17 Ιουλίου 2017

Γυναίκα από Μουσική




Ένιωθε παράξενα εκείνη την εποχή, μετά από αρκετές ερωτικές απογοητεύσεις την καλούσε μια ενδοσκόπηση. Ήταν βέβαια αλήθεια πως οι άντρες ήταν κάτι πλάσματα ακατανόητα, αρνούνταν την αγάπη, αρνούνταν την αφοσίωση κι είχαν αδυναμία στο να δοθούν. Δοκίμασε πολλές τεχνικές μαζί τους· στο τέλος τους πλησίαζε απ’ τ' ανοιχτά για να μην τρομάζουν, ξεκινούσε μια σχέση ανάλαφρα, μα η ίδια η σχέση με τον καιρό εμβάθυνε και τότε ξυπνούσαν παράξενα πράγματα μέσα στους άντρες αλλά και στην ίδια.

 Πάντως, αυτή την εποχή ένιωθε τη συνείδησή της να ανεβαίνει σκαλί, ίσως έξω απ’ τους άντρες που γνώριζε άλλοι άντρες να ζούσαν, ίσως ακόμα κι έξω απ’ τη ζωή της άλλη ζωή να υπήρχε.
 Ήταν έξυπνη γυναίκα και με επίγνωση, συχνά παρατηρούσε πως οι εσωτερικές της αλλαγές άλλαζαν το περιβάλλον της ζωής της· τελικά πείσθηκε πως σε κείνη υπήρχε το πρόβλημα των αντρών· σκληρό να το δεχθεί... μα καθώς το δέχονταν άλλαζαν οι προοπτικές της ζωής της. Η ζωή της αποχτούσε, αυτό που θα λέγαμε δυνατότητα. Αφού, αν όλα άλλαζαν από σένα, το μόνο που χρειάζονταν ήταν να αλλάξεις τον εαυτό σου. Η σκέψη αυτή έφερνε μαζί της μια νέα ελπίδα, ίσως τίποτα να μην είχε τελικά χαθεί. Αφού κι ο εξωτερικός κόσμος ήταν ένα πιστό αντίγραφο του εσωτερικού, τότε θα μπορούσε πράγματι να ελπίζει. Δεν ένιωθε να είναι έρμαιο των καταστάσεων, των συνθηκών και των πραγμάτων κάτω απ’ αυτή τη νέα οπτική.

 Με τον καιρό το βλέμμα της γύρισε μέσα, πέρασε αρκετές σκληρές νύχτες σκαλίζοντας σκονισμένα συρτάρια, όμως μέσα στην οδύνη της έβρισκε και πράγματα ανθηρά, αισθήματα ανέγγιχτα απ’ το χρόνο, αθωότητες γαλβανισμένες με ατσάλι κι αστραπή.

 Καθώς άλλαζε μέσα της, άρχισε να αντιλαμβάνεται τις εσωτερικές και τις εξωτερικές συνδέσεις των πραγμάτων, όλες τις αλληλουχίες και τις μεταγγίσεις κι αναγκάσθηκε να απομακρυνθεί από αρκετούς ανθρώπους, που δεν την αφορούσαν πια, γιατί εκείνη, ήδη είχε πάρει να χαράζει έναν δρόμο, το δικό της δρόμο. Με κάποια λύπη αποχαιρέτισε πολλούς που δεν ακολουθούσαν. Αναγκάσθηκε να γίνει σκληρή, ακόμα και κακή, όμως δεν υπήρχε άλλος τρόπος αν ήθελε πράγματι να προχωρήσει στη ζωή της. Με τον καιρό, το μισό απ’ το ίσως της μετακινήθηκε προς το ναι της και το άλλο μισό προς το όχι της. Το ναι της και το όχι της... τώρα πια γίνονταν ολοένα και πιο ξεκάθαρα και στεντόρεια. Έμπαινε σε μια περιοχή ακεραιότητας, όπου το μεσοβέζικο δεν είχε θέση.

 Πέρασαν χρόνια, όταν άρχισε να αισθάνεται, πως δεν μπλέκονταν πια με τα πράγματα, αλλά πετούσε πάνω απ’ τα πράγματα και τους ανθρώπους.
Αντιμετώπισε τη μοναξιά και τη νίκησε, τον περισσότερο απ’ το χρόνο της τον αφιέρωνε τώρα στον εαυτό της, διάβαζε, μελετούσε, κι ένιωθε αργά το μαύρο της να εξασθενεί, να μπαίνει ολοένα και περισσότερο σε μια λευκή περιοχή. Τα μισά της αισθήματα, τα μαύρα, έχαναν διαρκώς την εξουσία στην ύπαρξή της, δεν μπορούσαν πια να την τραβήξουν κάτω όπως σε άλλες εποχές, κι όταν έχανε την απελπισία της άρχισε να μπαίνει στο δρόμο της αγάπης.

 Κοίταξε δεξιά της, κοίταξε αριστερά της, μα δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο ένα πλατύ μονοπάτι είχε ανοιχθεί μπροστά της χωρίς κανένα εμπόδιο.
Τότε διαπίστωσε πως ήταν όλα κατάλληλα, και ρίχνοντας πίσω μια ματιά στη ζωή της, επίσης διαπίστωσε πως σε όλη τη διαδρομή της, ήταν πάντα όλα κατάλληλα, γιατί πάντα ήταν αυτή κατάλληλη για όλα.

 Ήταν τόσο εύκολο λοιπόν; Όχι, δεν ήταν εύκολο, μα είχε καταφέρει, αυτή η γυναίκα, να ευλογήσει όλη τη ζωή της, κι όταν τη ρωτούσαν τώρα πια για το παρελθόν της, δεν είχε κανένα ενδιαφέρον γι' αυτό.

 Συνέβησαν κι άλλα πολλά, περιληπτικά τα έγραψα, λίγα μόνο απ’ όσα μου είπε μια μέρα που την είδα καθισμένη σε ένα βράχο να κοιτάζει τη θάλασσα. Δεν ξέρω αν τελικά βρήκε τον άντρα της ζωής της, δεν τη ρώτησα γι' αυτά, δεν ήθελα να διακόψω τη σιωπή της. Μετά περπάτησε πάνω στα κύματα και χάθηκε. Ένιωσα πως αυτή η εμπειρία την άλλαξε τόσο βαθιά και καθοριστικά, που κοίταζα μόνο ένα λευκό νυφικό να βαδίζει πάνω στη θάλασσα λουσμένο στο φως. Κι άκουγα μια μουσική να αναδεύει η ύπαρξή της.

 Την ονόμασα γυναίκα από μουσική, γιατί μ’ αρέσει να δίνω το αληθινό τους όνομα στους ανθρώπους.

Δημοσίευση σχολίου

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία

 Το βλοκγάκι μάλλον θα κλείσει, όμως μια τελευταία ιστορία προλαβαίνω να τη γράψω, για μια γυναίκα διαφορετική, διαφορετική ω...