23 Ιουνίου 2017

Αταίριαστος Έρωτας





Σ’ αφήνω να βρεις την ειμαρμένη σου
σε χωρίζω δρασκελίζοντας
μην με πιάνεις, τους λογαριασμούς σου
δεν δύναμαι να εξοφλήσω
χρωστάς του πατριού σου, χρωστάς της μάνας σου
χρωστάς και πόνο του θεού σου
σ’ αφήνω μόνη σου στους λογισμούς σου
ψάξε να βρεις το φως
τα αταίριαστα σου δεν ταιριάζουν στα ταιριασμένα μου
περισσεύεις κι υπολείπεσαι της ακεραιότητάς σου
μονομαχούμε σαν πρόσφυγες, το χέρι που σου κρατώ
καρδιά δεν έχει
θα πρέπει τώρα εσύ να αδελφώσεις, με μια άλλη τρικυμία
δεν έχω μαστίγιο να σου δώσω
τα χτυπήματα που σου έταξα τα χτυπήθηκα
στο φλιτζάνι που σου διάβασε η τσιγγάνα
δεν ήμουν εγώ
και μην τρέμεις, δεν χάνεις τίποτα, θα βρεις να μοιραστείς
κομμάτια σου σε άλλα κομμάτια θα ταιριάξουν
μα τον δικό μου κόσμο τον συμπλήρωσα
και το ναυάγιο σου δεν χωρά στα νερά μου
έχω κι εγώ μια βαρκούλα υπόθεση, μα εσύ είσαι τιτανικός
και μη λυπάσαι που φεύγω έτσι θαρρετά
μα το έργο το είδα, και δυό και τρεις φορές
απ’ την καλή και την ανάποδη. Απ’ το άρωμά του
και την δυσοσμία του.
Μα πρέπει να μείνεις μόνη, πολύ μόνη, για να βρεθείς με τους
αγγέλους σου
και μη μου λες πως σε στέλνω στο διάολο
το αντίθετο κάνω, σε στέλνω στο θεό
δεν γίνεται να σε σώσω, γυρεύω να σωθώ
σαν ναυαγός αρπάχτηκες απ’ τα μάτια μου
μην το βαπτίσουμε αυτό αυθαίρετα έρωτα
ένα πεινασμένο είναι μόνο σώμα
γιατί ό,τι δεν κελαηδά έρωτας δεν είναι
και γατί σε μένα κραυγές σ’ έφεραν

Όχι πως θα με βούλιαζες αν στην πλάτη σε κουβαλούσα
αλλά πρέπει να βρεις το δρόμο σου, τον δικό σου δρόμο
κι εγώ πρέπει να βαδίσω στην επιφάνεια της θάλασσας
χωρίς το βάρος σου στις πλάτες μου
δεν μπορώ να πάρω αυτά που σου ανήκουν
ούτε κι αν μου τα δίνεις

Θα πρέπει τώρα μοναχή να ρημάξεις το κλουβί σου
και να ελευθερώσεις το βλέμμα σου
γιατί δεν με κοιτάζεις, και τη σιωπή σου τη ρημάζουν φωνήεντα
και δεν γίνεται να συναντηθούμε μέσα σ’ αυτήν την οχλοβοή·
σε περιμένουν νύχτες μεγάλες γεμάτες ελπίδα

Σε όποιον τον εαυτό σου δώσεις
να το ξέρεις θα σε πονέσει
γιατί έχεις πόνο αβίωτο
και θα στον φέρει στην επιφάνεια·
θα τον κατηγορήσεις σκληρά γι’ αυτό
μείνε μόνη σου και συλλογίσου
δεν ψάχνεις σύντροφο, καθρέφτης σου λείπει.

Και μη φοβάσαι, αν την περάσεις όλη
δεν δαγκώνει η μοναξιά.

Αν με τον εαυτό σου δεν περνάς καλά
εκείνο που σε διώχνει με βρήκε να κάνουμε σχέση.

 


Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...