25 Ιουλίου 2017

Η Θλίψη σου πάει






 Η αποψινή μου ηρωίδα είναι μια γυναίκα που αγαπώ και μ’ αρέσει. Η ψυχή μου την αγαπά και της αρέσει. Είναι μια γυναίκα θλιμμένη, όχι όμως με κάποια θλίψη που θα της στοίχιζε τη ζωή, είναι μια θλίψη φυσική, έμφυτη, που μαζί της γεννήθηκε. Δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα κάπως μη ανοιχτό χρώμα. Αν τα κορίτσια αγαπούν το ροζ αυτή αγαπούσε κάποια πιο βαθιά χρώματα.

 Ουσιαστικά, η θλίψη της οφείλεται στην βαθιά μεγάλη της κατανόηση. Σπάνια θα τη δεις να χαμογελά, όμως μέσα της απολαμβάνει βαθύτατες συγκινήσεις, είναι μια βαθιά θάλασσα κι η φύση της είναι μοναχική. Αγαπά τη ζωή, αγαπά βαθιά τη ζωή κι ως θηλυκό την ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα. Η θλίψη της είναι που δεν μπορεί να την πει.

 Τη φτάνει ένα υπόγειο σιωπηλό τραγούδι που δεν το τραγουδά το στόμα της. Είναι μια από εκείνες τις γυναίκες που δεν χρειάζεται να μιλούν για να σου πουν ποιες είναι. Τις σέβεσαι επειδή σέβονται τον εαυτό τους, τα γόνατα των αντρών λυγίζουν μπροστά τους· η ανάσα τους κόβεται.

 Να μπλέξουν μαζί τους... ξέρουν πως είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Δεν είναι γνώση, δεν είναι ύφος, είναι φύση σιωπηλή και δυνατή, φύση απόλυτη. Δεν είναι παιγνίδι, οι άντρες απορρίπτουν τον εαυτό τους μπροστά της, ποτέ δεν χρειάστηει ν’ απορρίψει άντρα.

 Καλλονή και σιωπηλή ομορφιά, την κοιτάζεις και σε φτάνει το δέος σου. Αν είσαι άνθρωπος που εκτιμά στέκεσαι και θαυμάζεις, με τις ώρες θαυμάζεις και θεωρείς μεγάλο σου κέρδος σου που γεννήθηκε. Κι όμως, αυτό το άγαλμα σπάζει, αν σου δοθεί θα πάρεις μια τεράστια ευθύνη στην πλάτη σου, αυτή την ευθύνη τρέμουν οι άντρες.

 Αυτή θα σου δοθεί, γιατί είναι η φύση της να δοθεί, γιατί η φύση της αντίθετα απ’ αυτή την ενέργεια πονάει. Και θα σου δοθεί με τέτοιο τρόπο και τέτοια χάρη... που θα τρέξεις να κρυφτείς. Και ορθά θα κάνεις, γιατί αυτή η γυναίκα ήρθε στη ζωή σου για να ρίξει νοτιά ισχυρό στο καταφύγιό σου. Θα σηκώσει τις σκεπές σου, θα ξηλώσει τα πατώματα σου, θα βρεις μέσα σου μόνο έναν λεπτό ανθό κι από κει μαζί της θα κρατηθείς. Το σώμα της σαν όνειρο θα σε τυλίξει, το αίμα σου θα τη ζητά, κάθε φιλί της θα είναι κι ένας διαφορετικός άνεμος.

 Δεν είναι αυτές υποθέσεις για αντράκια, γιατί αν μπλέξεις μαζί της δεν ξέρεις ποτέ που θα βγεις. Θα σε πάρουν τα κύματα για το άγνωστο. Κάτσε εκεί στο γραφείο σου καλύτερα, εγγράψου σ’ ένα κόμμα και βρίζε τους πολιτικούς. Θα περάσει ο καιρός και θα πεθάνεις, διόλου μην ανησυχείς, όμως άσε αυτές τις δουλειές για κείνους που παίζουν με τη φωτιά και το θάνατο. Άσε, μην διαβάζεις Σαίξπηρ εσύ, περιορίσου στα κοσμοπολίτικα περιοδικά. Τι θέλεις εσύ να μπλέκεις με γυναίκες με κεφαλαίο Γ, περιορίσουν στα ενδιάμεσα γράμματα.

 Εσύ λες, Α, οι γυναίκες είναι πλάσματα μπερδεμένα, συγχυσμένα, δεν ξέρουν τι θέλουν και μπλα μπλά, αυτή είναι μόνο η φωτογραφία σου. Αυτή η γυναίκα που σου μιλώ, όχι μόνο ξέρει τι θέλει, αλλά γνωρίζει και τη φύση της δέκα φορές καλύτερα από σένα, και την ακούει δέκα φορές περισσότερο. Επειδή αρνείται να σε φτύσει θα τη μειώσεις, ωραία, βρες της μερικά κουσούρια και κάνε της τη χάρη να στρίβεις!

 Εσύ τη ζωή την είδες σαν μια πισίνα, αυτή είναι η ίδια η θάλασσα που ονειρεύεται, και φαντάσου βλάκα, ούτε καν σε περιφρονεί!

 Όχι, δεν υπάρχει ο αντάξιός της, δεν γεννήθηκε ακόμα, οι άντρες είναι ακόμα πονηροί, δεν μπορούν να σκύψουν αρκετά, γιατί στην αγάπη βάζεις τον εαυτό σου κάτω, δεν υπάρχει άλλος τρόπος ν’ ανυψωθείς. Δεν γνωρίζουν ακόμα οι άντρες την ταπείνωση, ακόμα ψάχνουν εκείνο το παιγνίδι, που τους αγόρασε κάποτε ο μπαμπάς τους από το πανηγύρι και σε μια νύχτα το ρήμαξαν!

 Δεν τα ξέρεις αυτά αντράκι, δεν έχεις ιδέα καν για τί σου μιλώ. Ζωή για σένα σημαίνει ένα στραβοπάτημα κι ένα ολίσθημα, δεν σηκώθηκες ακόμα στα δυό σου πόδια. Εγώ σου μιλώ για κάτι που και εκατό ζωές να ζήσεις πάλι άπιαστο για σένα θα είναι και μακρινό. Γιατί είσαι φτηνιάρης και σε ό,τι πας κοντά το φτηναίνεις, μεγαλείο για σένα σημαίνει μια χούφτα μυρμήγκια που σε τρώνε.

 Στάθηκες ποτέ ακίνητος να θαυμάσεις την ομορφιά; καταρχήν έχεις μάτια να τη διακρίνεις; έχεις μήπως ιδέα πόσο ψηλά στέκεται; πόσο αγέρωχη είναι; Ωχ αντράκι, έφυγες μακριά απ’ τη φύση σου, μη ζητάς τώρα να αναγνωρίσεις την ομορφιά. Ξέχασες να συγκλονίζεσαι, ξέχασες να μένεις παράμερα και να θαυμάζεις, όλα θέλεις να τα πιάσεις στα χέρια σου να τα μουρνταρέψεις, όλα θέλεις να τα φέρεις στα μέτρα σου, έθαψες τον χορευτή μέσα σου, περπάτα τώρα με τα δεκανίκια που έχεις για πόδια κι άδειασέ μας τη γωνιά!

 Τα φτήνυνες όλα αντράκι, η εποχή σου είναι αηδιαστική, κάνε μια βόλτα στην κόλαση και γέρνα όσο πιο σύντομα μπορείς. Γιατί την κόλαση την ξέρεις καλύτερα απ’ τον καθένα.

 Εσύ αντράκι είσαι η θλίψη της, εσένα χρειάζεται η φύση της να αντέχει, και φαντάσου, μπορεί και σε συγχωρεί αντράκι, που δεν θα μπορέσεις ποτέ να γίνεις αντάξιός της.

 Φαντάσου αγάπη, είσαι η θλίψη της και μπορεί και σε συγχωρεί! 



Δημοσίευση σχολίου

Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...