21 Αυγούστου 2017

Παιδί της Ανθρωπότητας



  


 Κάποια στιγμή θα σου φανερωθεί ο σκοπός σου, θα οδηγηθείς σε μια αποκάλυψη. Έχεις καιρό ακόμα, να προχωρήσεις μέσα από τριβές, μέσα από κανάλια, να τακτοποιήσεις τις εκκρεμότητες, να λύσεις μέρος του γρίφου, να φτάσεις στο βάθος σου και στο βάθος όλων των πραγμάτων. Να διακρίνεις τί σε σένα είναι αρετή, τί ταλέντο, τί ικανότητα. Να μπορέσεις απερίσπαστος να αφοσιωθείς, να δοθείς, να καταλήξεις· ένα σχέδιο θα σου φανερωθεί.
 Υπάρχει το όχημα να φτάσεις εκεί υπάρχει κι ο τελικός σκοπός που θα σου φανερωθεί, αυτό που ως άνθρωπο θα σε ολοκληρώσει. Θα κάνεις κάτι μέσα από σένα για όλους, κάτι που θα είναι καλό, μα να έχεις προχωρήσει εσύ πέρα απ’ το καλό και το κακό.
 Υπάρχει κάτι να κάνεις πέρα απ’ αυτό που τώρα κάνεις, κάτι που παίρνει αργά σχήμα και μορφή μέσα στο κεφάλι σου, όπως καθορίζει κανείς ένα σύμπαν.
 Υπάρχει κάτι να κάνεις, τόσο δικό σου που αφορά όλους, τόσο για σένα να ζήσεις μέσα απ’ αυτό που θα έχεις ζήσει για όλους. Ίσως έχει προσφορά, εσύ θα το βρεις, μα συνήθως είναι εκτός τόπου και χρόνου.

 Μπορεί μια μέρα, αν προχωράς, να αρχίσεις να αισθάνεσαι περισσότερο ως παιδί της ανθρωπότητας και λιγότερο ως παιδί των γονιών σου - θυμήσου με αν φτάσει αυτή η μέρα.
 Δεν είναι μακριά η μέρα που θα αισθανθείς ως παιδί της ανθρωπότητας, και μάλιστα δεν είναι κάποια μεγαλεπήβολη αίσθηση αυτή, είναι αντίθετα η πιο φυσική κι η πιο ανοιχτή.
 Είναι ωραίο να είσαι παιδί της ανθρωπότητας, μάλιστα όλοι παιδιά της ανθρωπότητας είμαστε, η καρδιά να ανοίξει κι αυτό ήδη υπάρχει ως αίσθημα.

 Είναι ίσως το πιο απλό και δύσκολο να το σκεφτείς, μα αν ανήκεις στον εαυτό σου αρχίζεις να ανήκεις σε όλους, γιατί αυτά πάνε μαζί, και δεν μπορείς να γνωρίζεις τον εαυτό σου και να αυξάνεις την αυτογνωσία σου, χωρίς να εξασθενεί το εγώ σου και να αυξάνει το εμείς σου.
 Αν το συνεχίσεις θα πέσεις και θα βρεθείς μες στην αγάπη σου, στην ίδια σου την ευτυχία, και τότε τα σύνορα θα χαθούν σαν ατμός κι οι αποστάσεις θα εξανεμιστούν. Τότε θα διαπιστώσεις, πως εσύ και το δέντρο δεν έχετε δα και τόσες τεράστιες διαφορές, και πως το πνεύμα της γάτας κι η συνείδηση των πουλιών πολλά πράγματα σου θυμίζουν που απλώς τα ξέχασες.
 Θα αρχίσεις να διαπιστώνεις συγγένεια με τον άνεμο και παλιά πράγματα, παιδικά και βρεφικά σου θα ανεμίζουν ως σημαίες στο μυαλό σου. Και θα λες συχνά: Α, ναι, κοίτα, για δες, μα, πω πω, και τί.

 Κάπου υπάρχει ένας κρυμμένος σκοπός για κάθε άνθρωπο κι ένα όχημα να φτάσει εκεί. Ό,τι λέμε λύτρωση υπάρχει, ό,τι λέμε ευτυχία υπάρχει, ό,τι λέμε αγάπη χωρίς όρους υπάρχει. Όταν λέμε δεν μπορούμε, μπορούμε. Όταν λέμε δεν φτάνουμε περισσεύουμε. Όταν λέμε είμαστε λίγοι αυξανόμαστε.

 Α, ναι, η ζωή μπορεί να φτάσει σε μέγιστα ύψη και να βιώσει κανείς τέτοια λεπτότητα και τέτοιο κάλλος αισθημάτων... κι η ψυχή του καθενός μπορεί να του φέρει τέτοια έκσταση και δέος στα μάτια, που με μιας θα χάσει κάθε νόημα η οποιαδήποτε έχθρα, κακία κι αντιπαλότητα, εγωισμός, περηφάνια και σύγκριση. Μα αυτά συνήθως μοιάζουν παραμύθια λόγο της απόστασης που εμείς έχουμε πάρει από αυτές τις υψηλές συγκινήσεις. Κι υπάρχουν μέσα μας μόνο ως υποψία ή ως ένστικτο. Μα μπορείς να πάρεις απ’ την ψυχή σου τέτοια ουράνια ευχαρίστηση... που όσα είναι κάτω απ’ αυτήν με μιας θα τα πιστέψεις όλα για αληθινά.

 Υπάρχουν. Και το νησί υπάρχει και η αγάπη υπάρχει, και η πηγή υπάρχει πλούσια και άφθονη, είναι όλα εκεί, στο τελικό βάθος, μέσα σε κάθε άνθρωπο, μέσα σε κάθε ψυχή βαθιά, ποτέ δεν έφυγαν από κει, οι θησαυροί στο βάθος γυαλίζουν όσο την πρώτη μέρα της γέννησης. Ήρθαμε στη ζωή μαζί τους, είναι εκεί και μας περιμένουν, εμείς μόνο χαθήκαμε, μόνο εμείς μπορούμε να πάρουμε απόκλιση απ’ τον θησαυρό της ψυχής μας. Ποτέ ο θησαυρός, αυτός είναι πάντα στο κέντρο μας ακριβώς! Για όλους τους ανθρώπους και όλα τα ζώα. Όμως τα ζώα ποτέ δεν φεύγουν απ’ το κέντρο τους.
 Υπάρχουν όλα αυτά: πληρότητα, καλή υγεία, ομορφιά που σε συγκλονίζει. Να πλημμυρίζουν τα μάτια σου από φως, ύμνους και μουσική. Να χαίρεσαι τη σιωπή, να μην την πληγώνει τίποτα.

  Υπάρχουν όλα αυτά κι υπάρχουν γι’ εμάς τους ανθρώπους. Μηδέ για εκλεκτούς αλλά γι’ ανθρώπινους ανθρώπους για καθημερνούς.  
Κι ο σταυρός υπάρχει που ο καθένας στην πλάτη του κουβαλά. 
Μα υπάρχει και κάτι που κάνει όλη αυτή την περιπέτεια να αξίζει εκατό φορές τον κόπο της: Να ανακαλύπτεις πως δεν υπάρχει θάνατος.  



Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...