Πόθος & Σεβασμός



  



 Η Λ. υπήρξε ερωτική γυναίκα, ήταν τέτοια η φύση της. Μετά, ήταν πλούσια το ελέη της, την είχε προικίσει ο θεός με άφθονες καμπύλες. Εξέπεμπε τον ερωτισμό της, όσες φορές προσπάθησε να τον κρύψει τον διπλασίασε.
 Για τους άντρες υπήρξε βάσιμος πειρασμός, άθελά της. Αρκεί να περνούσε δίπλα σου για να σου προκαλεί ένα άχ, δεν ήταν τόσο το σουλούπι της όσο ο αγιάτρευτος πόθος της.
 Ο πόθος της βέβαια υπήρξε ο δυνάστης της. Προσπάθησε να τον τιθασεύσει, να τον υποτάξει, γιατί την έβαζε συχνά σε μπελάδες, στάθηκε όμως αδύνατο, το κορμί της έκαιγε πρώτα την ίδια.
 Το ένα λάθος στη ζωή της διαδέχονταν το άλλο. Προκειμένου να πλαγιάσει με κάποιον έτρεφε πρώτα μια μικρή πλάνη πως την αγαπούσαν, κι οι άντρες έδειχναν να την αγαπούν, και με τα λόγια τους και με τις πράξεις τους. Σύντομα όμως τους περνούσε, αφού την κατακτούσαν, ή νόμιζαν πως την είχαν κατακτήσει.
 Σημασία είχε πως σε λίγους μήνες, είτε θα τη ζήλευαν παθολογικά και παράφορα… είτε θα προσπαθούσαν να την εξουσιάσουν, πράγματα που συνήθως πηγαίνουν μαζί.
 Η σχέση έχανε τη γλύκα της και το άρωμά της, αόρατα ζιζάνια έμπαιναν ανάμεσα σ’ εκείνη και τον άντρα και την τυραννούσαν. Αφού έφαγε, σχεδόν όλη την κρέμα των νιάτων της σε παρόμοιες καταστάσεις…απηύδησε κι αποφάσισε τη μοναξιά, τη σκληρή μοναξιά.

  Έμεινε καιρό μόνη, χρόνια μόνη. Μια μέρα, γνώρισε έναν άντρα που την γοήτευσε παράξενα. Ως τότε την επέλεγαν, τώρα της είχε γυρίσει μια παράξενη διάθεση να επιλέξει εκείνη. Θεώρησε πως έτσι άκουγε περισσότερο την καρδιά της, ενώ όταν την επέλεγαν κάποιος άλλος άκουγε την καρδιά του στο πρόσωπό της, κι αλίμονο τι έκρυβε εκείνη η καρδιά, τί κίνητρα και τί την υποκινούσε.

 Ο άντρας που τη γοήτευσε αυτή τη φορά ήταν μοναχικός. Τον γνώρισε σε ένα μπαρ, ήταν σκυμμένος πάνω απ’ το ποτό του και τα λευκά μακριά μαλλιά του είχαν πέσει μέσα στο ποτήρι του· θα ήταν περίπου εξηντάρης κι εκείνη μόλις τριάντα πέντε.
 Κάθισε διακριτικά σε κάποια απόσταση και τον εξέταζε μυστικά. Αυτό που την είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον ήταν η στάση του σώματός του, δεν είχε την κούραση της ηλικίας του, ήταν ντυμένος με ένα τζίν κι ένα λευκό πουκάμισο, στο στήθος του είχε περασμένο ένα αρκετά μεγάλο χρυσό σταυρό και στο δεξί του πνευμόνι τατουάζ ένα πουλί. Θα είναι κάποιος τύπος με κάποια, ίσως φιλελεύθερη διάθεση, σκέφτηκε αρχικά. Περισσότερο έμοιαζε με έναν ξεπεσμένο καλλιτέχνη.
 Όσο περισσότερο τον εξέταζε την τυραννούσε η περιέργεια· πήγε και κάθισε σε μια γωνιά… όπου εκείνος, αν το ήθελε να σηκώσει τα μάτια απ’ το ποτό του, θα μπορούσε να τη δει· ήθελε κι εκείνη να σιγουρευτεί για τον εαυτό της, αν του έκανε κάποια εντύπωση, επειδή τα χρόνια που πέρασαν, της αποχής, είχε χάσει κάπως την αυτοπεποίθηση της.
 Ο τύπος έμοιαζε τόσο βυθισμένος στο ποτό του όσο και στις σκέψεις του· κάποια στιγμή πέρασε το βλέμμα του αδιόρατα από πάνω της μα δεν σταμάτησε σ’ αυτήν. Κάτι τον απασχολούσε, αλλά τι;
 Δεν θα ήθελε άραγε να το μοιραστεί; δεν θα ήθελε να δεχθεί κάποια βοήθεια ίσως στο πρόβλημά του; δεν θα ήθελε εντέλει να το λύσει; Θα ήθελε, όλοι σε μια παρόμοια στιγμή το θέλουν, λογικό είναι.
 Η Έξυπνη Λ. βρήκε μια αδυναμία στη στιγμή και θέλησε να την εκμεταλλευτεί. Ό,τι κι αν βασάνιζε εκείνον τον γοητευτικό άντρα με το αδρή πρόσωπο και τα αρρενωπά χαρακτηριστικά… η προσφορά μιας λύσης θα ήταν καλοδεχούμενη από μέρους του και θα κέρδιζε την καρδιά του, εκτός κι αν ήταν περήφανος να δεχθεί βοήθεια, κι όπως έκρινε απ’ το σουλούπι του… θα ήταν απλώς άφραγκος!

  Ή Λ. παρέμεινε ακόμα μια καλλονή, το είχε μέσα της και δεν θα το έχανε ούτε στα γεράματά της. Μάζεψε την αυτοπεποίθησή της, πήρε μια βαθιά ανάσα και σηκώθηκε και περπάτησε προς το μπαρ, στάθηκε δίπλα του και παρήγγειλε απ’ τον μπάρμαν ένα ποτήρι νερό, ήθελε να διαπιστώσει την αντίδρασή του από απόσταση αναπνοής. Όμως εκείνος της μίλησε πρώτος και της είπε: δεν κουράστηκες τόση ώρα να με φλερτάρεις!

 Γύρισε και τον κοίταξε τάχα παράξενα. Εγώ; Είπε τάχα έκπληκτη, δεν θα είμαστε καλά μου φαίνεται. Εκείνος της είπε: κάθισε κοντά μου! Εκείνη αντιστάθηκε για τα μάτια του κόσμου της, όμως ήθελε να καθίσει και κάθισε. Να ακούς την καρδιά σου, σκέφτηκε, και να επιλεγείς εσύ… άλλος μπελάς σε φτάνει. Ο μπελάς, πως εκ προοιμίων, έχεις βάλει τον εαυτό σου κάτω απ’ την επιλογή σου.
 Ο τύπος την κέρασε ένα τσιγάρο κι εκείνη στάθηκε δίπλα του με αξιοπρέπεια. Τον κατάλαβε να διαβάζει την καρδιά του σε ένα λεπτό σιωπής και να διαπιστώνει όσα εκείνη τον προκαλούσε να νιώσει. Ο άντρας προσπάθησε να το κρύψει μα δεν τα κατάφερε, εκείνη, αισθαντικά, ήταν βέβαιη πως του άρεσε. Ακόμα, αναμετρήθηκαν οι καρδιές τους εκείνη τη στιγμή σαν να αναζητούσαν ένα αέναο ταίριασμα, λες και κουτάκια συγκοινωνούντων δοχείων επικοινωνούσαν νερό.
  Ο καθένας τους σ’ αυτή την ψυχολογική κατάσταση έκανε ένα βήμα πίσω δίνοντας χώρο στον άλλον κι ανιχνεύοντας τον εαυτό του. Δεν όρμησε ο ένας στον άλλον αλλά ο καθένας αποσύρθηκε βαθύτερα μέσα του. Από κει μπορούσε να είναι σε μεγαλύτερη επαφή με τον εαυτό του και να διακρίνει την αλήθεια· έτσι τα περιθώρια να δράση η πλάνη ελαχιστοποιήθηκαν.
  
 Ο άντρας είδε μια καλλονή και την ένιωσε, διέκρινε σ’ αυτήν τον πόνο της και τη μοναξιά της. Εκείνη είδε σ’ αυτόν, έναν μοναχικό άντρα αβάσταχτα τρυφερό και στοργικό, με όλη την τρυφερή ψυχή του αξόδευτη.
 Το πρώτο αίσθημα που ξύπνησε μέσα τους δεν ήταν το ερωτικό παράφορο πάθος αλλά ο σεβασμός. Ο έρωτάς τους, μετά απ’ αυτή την  πρώτη τακτοποίηση των αισθημάτων τους του ενός για τον άλλον… υπήρξε συνειδητά παράφορος. Επειδή γνώριζε ο ένας κι άλλος πού δίνονται· η ψυχή τους ελευθερώθηκε από υπόνοιες κι υποψίες κι έπιαναν ουρανό και άστρα τις νύχτες συχνά.

 Στο τέλος βυθίστηκαν μέσα σε μια αγάπη, σιγουριά κι εμπιστοσύνη, ελεύθεροι ο ένας απ’ τον άλλο κι ελεύθεροι ως προς τον εαυτό τους… άγγιξαν την αγία ένωση.
 Η Λ. είχε κατακτήσει μια πληρότητα που της έφερνε συχνά δάκρυα στα μάτια κι αργότερα έκανε μαζί του ένα παιδί. Δεν παντρεύτηκαν ποτέ και τα ατίθασα νιάτα της είχα φύγει τόσο μακριά της, που συχνά γελούσε και συμπονούσε εκείνο το κορίτσι που υπήρξε κάποτε, το μοιρασμένο ανάμεσα στον πόθο της και τους άντρες.

 Μια νύχτα, αστειευόμενη, του είπε: μη ξεχνάς πως σ’ επέλεξα.
Κι εκείνος της απάντησε: εγώ σε είχα επιλέξει χρόνια πριν στα όνειρά μου και σε περίμενα.  


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία