07 Ιουλίου 2017

Μια Άδικη Μέρα







Νοικοκυρές χωρίς έκφραση
άντρες που τρέχουν ολημερίς για μισό σκοπό
κορίτσια που σου κάθονται για ένα φιλοδώρημα
παιδιά που λιώνουν για ένα παγωτό·
απορημένοι γέροι που έφτασαν στην ηλικία τους χωρίς να ζήσουν
σπίτια μικρά που μέσα τους κατοικεί η ανάγκη
μεσήλικες που μεγαλώνουν μικραίνοντας
παραπανίσια κιλά που φωνάζουν για αύξηση μισθών
κυβέρνηση κυβερνούμενη απ’ τους δικαστές
θεός μέσα στα σύννεφα.
Παντού σκουπίδια ενός πολιτισμού που τα συσσωρεύει η απεργία
σωρός μεταχειρισμένα προφυλακτικά στην άσφαλτο
ερώτων χωρίς ένωση, εκσπερμάτιση άγχους·
κοκέτες καλοστεκούμενες άπειρης ηλικίας με βαμμένα κόκκινα νύχια γαμψά
ερωτευμένα κορμιά
νεαροί στα καφέ ετοιμάζονται να πιστέψουν στο χρήμα
γκόμενες που σ’ αυτές έμεινε μόνο η σιλουέτα
σκυλιά ευτυχισμένα που γουργουρίζουν στους ίσκιους
θάλασσα βαμμένη στο λάδι του αντηλιακού
μηχανές μεγάλης ιπποδύναμης που μουγκρίζουν
κουβαλώντας μικρούς ανθρώπους
άνθρωποι καβαλημένοι απ’ τις μηχανές
λαμπερά αυτοκίνητα ανθρώπων που ζουν στο σκοτάδι
πολυτελείς βίλες ορνέων, κότερα με κρυμμένη κοκαΐνη
σταματημένα ταξιδεύουν
βαριές απόψεις ασήκωτες ελαφρόμυαλων
πορνεία αφανέρωτη και φανερωμένη
ξεπούλημα για μια φωτογραφία στα περιοδικά
κι απ’ την άλλη η ηδονή της τιμιότητας

Ζωή μαραμένη - βυζιά πλαστικά
ξελιγωμένη γλώσσα - ποταμός σάλιων
κρυμμένα δάκρυα - βαστηγμένος πόνος
σώματα χωρίς χαρά - κούραση απέραντη
απόλαυση ελεεινή - πορτοφόλια στο βάθος
το χαμόγελο της εξουσίας
λεωφορεία με παστές σαρδέλες
άνθρωπος σε έκπτωση

Κι αβάσταχτη δυστυχία μέσα σε όλα αυτά
πνιγμένη στο χασίς και στη μπύρα.  


Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...