Η Ζωή των Όντων






Σαν μια βαριά ταφόπλακα να σκεπάζει τον κόσμο
να τον πιέζει κάτω όπου χρειάζεται να κατεβεί
τους κόμπους του να λύσει να ελευθερωθεί
σε μαύρες θάλασσες να κολυμπήσει να χαθεί
να χάσει, να μάθει, να γευθεί, να μαγευτεί
απέναντι να φτάσει, το σταυρό να χάσει
ελαφρύς άνθρωπος γεμάτος χαρά
να αναδυθεί

Ένα χέρι θεού πιέζει τον κόσμο να υποχωρήσει
όμως αντίσταση σθεναρά κρατεί
μέσα του αρνείται να γυρίσει να δει
γιατί τον περιμένουν υποθέσεις παλιές
να περιπλανηθεί μέσα σε στοές
ω παρελθόν εσύ πόσο γερά μας κρατάς
με τα μυστικά σου μας κυβερνάς

ΑΠΟΔΟΧΗ
Η αποδοχή κρατά το κλειδί
το εγώ του ανθρώπου θα πρέπει να συντριβεί
όντα χαρούμενα να περπατούν στη γη
χωρίς πόνο, δυστυχία κι απειλή
ελεύθερα, ανοιχτά, ηρωικά
όντα με ανοιχτή καρδιά
γεμάτα αγάπη, εμπιστοσύνη και συντροφιά

Το ον μια άλλη ζωή ζει
απαλλαγμένη απ’ του εγώ τη συντριβεί
θέλει λίγα που σ’ αυτά βρίσκει πολλά
γεμάτο υγεία την αρρώστια δεν κρατά
η ευδαιμονία είναι γι’ αυτό η αποστολή
μια λέξη παλιά που δεν την ακούς πια συχνά
γιατί σαν η ευδαιμονία χαθεί
παράξενες έλξεις και τροπές
κυριαρχούν στη γη

Η ευδαιμονία κάνει τη ζωή γιορτή
όμως ας μη μιλούμε τώρα για αυτά
έχουμε δρόμο μπροστά
να δέσουμε να ασφαλίσουμε καλά τη ζωή
και μετά, αφού θα μας πνίγει…
θα αναζητήσουμε και μια όμορφη χαραυγή
που μέσα μας έμεινε σαν μια χαμένη ανατολή

Καιρός να περπατήσουν ξανά όντα στη γη
γιατί πως κατάφερε από ον ο άνθρωπος να γίνει μηχανή
ούτε ο θεός το ξέρει
και πολλές φορές ούτε την απάντηση έχει

Να γεννηθείς να είσαι ον
μα να μην ζεις του όντος τη ζωή
το αυτονόητο κάπου στη διαδρομή
έχει χαθεί.

Και χωρίς τη ζωή του όντος
πως να έχεις οντότητα?

 




 
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι