Η Μεγάλη Εικόνα







Μείνε ατάραχος - σου λέω
θα περάσει σαν μια στιγμή - θα δεις
θα είναι μια τελευταία στιγμή κι όλο το άλλο κάτω της
τότε δεν θα φοβηθείς γιατί δεν θα έχει νόημα να φοβηθείς
θα δώσεις ένα σάλτο και θα περάσεις απέναντι

Δεν έχουμε σημασία - απλώς
είμαστε σαν το έξω δέντρο
σε χίλια χρόνια άλλοι άνθρωποι σ’ αυτόν τον πλανήτη θα κατοικούν
εμείς γι’ αυτούς θα είμαστε κάτι απολιθώματα, κάτι μνημεία
μερικοί πέτρινοι άνθρωποι
θα συλλογίζονται πάνω σ' εμάς – θα αναρωτιούνται
θα μας μελετούν περασμένους σε κομπιούτερ  
ίσως τότε χωρίς να μιλούν
μόνο να γνέφουν σαν μας ανακαλύπτουν
μερικά οστά που κάποτε έζησαν μες στην ανησυχία
την αγωνία και το φόβο κι ονειρεύτηκαν
το καλύτερό τους αύριο

Δεν έχει τόση σημασία - ούτε αυτό που περνάς
ανέβα λιγάκι ψηλότερα, τι βλέπεις;
Έναν πλανήτη. Έναν γαλαζοπράσινο παράδεισο.
Μπορείς να το φανταστείς.
Ωραία υπέροχα ζώα να κυκλοφορούν στα δάση πολιτισμένα
με όλους τους επικίνδυνους νόμους της φύσης σαν το αλάτι
ανάμεσα τους κάτι ζώα παράξενα, που ενώ αγέλη και κοπάδι είναι... ξεχωρίζουν και διαφέρουν μεταξύ τους μόνο κατά τη σκέψη τους
έχουν φτιάξει σε κάτι μέρη μικρά τα μεγάλα τους σπίτια
έχουν οχυρωθεί πίσω από έναν πολιτισμό - πως να τον πεις
έχουν πιάσει περιοχές - τις ονομάζουν κράτη, έθνη
κόβουν δικό τους χρήμα, έχουν δικιά τους θρησκεία και θησαυροφυλάκια
δικά τους όπλα και δικό τους πόλεμο
δικά τους ήθη και έθιμα και δικιά τους παράδοση
έχουν ακόμα και δικό τους θεό που είναι σε διάσταση
με το θεό των άλλων κι άλλα λέει, κι άλλα ακούει, κι άλλα καταλαβαίνει

Κι ενώ αυτές όλες οι μορφές εκ του ενός και εκ του μηδενός έχουν παραχθεί...
έχουν έτσι στον πλανήτη παραταχθεί
που έχουν φτιάξει οχυρά να προστατέψουν την κουλτούρα τους
την οικογένειά τους, τα συμφέροντά τους και την επικράτειά τους
η μεγάλη εικόνα του πλανήτη μας μάς δείχνει διαφωνούντες
πως όλοι έχουμε αρπαχτεί απ’ την ιστορία μας και την παράδοσή μας να κρατηθούμε στο εν γένη χάος
κι έχουμε φορέσει το ένδυμα της ιστορίας μας εμείς οι κληρονόμοι
αυτών που έστρωσαν τις βάσεις του πολιτισμού

Όμως το στοίχημα που θέτει η ζωή είναι πόσο γυμνός μπορείς να μείνεις 

Η μεγάλη εικόνα του πλανήτη είναι πως κατοικούμε σε έναν παράδεισο
μας δόθηκε το δώρο της σκέψης και της νόησης
όμως κοιτάξαμε ψηλά κι αναρωτηθήκαμε
κι αυτό μας γύρισε σε κατάρα

Μας δόθηκε η επίγνωση – ένα δώρο να διαπιστώνουμε
και τρέξαμε να κρυφτούμε
αφού ήμασταν γυμνοί κάτω απ’ τα αστέρια
αλλού δεν είχε να κρυφτούμε παρά μέσα μας
κι από κει βγαίνουμε αιώνες τώρα σκλαβιάς.



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα