11 Ιουλίου 2017

Το Άλφα και το Ωμέγα



  


 Κάποια πράγματα είναι εδώ για να βοηθούν κι άλλα έρχονται για να βοηθήσουν. Γενικά όλα συμβαίνουν για το καλό. Ποιο καλό όμως, όχι το καλό του εγώ αλλά της ψυχής. Τελικά όλα πάνε, πήγαν και θα πηγαίνουν, σύμφωνα με το υποσυνείδητο.
 Κάποια στιγμή διαπιστώνει κανείς, πόσο αδύναμη είναι η σκέψη σε σχέση με την κυριαρχία του υποσυνειδήτου στη ζωή του. Με τη σκέψη, μπορεί να παρεκκλίνεις πολύ στη αντίληψή σου για το ποιος είσαι.

 Αυτά που είναι ήδη εδώ για να βοηθούν πολλές φορές αποχτούν μια μόνιμη βάση, κι επειδή την αποχτούν τα νομίζει κανείς για ζωή (του). Τα βρίσκει δικαιολογίες τα καθιστά. Με αυτό τον τρόπο τα δένει και τον δένουν. Αυτά πια, δεν τον κάνουν να σκέφτεται πάνω σ’ αυτά αφού τα θεωρεί δεδομένα, ως ζωή του. Άρα, χάνουν τον προσωρινό χαρακτήρα τους που είναι μαθησιακός και γίνονται στη ζωή του κατεστημένο. Κανείς δεν πάσχει απ’ το κατεστημένο αλλά πάσχει απ’ το κατεστημένο (του).

 Τα δεύτερα που έρχονται για να βοηθήσουν, έρχονται για να βοηθήσουν απ’ αυτά που ήδη βοηθούν. Τα πρώτα βοηθούν από κάτω, από μέσα, τα δεύτερα βοηθούν από πάνω, έρχονται να βοηθήσουν απ’ έξω.

 Τα πρώτα βοηθούν με το να σκέφτεσαι πάνω σ’ αυτά, με τον τρόπο να σε φτάνουν ως τη συνείδησή σου και να γνωρίζεις τον εαυτό σου. Τα δεύτερα βοηθούν με σκοπό να σε απαλλάξουν απ’ τα πρώτα. Απ’ τα πρώτα, αφού τα εξαντλήσεις με την ανάλυση, αφήνεσαι, απ’ τα δεύτερα πιάνεσαι. Χωρίς την ανάλυση δεν μπορεί κάτι που σε κρατά να διαλυθεί και τελικά να χαθεί, η ανάλυση το κάνει σκόνη. Η ανάλυση παίρνει στα χέρια της έναν βράχο και τον κάνει σκόνη.

 Τα πρώτα που βοηθούν έχουν ως σκοπό να χαθεί η άρνηση, τα δεύτερα να βρεθεί η θετικότητα. Τα πρώτα βοηθούν με τον πόνο τους, τα δεύτερα για να χαθεί ο πόνος. Τα πρώτα είναι η παγίδα που έπεσες - την παγίδα την εξασθενεί η μελέτη της κι η γνώση περί παγίδων. Αν το δεις χάθηκε, αν το φωτίσεις διαλύθηκε! 

 Τα πρώτα που είναι ήδη εδώ για να βοηθήσουν είναι δυσάρεστα, τα δυσάρεστα υποκινούν το μηχανισμό σκέψης. Τα δεύτερα είναι ευχάριστα, αυτό όμως σημαίνει μόνο πως δεν χρειάζεσαι πια τη σκέψη, γιατί όσο τη χρειάζεσαι εξ ανάγκης χρειάζεσαι στη ζωή σου κάτι δυσάρεστο. Αν χρειάζεσαι ακόμα στη ζωή σου τη σκέψη συντηρείς το δυσάρεστο. 
 Το δυσάρεστο σε κάνει να σκέφτεσαι πυρετωδώς, το ευχάριστο, είναι ευχάριστο, ακριβώς επειδή ό,τι το αφορά είναι η μη σκέψη. Από τη στιγμή που θα σκεφτείς το ευχάριστο παίρνει σκιά, χλομιάζει και γίνεται ομιχλώδεις. Άρα προβλημάτισε, αν προβληματίσει χάθηκε η χαρά του και σκοτείνιασε.  

 Απ’ τα πρώτα που είναι εδώ για να βοηθήσουν φεύγεις, στα δεύτερα που έρχονται για να βοηθήσουν παραδίνεσαι. Αν το κάνεις με επιφυλακτικότητα δεν τελείωσες με τα πρώτα.

 Όλα έχουν ως σκοπό τους τη βελτίωση, την καλυτέρευση και την εξέλιξη της ψυχής, το εγώ μπορεί μόνο να σταθεί εμπόδιο σ’ αυτό. Με τη σκέψη ανοίγεις δρόμο μέσα στο σκοτάδι - το δρόμο που ανοίγεις με τη σκέψη ακολουθεί η διάθεσή σου κι η ψυχή σου.

 Όλα είναι εδώ για να βοηθήσουν, αλλά δεν μπορούν να το κάνουν χωρίς τη βοήθειά σου. Δεν μπορούν να προσφέρουν αν δεν τα επιτρέψεις να σού προσφέρουν, δεν μπορούν να επιτελέσουν το σκοπό τους αν δεν κατανοείς το σκοπό τους. Δεν μπορούν να σε αφήσουν αν δεν αφεθείς.
 Είναι εδώ για να σου μάθουν κι όσο δεν μαθαίνεις απ’ αυτά θα είναι εδώ, θα επαναλαμβάνονται στον αιώνα τον άπαντα, κι αν δεν τα ακούς θα αναγκαστούν να σε φωνάξουν.

Αυτά που ήδη είναι εδώ για να βοηθήσουν με τον τρόπο τους βοηθούν, τα άλλα που έρχονται για να βοηθήσουν φτάνουν όταν τα πρώτα δεν χρειάζονται πια, πρόκειται για μετάβαση, περνάς.
 Όλα είναι εδώ για να βοηθούν, δεν υπάρχει τίποτα στη ζωή σου που να μην έχει δικιά σου διάθεση.

 Κι όσο τα χρειάζεσαι θα είναι εδώ, θα επιμένουν μέχρι να σου λευκάνουν την ψυχή. Γιατί ο κανόνας της ψυχής μιλά έτσι: γεννήθηκες στο φως θα επιστρέψεις στο φως. Η ψυχή λέει, εγώ κάτω από σένα αυτή την πορεία ακολουθώ. Εσύ με τις σκέψεις σου, το εγώ σου, τις ανάγκες σου, τις επιθυμίες σου, το θέλω σου κι όλα όσα είσαι… μόνο να μου βάζεις εμπόδια μπορείς.

  Όμως εγώ, λέει η ψυχή, διψώ για φως, κι όλες σου τις υποθέσεις, όλα σου τα νομίζω, εκατό φορές θα τα ανατρέψω μέχρι να σε αναγκάσω να γυρίσεις να με δεις. Μέχρι να σε γυμνώσω απ’ όλα τα κουκούλια σου δεν θα σταματήσω να σε ταλαιπωρώ και να σε βασανίζω. Μέχρι να κραυγάσεις για λύτρωση. Γιατί, καλά τα ψέματα, λέει η ψυχή, αλλά εγώ η μόνη σου αλήθεια είμαι, και δεν μπορείς εσύ να μου αλλάξεις ιδιότητες. Γιατί εγώ, λέει η ψυχή, για φως διψώ, εκεί αναπαύομαι, εκεί γαληνεύω, εκεί χαίρομαι και ευτυχώ. Κι όσα εσύ για τον εαυτό σου νομίζεις, λέει η ψυχή, θα σε κάνω εγώ να τα ξεχάσεις μια για πάντα, κι έχω τον τρόπο.
 Γιατί, λέει η ψυχή, αν δεν γυρίσεις να δεις πως εγώ είμαι η ζωή σου, ζωή δεν θα δεις, μα κάτι σαν ζωή θα ζήσεις.

 Γιατί εγώ, λέει η ψυχή, Είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, κι εσύ είσαι απλώς, όλα τα ενδιάμεσα γράμματα του αλφάβητου. 


Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...