Άσπρο Μαύρο







 Άσπρο Μαύρο, αυτή η αιώνια πάλη. Λαμβάνει χώρα μέσα σε έναν άνθρωπο, σε κάθε άνθρωπο, αλλά παίρνει και διαστάσεις ανθρωπότητας και παγκόσμιες. Επιστημονικά το λένε θετικό αρνητικό, θρησκευτικά θεό διάβολο.
Άσπρο Μαύρο. Φως Σκοτάδι, η αιώνια μάχη, το λένε καλό και κακό. Όλοι οι άνθρωποι θα έπαιρναν όρκο πως είναι με την μεριά του καλού. Σχεδόν σε όλες τις ταινίες οι καλοί νικούν. Όμως αν ρίξεις μια ανοιχτή ματιά στην ανθρωπότητα... το βλέπεις ξεκάθαρα πως το κακό βασιλεύει. Αν ρίξεις μια θρησκευτική ματιά στον κόσμο... θα έλεγες πως οι άνθρωποι είναι του θεού αλλά ο κόσμος αυτός του διαβόλου.
 Οι άνθρωποι του θεού - αφού η συντριπτική πλειοψηφία είναι πιστεύοντες - αλλά η ανθρωπότητα του διαβόλου. Αυτό αποκαλείται παραλογισμός ή σχιζοφρένεια.
 Παραλογισμός είναι να πιστεύεις σε έναν θεό αγάπης αλλάς να πολεμάς με λύσσα κι ως θανάτου. Παραλογισμός είναι να πιστεύεις σε έναν θεό που σου λέει γύρισε και το άλλο μάγουλο… αλλά να μην σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου. Παραλογισμός είναι να πιστεύεις σε έναν θεό που σου λέει, στο παράδεισο που πιστεύεις, ευκολότερα περνά καμήλα από τρύπα βελόνας παρά πλούσιος… και την ώρα που η ψυχή σου το πιστεύει… εσύ να αγωνίζεσαι για πλούτο. Παραλογισμός είναι, να έχεις μια φτωχή ζωή, εβδομήντα ογδόντα χρόνων, και να σου την τραβούν χίλιοι διάβολοι δεξιά κι αριστερά να σου την αρπάξουν και να τη χάνεις από ζάλη. Επίσης παραλογισμός είναι, να είναι η ανθρώπινη ψυχή γεμάτη αγάπη, αλλά να εκδηλώνεται τόσο πανανθρώπινο μίσος και βία.

 Όμως κι απ’ την άλλη, παραλογισμός είναι, να εθελοτυφλείς και να μην βλέπεις ξεκάθαρα, πως την καρδιά της ανθρωπότητας τη ρημάζει το τυφλό ζώο, που ενώ έχει σημαία του την αγάπη, τα σωθικά του είναι γεμάτα μαύρο κι αποτελεί αυτό το ζώο την πλειοψηφία. Κι οι κυβερνήσεις, δεν είναι τίποτα άλλο από την κορύφωση ενός ζώου, κι όλοι είναι κάτω απ’ αυτό το αλλοπρόσαλλο ζώο, που ενώ είναι μορφωμένο και πολιτισμένο, η καρδιά του διαρκώς βρυχάται. Θέλει να επιβιώσει, δαγκώνει προς όλες τις κατευθύνσεις γιατί ζει σε κλουβί, και θέλει να επικρατήσει, μία ιδέα, δύο ιδέες, ή ένας απολυταρχισμός. Και θέλει, όλους τους ανθρώπους να τους μαζέψει ο έλεγχος, να στερηθούν την ελεύθερη βούληση, κοινώς να υποταχθούν. Κι ενώ ο άνθρωπος ελεύθερος γεννιέται και για την ελευθερία του βρυχάται… ούτε την ελευθερία του την ξέρει, ούτε την θέλει, ούτε την μπορεί, μα ούτε και την σκλαβιά η ψυχή του την ανέχεται.
 Γιατί αν δεν είναι πρωτίστως ψυχολογική ελευθερία, ελευθερία δεν είναι.
Γιατί αν δεν είναι πρωτίστως σκέψης ελευθερία, πώς να είναι ελευθερία? Και γιατί της σκέψης την ελευθερία, άλλος εκτός από εμάς δεν μπορεί να μας τη δώσει, ούτε άλλος για εμάς μπορεί να την κερδίσει.

 Άσπρο μαύρο, καλό κακό, φως και σκοτάδι, πάλι μια μάχη κουφοβράζει πάλι μια μάχη θα δοθεί. Ο κλοιός σφίγγει, ο έλεγχος μοιραία θα επιχειρηθεί. Αυτή η κοινωνία, ο κόσμος όπως τον ξέρουμε, είναι ήδη παλιός.

 Το άλλο μοντέλο πολιτισμού, είναι ο ανοιχτός συμπαντικός άνθρωπος, ο χωρίς προκαταλήψεις κι ο απαλλαγμένος από παρελθόντος χρέη. Ο άνθρωπος ο κελαηδιστός, ο νερένιος, ο τρεχούμενος, ο ελαφρύς, ο άνθρωπος άνεμος, ο άνθρωπος πεταλούδα, ο αυτό-ευτυχισμένος άνθρωπος. Γιατί, αλήθεια είναι, πως ζούμε στην εποχή του δυστυχισμένου ανθρώπου. Η άλλη επιλογή που έχουμε, είναι η επιλογή του κατ ουσία χριστιανού, του κατ ουσία βούδα, του ανθρώπου πού δεν μουγκρίζει, του ασύνορου ανθρώπου του λευκού με το φως στα μάτια.

 Γιατί αυτή η μεγάλη ανθρώπινη αντίφαση? Είναι ένα ζήτημα βάθους, δηλαδή εκεί που τρέμει να πέσει το ανθρώπινο βλέμμα. Ο Χριστός είναι ήδη μέσα στον άνθρωπο, όμως ο άνθρωπος δεν είναι μέσα στον Χριστό. Για να συναντηθεί ο άνθρωπος με τον Χριστό είναι του ανθρώπου θέμα.

 Άσπρο μαύρο, καλό κακό, θετικό ή αρνητικό, θεός ή διάβολος, αυτή η προαιώνια μάχη. Που θα φτάσει στο κατώφλι σου, έξω απ’ το σπίτι σου κι ακόμα δεν θα την πιστεύεις. Εκτός κι αν το πει η τηλεόραση και το γράψει η εφημερίδα, γιατί αλλιώς μάχη δεν υπάρχει.

 Φως σκοτάδι. Πολέμα το ίδιο το σκοτάδι σου, γιατί όπως λέει κι ο ποιητής Ελύτης, κάτεχε τούτο:  ότι μονάχα κείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θά' χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο.




Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία