Οι Επίδοξοι της Αγάπης









Εισαγωγή: ό,τι προέκυψε μετά την ανάγνωση μιας σελίδας με τα καλύτερα ερωτικά γράμματα.
-
 Αγαπημένη μου, εμείς την αγάπη δεν την ξέρουμε, ας είμαστε ειλικρινείς σ’ αυτό, ίσως είναι το πρώτο βήμα να τη μάθουμε. Καμιά φορά μας συγκινούν οι ιστορίες αγάπης, μα δεν είναι το ίδιο.
 Αγαπημένη, έχω την αίσθηση, πως αν κάτι γνωρίζουμε για την αγάπη, είναι για το πως ξεκινά, αλλά δεν έχουμε ιδέα για το πως συνεχίζει, όσο για την κατάληξή της ας μη το συζητάμε καλύτερα.
  Δεν είμαι βέβαιος πάντοτε, αν η ψυχή μας μπορεί να χαρεί αυτό το απέραντο υπέροχο άνοιγμά της, είμαι όμως απόλυτα βέβαιος, πως χωρίς αυτό δύσκολα θα πεθάνουμε.
 Την αγάπη δεν την ξέρουμε γιατί είναι βίωμα. Το βίωμα μιας απέραντης αιώνιας στιγμής, δυστυχώς, δεν μπορείς να πάρεις γεύση της με τη φαντασία. Και μετά, η αγάπη μας χωρίς εμάς αγαπά. Όσο την ξέρουμε την ξέρουμε από μνήμης, ίσως είναι μια συμφωνία αλλά ψυχών.
 Δεν ξέρω καν το ρόλο της έμπνευσης σ’ αυτήν. Πάντως είμαι βέβαιος πως εφαρμόζει σε ένα απαστράπτον πρόσωπο. Είναι ένα φωτεινό κέρδος που μπροστά του λυγίζεις, κάτω απ’ αυτή τη δυνατότητα δεν ξέρω αν υπάρχει το πίσω. Αγαπάς μάτια με μάτια, όλο το σώμα σου διαφεύγει.

 Ίσως υπάρχει κι εκείνη η αγάπη του καιρού, η αγάπη των τραυματισμένων θα την έλεγα, η σταλιά σταλιά να γεμίσει το ποτήρι της. Αν τα νιώσω όλα αυτά θα στα πω, μα αν τα νιώσω ίσως ξεχάσω να στα πω,  γιατί θα ίπταμαι πέρα των σύννεφων. 
 Υποψιάζομαι πάντως, πως για να αγαπήσει κανείς, είτε θα πρέπει να είναι ετοιμοθάνατος, είτε να παίζει με το θάνατο. Πάντως θα πρέπει διαρκώς να βαδίζει στην τεντωμένη κόψη του κινδύνου. Την αγάπη, δεν μπορώ να τη φανταστώ αλλιώς, απ’ την εκδοχή να ξεπερνάς διαρκώς τον κίνδυνό της. Αν ο κίνδυνός της σε σταματά δεν την αξίζεις και τη χάνεις απ’ τα μάτια σου.
 Κι αν τη χάσεις απ’ τα μάτια σου την έχασες. Δεν έχει άλλη έδρα και στέγη.

 Αγαπημένη, ας μη μιλούμε καλύτερα για πράγματα που δεν κατέχουμε, γιατί έχω την αίσθηση πως η αγάπη πρώτα μας κατέχει, μετά μας ξεπερνά κι ύστερα μας ορίζει. Τη γνώρισα στην εφηβική μου ηλικία, ξέρω πως πρώτα έρχεται, μετά μας γεμίζει κι αρχίζει να πονά, ύστερα ψάχνει με ένα μυστικό τρόπο, αέναο και διάφανο, την ψυχή που της αναλογεί. Η αγάπη μας ανιχνεύει. Τίποτα δεν υπολογίζει σε τίποτα δεν σταματά. Σε ένα σημείο μόνο, παρεμβαίνουμε με την τόλμη μας, είναι σαν να γκρεμίζουμε ένα τελευταίο ίχνος φράγματος, είναι σαν γυρίζει μέσα μας ένα μυστικό κλειδί, μετά απ’ αυτό δεν υπάρχει επιστροφή, η πόρτα άνοιξε και βγήκες έξω στον αιθέρα.

 Αγαπημένη, μην ακούς τί λέει ο κόσμος για τις λάθος αγάπες και τους λάθος έρωτες, αυτά δεν συμβαίνουν στ’ αλήθεια. Δεν υπάρχει κάτι λάθος σ’ αυτά, είναι απλώς λάθος. Όμως στην αληθινή αγάπη, δεν γίνεται να αγαπήσεις λάθος, γιατί την αγάπη, εσύ θα την έχεις, κι ένας άλλος με την αγάπη του θα στην προκαλέσει.  Δεν μπορείς να αγαπήσεις άνθρωπο που δεν έχει αγάπη, αν το κάνεις το κάνεις με τη φαντασία σου και ξεγελώντας τον εαυτό σου. Μα δεν μπορείς να πείσεις τον εαυτό σου πως αγαπάς, επειδή η αγάπη σε πείθει. Το λάθος λοιπόν εξαφανίζεται. Ό,τι στην αγάπη είναι λάθος είναι για να βρεθεί η αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι τέλεια.

 Αγαπημένη, αυτό το γράμμα είναι φανταστικό σε ένα φανταστικό πρόσωπο. Θα κάνεις πρώτα υπομονή, θα αγαπήσεις τον εαυτό σου, θα φτάσεις να νιώθεις πως εξαρτάσαι απ’ την αγάπη, μετά η αγάπη θα σε γιατρέψει. Αυτοί που είναι δυό σ’ αυτό, μπορεί κάποτε να αγαπηθούν, αλλά οι μοναχικοί σ’ αυτό, δεν έχουν καμιά ελπίδα να μην αγαπήσουν.

Μην το δεις αυτό σαν ρομάντζο, αλλά κοίτα το για ρομάντζο.
Αν δεν το ζήσεις σου απαγορεύω να πεθάνεις. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία