοίτα, όλα είναι εφικτά. Μπορείς στο Άγιο Όρος να κολαστείς και στην Αθήνα να αγιάσεις, είναι κλειστό κύκλωμα ο άνθρωπος κι υπάρχουν περίπου ένα εκατομμύριο τρόποι να καταφέρει τη ζωή του. Δεν υπάρχουν στεγανά σ’ αυτά, ούτε προκαθορισμένα μοτίβα σκέψης. Οι περισσότεροι βέβαια, αντλούν τη σκέψη τους και τη συμπεριφορά τους απ’ τους άλλους κι έτσι χάνουν όλες τις ευκαιρίες να είναι διαφορετικοί. Αντλούν ακόμα και την πίστη τους απ’ το περιβάλλον, απ’ τις προσλαμβάνουσες, κινούνται διαρκώς σ’  ένα περιθώριο σωστού λάθους, καλού και κακού, κι αυτά για τους περισσότερους είναι προκαθορισμένα, έτσι γίνεται προκαθορισμένη κι η ζωή τους.

 Το ζήτημα είναι, πως μπορείς πράγματι να είσαι καλός σ’ αυτή τη ζωή με την καλύτερη τύχη, και μπορείς να είσαι κακός με τη χειρότερη τύχη. Το ότι οι κακοί και πονηροί έχουν την καλύτερη τύχη δεν είναι βέβαιο.
Όμως τί είναι καλό και τί κακό δεν ξέρεις.

 Τη ζωή πρέπει να τη δεις αισθαντικά, επειδή αισθαντική είναι, η ποιότητά της εξαρτάται απ’ τη σχέση σου με τον εαυτό σου, κι όλα απ’ αυτή την πρώτη σχέση - βάση εξαρτώνται. Αν είσαι λοιπόν καλά με όσα κάνεις έχει τη μέγιστη σημασία. Αν δεν είσαι καλά με αυτό που κάνεις αλλά το κάνεις για να ζήσεις... τότε αυτό που κάνεις σε υπονομεύει και τη ζωή σου μαζί. Καταφέρνεις όμως και ζεις, αλλά το τί ζεις είναι μια άλλη ιστορία.
 Ζωή είναι εκείνη η μία στιγμή που απομένεις μόνος, αν αυτή τη στιγμή την κάνεις όμορφη και την ανοίξεις να περιλάβει όλη τη ζωή σου  την ομόρφυνες. Το κλειδί για να ζεις δεν είναι η ζωή αλλά ο θάνατος. Αν έχεις επίγνωση του εφήμερου της ζωής και καλός είσαι και άτρωτος, γίνεσαι μεγαλόψυχος και μεγαλειώδεις, δεν γλύφεις τη ζωή και δεν σέρνεσαι για λίγη ζωή, τη ζεις με αξιοπρέπεια και όρους αιωνιότητας, φεύγεις απ΄το σκουλήκι.

 Στη ζωή τίποτα δεν κάνεις για τους άλλους κι όλα τα κάνεις για τον εαυτό σου, κι όταν τα κάνεις όλα για τον εαυτό σου, τα κάνεις για όλους. Αυτοί που στρέφονται προς τα έξω και φωνάζουν όλα τα κάνω για εσάς… είναι που δεν έχουν ευρυχωρία ψυχής και δεν χωρούν τον κόσμο. Θα πρέπει λοιπόν το παιγνίδι να το πάρεις πάνω σου, στους ώμους σου.

 Μπορείς να είσαι Μοναχός μέσα στο πλήθος, αλλά και να κατατρώγεσαι απ’ το πλήθος στη μοναξιά σου. Μπορείς να είσαι καλός στην κόλαση, αλλά και κολασμένος στον παράδεισο. Μπορείς να είσαι τίμιος στην απάτη κι απατεώνας στην τιμιότητα. Μπορείς να κερδίζεις χάνοντας αλλά και να χάνεις κερδίζοντας. Σου είπα, η ζωή είναι αισθαντική κι άλλο κριτήριο δεν έχεις. Το πώς αισθάνεσαι σε σχέση με την εαυτό σου καθορίζει την απόφαση και την πράξη. Αν είσαι ξεκάθαρος σ’ αυτή τη σχέση, θα αισθάνεσαι όμορφα κάνοντας το καλό κι αγαπώντας, καμία έξωθεν επιβολή δεν χωρά στην απόφασή σου, είσαι πλάσμα ελεύθερης βούλησης. Είναι πάντα τα ενδεχόμενά σου ανοιχτά. Στρέφεσαι όμως προς το καλό, γιατί σ’ αυτό το σημείο εντοπίζεις το καλό της ζωής και τη συνέχιση του ανθρωπίνου είδους. Το καλό το δικό σου, των αγαπημένων σου και των παιδιών σου, γιατί το καλό επιστρέφει, και το κακό επιστρέφει. 
 Όμως για να σκέφτεσαι και να λειτουργείς έτσι θα πρέπει πρωτίστως να αγαπάς τη ζωή, την ξεσκέπαστη ζωή κάτω απ' όλα όσα περιλαμβάνει, τη ζωή της πλάσης και της ανάσας. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αγαπάς τη ζωή απ’ τον να αγαπάς τον εαυτό σου, κι όταν αγαπάς τον εαυτό σου και κατ επέκταση τη ζωή, τα αγαπάς όλα, όσα περιλαμβάνει. Τότε, απ’ τη θεμελιώδη αυτή βάση και προσέγγιση, κάνεις το καλό. Όχι επειδή κάποια ηθική ή κάποιος νόμος στο επιτάσσει, αυτό είναι πλασματικό και σκάρτο καλό, κάνεις το αληθινό καλό, μόνο μέσα απ΄την ίδια σου την κατανόηση και την συνείδησή σου, με το θέλημά σου. Το κάνεις, ενώ έχεις την άλλη επιλογή, το να μην το κάνεις ανοιχτή. Αλλιώς δεν κάνεις το καλό, εξαναγκάζεσαι να το κάνεις κι αυτό είναι μισό κακό.

 Όμως η αγάπη αγαπητέ μου, στον άνθρωπο μέσα, εδρεύει κοντά στο μίσος, και το ανθρώπινο μίσος, είναι πρώτα μίσος του ανθρώπου προς τον εαυτό του, κατά συνέπεια φανερώνεται μίσος προς τη ζωή και τους άλλους, ενώ ακόμα κι αυτός ο άνθρωπος, του είναι δύσκολο να πεθάνει. Λόγο του ότι η ζωή ζει μέσα στον άνθρωπο και συνεχίζει, άσχετα ακόμα κι απ' όσα ο ίδιος αισθάνεται. Η ζωή είναι αυτόνομη μέσα στον άνθρωπο, ακόμα κι αν ο άνθρωπος δεν είναι αυτονομημένος.
 Κι επειδή δεν μπορεί να πεθάνει και ζει καταναγκαστικά με το μίσος του, κάνει το κακό. Ένας χαρούμενος κι ευτυχείς άνθρωπος είναι ανίκανος να βλάψει, προσέχει ακόμα και μην πατήσει ένα μυρμήγκι. 
 Για να βλάψεις θα πρέπει να είσαι δυστυχείς και να υποφέρεις. Αν και, ούτε κι αυτό είναι δεδομένο. Μπορεί να είσαι δυστυχείς και να υποφέρεις, αλλά τόσο καλός στο βάθος, που δεν θα σου επιτραπεί ποτέ να βλάψεις, επειδή το καλό είναι βαθύτερο απ’ το κακό, επειδή το βαθύτερο όλων η αγάπη.
  
 Έτσι λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος που δεν έχει φέρει στην επιφάνεια την αγάπη του, στρέφεται προς και κατά του εαυτού του και γίνεται αυτοκαταστροφικός, αλλά και με την αυτοκαταστροφή του, πάλι λιγάκι όλους τους βλάπτει.

 Του Αγίου Πνεύματος σήμερα. Μα οι άγιοι συνήθως ζουν ζαρωμένοι σε μια σπηλιά. Προσωπικά θα προτιμούσα, να σύρουν το σαρκίο τους στον κοινωνικό και πολιτισμένο κόσμο κι εν μέσω του να αγιάσουν. Γιατί όσες ευκαιρίες σου δίνει αυτός ο κόσμος να αγιάσεις, δεν στις δίνει ο αόρατος πειρασμός κι ο διάβολος. 

 Το Άγιο Πνεύμα δεν κατεβαίνει απ΄τον ουρανό,  απ΄την καθαρή καρδιά σου σε φτάνει.

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία