Ο Ταξιδιώτης








...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι, έχεις την επίγνωση όλη της διαδρομής, αρκεί να καταφέρεις να την ενώσεις, να μην σου λείπουν κομμάτια της κι άλλα σου είναι κρυφά.
 Μετά βλέπεις, πως το μόνο που έχεις πραγματικά δικό σου, είναι τούτο το σώμα, και σ’ αρέσει να αποχτάς μια κοντινή και φιλική σχέση με τον εαυτό σου, ικανή να σε κάνει να χαμογελάς με τις σκέψεις σου. Και λες πολλά αστεία από μέσα σου, γιατί σ’ αρέσει να είσαι χαρούμενος και να γελάς και να μην πονάς άδικα τον εαυτό σου.
 Κατόπιν, κάποια στιγμή, θα πρέπει του εαυτού σου να του υποσχέθηκες και θέλεις να τηρείς τις υποσχέσεις σου, αρχίζεις να διακρίνεις ένα παιδί μέσα σου, που θέλεις να το γιατρέψεις τις πληγές του και να το φέρεις στα μάτια σου. Και το οδηγείς στην αγάπη σου.
 Κι αλλάζουν όλα, γίνονται ολότελα διαφορετικά, παίρνουν το ύφος και το στυλ μιας μοναδικής περιπέτειας. Τοποθετείς τη χαρά σου ψηλά, δεν επιτρέπεις πράγματα, πικρίες κι ανόητους ανθρώπους να σε στεναχωρούν κάθε λίγο, γίνεσαι κάθε μέρα και πιο ικανός, ανεβάζοντας τον εαυτό σου στη χαρά όλα χαμηλώνουν γύρω σου. Προβλήματα, αδιέξοδα, φόβοι, όλα γίνονται εργαλεία εξέλιξης.
 Γίνεσαι ικανός γι' αποφάσεις που άλλοτε θα σε τρόμαζαν. Μα τώρα μπορείς να τα παρατάς όλα και να φεύγεις αν σε πληγώνουν, γίνεσαι ικανός να χαρίζεις τεράστια ποσά, γίνεσαι ικανός ν' αλλάζεις τόπους.     
 Προτεραιότητα παίρνει να είσαι καλά, να είναι η ψυχή σου καλά, κι αυτή, μερικές φορές είναι μια ακριβώς αντίθετη προτεραιότητα. Γιατί οι άνθρωποι συνήθως φροντίζουν να είναι όλα τα άλλα καλά κι οι ίδιοι μέσα σε όλα τα καλά υποφέρουν. Μα κάποτε, η πυξίδα και το τιμόνι γίνονται να είναι η ψυχή σου καλά, και με τέτοια πυξίδα και τέτοιο τιμόνι δεν γίνεται να χαθείς.

 Αν καταφέρεις να συμφιλιωθείς με τη μοναξιά σου τότε η ψυχή σου γλυκαίνει, και σε μια γλυκιά ψυχή μπορείς να μείνεις αιώνια δίπλα και να την πλησιάζεις, μέχρι να αφεθείς στα χέρια της. Μα σε μια ψυχή τρομαγμένη, πληγωμένη, σκοτεινή, δεν μπορείς να πας κοντά, πρώτος εσύ και κατά συνέπεια κανείς άλλος. Ζεις σε μια απόσταση απ’ την ψυχή σου κι είναι πάντα σαν να σε παραμονεύει κάτι άγριο, κάτι επικίνδυνο, κάτι σκληρό.
 Οι περισσότεροι άνθρωποι τότε, περνούν αυτά που πέρασες. Άλλοι περνούν αυτά που περνάς. Άλλοι έχουν φτάσει εκεί που πηγαίνεις. Αποχτάς την κατανόηση, χάνεις την κριτική χάνεις και την καταδίκη, εφόσον, όντας εσύ μη καταδικασμένος δεν τη χρειάζεσαι.
 Περνάς στη ζωή της καρδιάς και της απλότητάς της, και της σοφίας της. Χάνεις τη μικρή σπαραχτική ευφυΐα σου και περνάς στη ζωή με τα μεγάλα μάτια. Αναγνωρίζεις πολλά πράγματα στους άλλους αλλά δεν θέλεις να κάνεις κουβέντα γι' αυτά. Αναγνωρίζεις ακόμα κι ανθρώπους που κατανοείς πως έχουν χάσει ολότελα το παιγνίδι της ζωής, μα δεν έχεις λόγια να τους πεις. 
 Αναγνωρίζεις ακόμα και τους μαχητές που μάχονται, τους λευκούς μαχητές με την λατρεία και τη λαχτάρα στο φως, με στραμμένο το βλέμμα στην υπέρλαμπρη κορφή. Επιπλέον, αναγνωρίζεις κι εκείνο το φως το ηλεκτρικό, της λάμπας, εκείνη την αδιάφορη λάμψη την επιδερμική.
 Μα είναι ο κόσμος που βρέθηκες αυτός και δεν έχει γιατρειά, εσύ χρωστάς μια δυο χαρές, έναν έρωτα ίσως, μια αγάπη και λίγο από κείνο το βαθύ άγγιγμα της ευτυχίας στον εαυτό σου. Το χρωστάς στα ίδια σου τα μάτια. Χρωστάς στον εαυτό σου μια διαφάνεια, μια λύτρωση, ένα τέλος όλων των δεινών σου, μια ξεκούραση και μια ελευθερία της ψυχής και της σκέψης σου. Του χρωστάς τη γαλήνη. Του χρωστάς, ένα κατά την κρίση σου και τη γνώση σου άγιο πνεύμα, κι έναν θάνατο ευχάριστο χωρίς χρέη κι οφειλές πίσω σου.
 Κι απ’ αυτό όλο το όμορφο που παλεύεις να φτιάξεις για τον εαυτό σου... δεν γίνεται για σένα να το κρατήσεις, πολύ απ’ το όμορφό σου θα σου ξεφύγει και θα το πάρουν οι άλλοι με τις χούφτες. Αρκεί να ξεχειλίσεις εσύ, μα αν εσύ χρειάζεσαι θέλεις.

 Τη ζωή την έχουν φτιάξει δυσάρεστη και πράγματι είναι καημός και πόνος μέσα της να σεργιανάς. Όμως υπάρχει ένα ύψος να κατακτάς, όπου μέσα του η μοναξιά γυαλίζει και το όνειρο είναι ολοζώντανο.

 Κι έχεις μόνο αυτή τη μία μοναδική ζωή, όμως αυτό δεν πρέπει να σε αγχώνει μήπως χάσεις τελικά τη ζωή σου, γιατί οφείλει να χαθεί κι αν σε παρηγορεί όλοι την έχουν χάσει. Όμως αυτή είναι η ευκαιρία σου!

 Κάπου σίγουρα στη διαδρομή έχεις δώσεις μια υπόσχεση στον εαυτό σου, αυτή να την τηρήσεις, κι αν όλοι σε προδώσουν, αν τον εαυτό σου δεν προδώσεις και του μείνεις πιστός, οπωσδήποτε θα δικαιωθείς. Γιατί άλλος κανείς δεν μπορεί να σε δικαιώσει. Μα αν εσύ τον εαυτό σου προδώσεις, όλη τη γη, όλους τους ανθρώπους κι όλον τον ουρανό τον πρόδωσες!





Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία