04 Αυγούστου 2017

Το Παιδί με τη Φλογέρα







Κάποτε είχαμε μια ζωή που μας πλήγωνε, μια ανικανοποίητη ζωή, μια ζωή χωρίς ευχαρίστηση, μια ξένη
Μια ζωή που μας δόθηκε σαν μια αλλόκοτη χάρη
στρωμένη από αρχαίες παραδόσεις και σιωπηλά δάκρυα
Κάποτε μας είπαν, νά ο δρόμος σας και ξεκινήσαμε να βαδίζουμε
σ' έναν δρόμο στρωμένο απ’ τους οικείους μας
έναν δρόμο κακοφτιαγμένο αναπήρων γερόντων
κι ένα καμτσίκι χτυπούσε τις πλάτες μας αλύπητα
Σκληρή η κληρονομιά μας, σκληροί οι άρχοντες που μας δίδαξαν
άλλη λύση δεν είχαμε, μέσα στον ανεμοστρόβιλο κρατηθήκαμε από μια οπτασία

Πήραμε λάθος τη ζωή μας δίχως να είναι δικό μας λάθος
το κρίμα, η αδικία μας βάραιναν, μα πιότερο μας βάραινε η χαμένη ζωή μας
που καταλαβαίναμε βαθιά μέσα μας
πως εξαργυρώναμε δάνεια χρόνων γερασμένων
συγγενών που δεν ξεπλήρωσαν ούτε με το θάνατό τους
κι άφηναν πίσω τους μια διαρκή συνέχεια για τα παιδιά 
που έρχονται και χάνουν το φως τους

Η ψυχή μας επαναστάτησε - αν και δεν έχασε ποτέ την επανάστασή της -  και βυθιστήκαμε μέσα σε μια κάμαρα, ν’ αντλήσουμε όσο κουράγιο χρειάζεται, για να αποτινάξουμε απ’ τα φτερά μας σκόνες και μελανές κηλίδες
κι ονειρευτήκαμε μια σύντομη ανάπαυλα
Μετά θα βγαίναμε στη ζωή με τους δικούς μας όρους
με φρέσκια γέννηση απαλλαγμένη απ' το αίμα
γεμάτοι δροσιά και νιάτα δεύτερα

Πήραμε το δρόμο τον κατηφορικό, το δρόμο της εξαργύρωσης μιας μοίρας, 
να πληρώσουμε τα χρέη όλων των προγόνων μας
Μα η δικιά μας ζωή δεν μας έφτανε κι αργούσε να φανεί
μέσα στο πόνο και τη θλίψη μας η μοναξιά μας γέμισε όνειρα
γιατί ακούγαμε ένα μοναχικό μακρινό τραγούδι ενός παιδιού
νύχτωνε ξημέρωνε κι η πάλη μας παρούσα
Με σκιές φαντάσματα να χτυπιόμαστε και μέσα σε όλα
να έχουμε και την τρέχουσα ζωή μας και τις υποχρεώσεις
και μέσα σε όλα αυτά - που υπήρξαν πολλά για δέκα ανθρώπους
κι εφτά ζωές - να πρέπει να σκεφτόμαστε και τη δουλειά μας
Συνάψαμε σχέσεις μισοτελειωμένες, φτιάξαμε έρωτες κουτσούς
και κρατηθήκαμε από ψέματα και πέτρες αντίθετα στην ολίσθηση
Ενός βάρους όλα υπόθεση μέσα στ' αβυσσαλέα πάθη
τους υπέροχους τριγμούς των παθών
όπου μιά στις τόσες αναδύεται και άρωμα

... Και δεν είναι τώρα να λες και να καταδικάζεις τους καταδικασμένους
δεν είναι να γυρίζεις πίσω και να θυμάσαι
μα είναι να ξεχνάς, να προσπερνάς και να συνεχίζεις
να γυρίζεις τη ζωή σου σε δώρο και χαρμόσυνο μήνυμα
Αλλιώς τίποτα δεν κατάφερες κι όλα άδικα τα υπέμενες
αλλιώς τίποτα δεν έμαθες και μάταια πάλεψες
κι οι νύχτες σου όλες που γύρεψαν δικαίωση
αδικαίωτες θα μείνουν
Και πως αλλιώς θα συνεχίσεις αν ήδη δεν συνεχίζεις

Κι εκείνο το μακρινό τραγούδι - που λίγες φορές μες στη ζάλη σου καταραμένο το φώναξες – απ’ τα μπαλκόνια, απ’ τους εξώστες, απ’ τ' ανοιχτά παράθυρα να σε φτάνει - να μην σ’ αφήνει η μουσική του!

Το παιδί με τη φλογέρα διαρκώς να σε καλεί
τ’ αυτιά σου να κλείνεις και να το ακούς καθαρότερα!



Δημοσίευση σχολίου

Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...