Η Παράξενη Αγάπη των Θεών







Κανένας άνεμος δεν φυσά
έτσι που σε υποχρεώνουν να πάρεις τον πρώτο που θα φυσήξει

Οι θεοί υποστηρίζουν τούτη τη νηνεμία
καρυδότσουφλο στο πέλαγος σε κάνουν να αισθάνεσαι
κάπου κάπου στέλνουν ένα σημάδι - κατά κει κατά δω βάδισε
και γεμίζεις κουράγιο
κι άλλη πίστη να βρεις
κι άλλη δύναμη να αυξήσεις
κι ακόμα περισσότερη εμπιστοσύνη στο αόρατο

Οι θεοί - απ’ τα αρχαία χρόνια ακόμα
τούτο το παιγνίδι το παίζουν πάντα με όλους τους ανθρώπους
ιδιαίτερα με εκείνους που αγαπούν
τα παιδιά τους περισσότερο τα βασανίζουν
ρίχνουν τα ζάρια τους στους ουρανούς
κι οι θνητοί συχνά μονολογούμε·
βαθιά μέσα μας κατοικούν
οι θεοί θέλουν να μας φανερωθούν
θέλουν μέσα από εμάς να δοξαστεί το όνομά τους

Συχνά αμφιβάλουμε γι’ αυτούς
κι οι θεοί πάντα λένε
στην αμφιβολία σου εμείς δεν υπάρχουμε·
οι θεοί είναι σκληροί μαζί μας
μα είναι και σπλαχνικοί
στ’ άκρα σου σε οδηγούν
μυστικά σου μιλούν           
παράξενα θέλουν το καλό σου

Την ψυχή σου θέλουν
γι’ αυτή νοιάζονται
την ιδέα για τον εαυτό σου σκορπίζουν
γιατί οι θεοί έχουν τη δική τους γλώσσα
που με τους ανθρώπους μιλούν
και συχνά σ’ αναγκάζουν να στρέφεις
το βλέμμα σου στα περιστέρια

Μια δεύτερη ερμηνεία αποχτάς
τους οιωνούς να διαβάζεις σωστά
στα σταυροδρόμια πρώτα το βήμα να ρίχνεις
και μετά τη σκέψη

Οι θεοί. Να είσαι θυμωμένος μαζί τους δεν ωφελεί
γιατί αυτοί έχουν έναν τρόπο και το θυμό σου
εναντίον σου να τον γυρίζουν
κι ό,τι τρέφεις γι’  αυτούς
σε σένα το καταλογίζουν

Σε θέλουν τέλειο. Να σε γυρίσουν στην απαρχή του κόσμου.
Παράξενα παιγνίδια των θεών
τον εαυτό σου όλον να αντέξεις
να τους παραδοθείς
θέλουν η αγάπη σου για Εκείνους
από Εκείνους να σε φτάνει.

Κι είναι παράξενο να το συλογίζεσαι
πως σε τούτο τον πλανήτη, σε τούτη τη γη
μόνο δεν σε άφησαν.

 
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία