Στην Κόψη ενός Πούπουλου








  
Τις νύχτες περπατάει πάνω σε σάπιες σανίδες που τρίζουν
περιφέρετε πάνω από ένα μαγεμένο δάσος
η πτώση σ’ αυτή την περίπτωση είναι ευχή
όσοι πέφτουν, πέφτουν μέσα στην ανατολή του ήλιου.
Απ’ άκρη σ’ άκρη το δωμάτιο δεν έχει τοίχους
κάθε φορά που σταματά μπροστά σε κάτι το κάνει σε μια υπόθεση τοίχου
κάθε που γυρίζει πίσω πηγαίνει μπροστά
κάθε που πηγαίνει μπροστά γυρίζει πίσω·
βαδίζει πάνω σ’ ένα τούλι - ή κάτι άλλο αέρινο
έχει μια ζυγαριά, γεννήθηκε μ’ αυτήν για να ζυγίζει το συναίσθημα
το βρίσκει κάθε φορά πιο ελαφρύ
προχωρά προς μια αιώρηση, πάτωμα και σκεπή στο τέλος θα φύγουν

Σαν τον ακροβάτη θα επιχειρήσει να βαδίσει στο τεντωμένο σχοινί
χωρίς δίχτυ ασφαλείας - έτσι κερδίζεται η εμπιστοσύνη -
ευχής έργο είναι σ' αυτή την περίπτωση να πέσεις σε μια αγκαλιά

Τις νύχτες περπατάει πάνω από σάπιες σανίδες που τρίζουν
πάνω από έναν θησαυρό που του κλείνει το μάτι
τρόμος κι ευχή να πέφτει
κλυδωνισμός μυστήριος
μα ανοίγει το πέρασμα

Καβάλα σ’ ένα κύμα
με το ρολόι στο χέρι του να εξαφανίζεται
δεν βλέπει την ώρα.

Στην περίπτωσή του κανείς δεν φωνάζει άνθρωπος στη θάλασσα
κανείς που γίνεται θάλασσα δεν θα μπορούσε να φωνάξει
άνθρωπος στη θάλασσα. 
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία