06 Ιουνίου 2017

Το Αστείο της Ύπαρξης






Αγαπητή Μιλένα, πλάσμα εσύ της φαντασίας μου που υπάρχεις επειδή σε χρειάζομαι, αληθινή σαν σάρκινη.
Απόγευμα πάλι, περασμένο ή μελλοντικό δεν ξέρω πια, όμως ο χρόνος έχει καθίσει στ’ αυγά του και με κλωσάει.
Θα ταίριαζε να πω τη φράση: σε ποιον να πω τον πόνο μου, αλλά κι αυτή τη στερνή μου παρέα τη χάνω, ας πάει στην ευχή, ή στα κομμάτια.
Φυσικά, αναζητούμε όλοι το φως, κι όσοι το ξέρουμε κι όσοι δεν το ξέρουμε, πολλοί από εμάς, όχι μόνο δεν θα φτάσουμε στο φως, αλλά ούτε θα το μάθουμε πως το αναζητούμε.
Κι εγώ πρόσφατα το έμαθα, ωστόσο και πριν ζούσα, μια ζωή που δεν έχω ενδιαφέρον να στην περιγράψω.
Τώρα πια, είτε δυτικά είτε ανατολικά το δω, είμαι πεπεισμένος πως κάτι περνούμε για να φτάσουμε εδώ.
Είτε κάρμα το πω είτε του βρω άλλη λέξη πιο χριστιανική.

 Πάντως προχθές με συγκίνησε, καθώς έβλεπα μια γυναίκα που έχασε το παιδί της, τη μικρή της μοναχοκόρη αγγελούδι σκέτο·  δεν μπορώ ούτε να υπολογίσω τον πόνο της. Τα δικά μου βάσανα – αν υπάρχουν έξω απ’ τη φαντασία μου – εξανεμίστηκαν με μιας.
 Όμως αυτή η γυναίκα, ήταν όρθια και γελαστή, πιο όρθια από τη στιγμή που γονάτισε. Να φανταστείς, κατάφερε να συγχωρήσει το θεό, κι όχι μόνο αυτό αλλά κλείστηκε σε μοναστήρι.
Το δέχτηκε. Μπορείς αυτό να το διανοηθείς?
Δεκάδες σκέψεις μου ήρθαν στο μυαλό καθώς άκουγα την ιστορία της. Έλεγα να το αποδώσεις σε κάποια κακή τύχη, ένα τυχαίο γεγονός, ή να πεις πως ήταν ένα αποτέλεσμα μιας αιτίας, ή να πεις πως ήταν θέλημα θεού. Όμως Μιλένα τι να πεις?
 Μετά απ’ αυτό το σπαραχτικό γεγονός, η γυναίκα χρειάσθηκε να υποχωρήσει στα άδυτα της ψυχής της, στους παγωμένους τόπους και τις ερήμους. Έμεινε χρόνια εκεί να σπαράζει και να μιλά με απολιθώματα αγγέλων, ίσα που θα μπορούσε ένας μέσος άνθρωπος να υποψιαστεί την τραγωδία της, κι όμως αυτή η γυναίκα επέστρεψε απ’ τους άγνωστους τόπους και το σκληρό χτύπημα δεν κατάφερε να την σκοτώσει. Συνέβη αυτό που λέει ο Νίτσε, πως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.
 Η ζωή μέσα της κατάφερε να νικήσει. Όχι μόνο θα έφτασε κοντά και θα φλέρταρε με το θάνατο, αλλά θα τον γνώρισε κιόλας και θα κοιμήθηκε νύχτες μαζί του. (Μερικοί συνεχίζουν να ανησυχούν πάντως, επειδή ακρίβυναν και φέτος οι ντομάτες).

 Αγαπητή Μιλένα ποιος την ξέρει τη ζωή? Αυτή η γυναίκα πάντως τη γνώρισε καλά και χωρίς προσωπείο, την κοίταξε κατάματα σε όλη τη σκληράδα της. Μια γλυκιά γυναίκα… να την έβλεπες ζάχαρη σκέτη. Τι τη γλύκανε τόσο μέσα στη μεγάλη πίκρα της και το μεγάλο φαρμάκι της? Και να μιλά για το κοριτσάκι της μετά χρόνια, με μια μόνο συγκίνηση, και να νιώθεις πως το χάρισε στο θεό και πως θεωρεί, πως είναι σε καλά χέρια.
 Εγώ τόσο θρήσκος δεν είμαι, αλλά κι από πού να το ξέρω? Κι όλοι αυτοί οι άθεοι, από πού το ξέρουν πως είναι άθεοι? Απ’ το μυαλό τους φαντάζομαι.
 Μα το μυαλό αυτής της γυναίκας κομματιάστηκε, και στην περίπτωσή της μπορώ μόνο να πω, ευτυχώς που υπήρξε θεός. Να αρπαχτεί, να παρηγορηθεί, να γλυκαθεί, αλλιώς τι? Πως θα μπορούσε η λογική της να την γιατρέψει? Σίγουρα θα κατέληγε ένας βράχος, ή νεκρή.

 Οι θλίψεις μας, οι στεναχώριες μας, τι αστεία που είναι όλα αυτά μπροστά σε μια μεγάλη τραγωδία. Τι αστείος που είναι ο άνθρωπος τελικά, αλλά κι ο μαιδανός που ακριβαίνει το ματσάκι.

Αγαπητή Μιλένα, έχω καταλήξει πως όλοι οι άνθρωποι κρύβουν αυτή την τραγωδία μέσα τους αλλά λίγοι τη ζουν, και δεν ξέρω αν αυτοί είναι οι άτυχοι ή οι τυχεροί. Πάντως μια μεγάλη ατυχία τους έβγαλε στην τύχη, ή μια μεγάλη τύχη τους έβγαλε στην ατυχία. Δεν μπορείς βέβαια να ευχηθείς μια μεγάλη συμφορά στον καθένα για να αναδυθεί ο άνθρωπος, θα ήταν απάνθρωπο αυτό. Αλλά αν υπάρχει άλλος τρόπος από μια εξωτερική τραγωδία  για να εκφραστεί η εσωτερική τραγωδία, θα ήθελα να μου τον πεις. Και να μου πεις τι είναι προτιμότερο, να ζεις με μια εκπεφρασμένη τραγωδία, ή με μια κρυφή? Και μην ξεχάσεις επίσης να μου πεις, αν δεν την ζήσεις και την εκφράσεις την τραγωδία, τη χάνεις? Υπάρχει άλλος τρόπος να τη στερηθείς?

Αν δεν καείς, αν δεν γίνεις στάχτη.

Υστερόγραφο: πανάκριβες οι πατάτες σήμερα στη λαϊκή. 




Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...