Έρωτας στην Ευθεία






Όταν χρειάστηκε να χωρίσουν το χέρι της έμεινε στο δικό του
ενώ την είχε αφήσει σε άλλη πόλη την πήρε μαζί του
ενώ δεν κοιμόταν μαζί του στο κρεβάτι είχε ξαπλώσει δίπλα του
της έκανε έρωτα με τη φαντασία του κι αναστέναζε εκείνη αληθινά
ο ιδρώτας της τον έλουζε - που ίσως να ήταν δικός του ιδρώτας
το άρωμά της τον στοίχειωνε
την είχε πάρει μαζί του διπλάσια σε απουσία·
Του μιλούσε όλη τη νύχτα στο αυτί
την άκουγε να ανασαίνει από πεντακόσια χιλιόμετρα
την άγγιζε κάθε τόσο κι εκείνη ένιωθε το ρίγος
είχε ξεχάσει κάτι να της πει και της το είπε μόνος του
εκείνη το άκουσε από τόσα χιλιόμετρα μακριά·
του απάντησε: το ξέρω.
Εκείνος είπε: δεν ξέρεις τι ήθελα να πω
εκείνη απάντησε: αυτό που ήθελες να πεις το είδα
εκείνος είπε: θα ήθελα το σώμα σου εδώ
εκείνη απάντησε: σου το στέλνω μ’ ένα γράμμα
το φίλησε με κόκκινα χείλη
το φίλησε εκείνος το φιλί της με το φιλί του
τα φιλιά ζωντάνεψαν και φανερώθηκαν πάνω στους τοίχους
στο ταβάνι σαν μικρές σκιές φιλιών αλλά ζωντανά
όσο ο έρωτας - σαν μια ζωγραφιά.
Σ’ αγαπώ, της είπε κι είναι παράξενα
είσαι όλη μέρα μαζί μου
όταν σμίγουμε μου λείπεις λιγάκι περισσότερο
ξέρω πως αν το χάσω αυτό θα χαθώ, όμως σ’ αγαπώ
χωρίς να ξέρω το επειδή κι είναι μόνο έτσι
σ’ έχω, της είπε, είναι αυτό παράξενο για μένα
να είσαι δική μου κι όμως ελεύθερη
επειδή σ’ αφήνω μου μένεις
γιατί έτσι σ’ αγαπώ που σε κρατώ χωρίς να σ' αγγίζω
σαν να είσαι από φαντασία καμωμένη
και νερό το σώμα σου·
Έρχεσαι μέσα στ’ όνειρο μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο
χαίρομαι που με ξέρεις - έστω εσύ ο ένας άνθρωπος
χωρίς να έχουμε μιλήσει αρκετά
σε βρίσκω πάντα σε κάτι παράξενα μέρη
παλιά, παιδικά, σε ανακαλύπτω καθισμένη
πάνω σε μια πολυθρόνα
είσαι τόσο ωραία που τρέμω
θέλω να σε κρατήσω για πάντα τόσο όμορφη
όσο τώρα είσαι
να πεθάνω και να πάρω μαζί μου ένα σου φιλί
θα ήταν αρκετό για να συγχωρέσει όλη τη ζωή μου·
Πόσο χαίρομαι, της είπε, δεν μπορείς να φανταστείς
είμαι αυτός που σε χρίζει δώρο
είσαι αυτή που υπάρχεις επειδή σ’ αγαπώ
όταν δεν σ’ αγαπώ ξεθωριάζεις
όπως η μορφή σου ξεθωριάζει στον καθρέφτη·
Είναι λυπημένο απόψε το είδωλό σου
επειδή με την αγάπη μου σε πίκρανα
όμως το έκανα επειδή δεν το άντεχα
τόσο, που, γύρευε να με καταπιεί
να με βγάλει στην άλλη όχθη - που ψευδώς λένε οι άνθρωποι
φτάνουμε μόνο με το θάνατο
γιατί αν λέγανε πως φτάνουμε και με την αγάπη
ίσως χρειάζονταν να το προσπαθήσουν.

Και σ’ αγαπώ, επειδή στέκεσαι ακίνητη και κοιτάζεις
χωρίς να ξέρω τί κοιτάζεις
και χωρίς να ξέρω γιατί σ’ αγαπώ
όμως είναι έτσι κι η τύχη μας ολοστρόγγυλη
να πετύχεις φεγγάρι μες στο φεγγάρι
σιωπή να πέφτει μες στη σιωπή
βλέμμα χωρίς υπόνοια·
Σ’ αγαπώ, επειδή είναι χωρίς στροφή το βλέμμα
γι’ αυτό σ’ αγαπώ στην κορυφογραμμή
επειδή από κάτω γυαλίζει η άβυσσος
κι όποτε πέφτω μέσα στα μάτια σου πέφτω.

Ποιος θα βρεθεί εμάς να μας εξηγήσει?



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι

Η Μαθητεία