Ανάταση Πτώσεως






Μη μου πέφτεις τώρα
επιστράτευσε όλες τις ζωγραφιές
κοντά είναι ο κήπος με τα κυπαρίσσια
Λύγισε αν θες, άφησε να διαφανούν οι ίριδες
κι οπλίσου με θάρρος κι ελπίδα
μα μη μου πέφτεις τώρα μέσα στις μαύρες σκέψεις

Το μαύρο το γνώρισες καλά, ξέρεις πως είναι
σαν να μην υπάρχει ελπίδα
μη μου ξεγελαστείς τώρα απ’ τον άρχοντα του κάτω κόσμου
τώρα που ανοίγει η μεγάλη πόρτα

Το παιγνίδι αυτό το ξέρεις καλά εσύ μικρή
με τα μεγάλα όνειρα
ξέρεις πως να σωριάζεται κάτω τους
πως να φανερώνεσαι μέσα απ’ τις σπηλιές
κρατώντας έναν αναμμένο δαυλό

Μη μου πέφτεις τώρα
μα αν πέφτεις πέσε μέσα στους θησαυρούς
ανακάλυψε

Φύσα πνοή και πήγαινε

Μα μη που πέφτεις τώρα
τώρα που είμαι εγώ εδώ για σένα
βάρος να μην έχεις
μέσα στην αγκαλιά μου

Ήσυχα απογοητεύσου
θα περάσει κι αυτό

Έχεις ένα λυσσασμένο χαμόγελο
κι ένα σπαθί να χαρακώνει τις κουρτίνες
το πέπλο σου που ενδύθηκες
στα μάτια σου λιγάκι αίμα στάζει

Γίνε διάφανη
τώρα κάτω απ’ την πίεση της ατμόσφαιρας
κι υπέροχη αναδύσου

Μάζεψε τα υπολείμματα της πριγκίπισσας
και το στέμμα της άντεξε
αλλιώς τα μάτια σου στο έρεβος θα χαθούν
αυτό που είσαι ποτέ μην το διαπραγματευθείς

κι εμένα που σε ξέρω
αγάπα με. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα