Δίψα για ένα όμορφο κείμενο





 Σπάνια διαβάζεις ένα όμορφο κείμενο, μια νύχτα που είσαι μόνος και διψάς να ρουφήξεις έναν άνθρωπο, μια ανοιχτή καρδιά και λίγο σκέρτσο να ζωηρέψει το μυαλό σου - να νιώσεις πως δεν είσαι μόνος.
 Σπάνια διαβάζεις ένα όμορφο κείμενο, ένα καλογραμμένο, σαν μια έκρηξη αλήθειας που για σένα όμως δεν αδιαφόρησε. Θεέ μου, τόσα γραπτά που δεν λένε τίποτα - ρίχνε, ρίχνε κεραυνούς!
 Τίποτα, τίποτα, απολύτως τίποτα! Ούτε την ψυχή που τα γράφει ούτε το μυαλό φέρνουν έξω. Από που ξεκινούν, που φτάνουν, πούθε στρίβουν και χάνονται και μένεις σαν αποσβολωμένος στο τέλος να κρατάς ένα τίποτα. Προσπάθησε να εντυπωσιάσει, προσπάθησε να φανεί, μα πως να φανεί, τώρα πια κρύφτηκε, πίσω απ΄την κουρτίνα κάνει πιρουέτες.
 Και εγώ διψώ για ένα κείμενο που να φέρνει έξω άνθρωπο ζωντανό, σπαρταριστό σαν ψάρι πιασμένο στο αγκίστρι, ένα κείμενο να κλαίει, να γελάει, να χαίρεται, έστω ένα δυστυχισμένο μα να το κάνει στ' αλήθεια! Θέλει να τρέξω πίσω στην ιστορία ή να ανατρέξω στα ευαγγέλια για να διαβάσω ένα κείμενο με αίμα, να διαβάσω έναν σκυφτό άνθρωπο καθισμένο σε μια ψάθινη καρέκλα, κάτω απ΄το αμυδρό φως ενός κεριού, να ψάχνει την επομένη λέξη, να ακουμπά καρδιά στο χαρτί και να με σκέφτεται.
 Αχ! Δώστε μου σας παρακαλώ ένα τέτοιο κείμενο γιατί θα πεθάνω, θα στεγνώσω, θα μείνω στο μυαλό παράλυτος!
 Δώστε μου ένα τέτοιο κείμενο να μου πάρει τη μοναξιά, ένα κείμενο σαν άνθρωπος να είναι. Δεν θέλω να διαβάσω το κείμενο κάποιου που σκέφτεται να γράψει την αλήθεια, θέλω να μην μπορεί να κάνει αλλιώς. Θέλω να το κάνει χωρίς να το σκέφτεται, αχ! πάρτε τη σκέψη των ανθρώπων από μπροστά μου για να μπορέσω να τους διακρίνω.
 Διψώ για λίγη συγκίνηση, για ένα δάκρυ, χαρίστε μου σας παρακαλώ ένα δάκρυ, και πιστέψτε με, δεν θα μπορέσετε ποτέ να μου το κλέψετε, θα πρέπει να κλαίει η ψυχή σας όταν γράφει για να αποτυπωθεί η συγκίνησή σας αιώνια. 
 Σας παρακαλώ μην προσπαθείτε όταν γράφετε, η προσπάθειά σας δεν με αφήνει να σας διαβάσω, δεν μπορώ να σας χαρώ, η ίδια σας η προσπάθεια σας πετάει έξω απ΄το κείμενο. Σας παρακαλώ λυπηθείτε έναν που διάβασε πολύ στη ζωή του κι απόχτησε εφτά δέρματα ανάγνωσης. Σας παρακαλώ, βρείτε με και μη μου φέρνεται χασμουρητό και φαγούρα. Γράψτε ένα όμορφο κείμενο μια νύχτα στη σιγαλιά με την καρδιά σας εξαίσια και χαρίστε μου. Μια νύχτα χωρίς θόρυβο στο κεφάλι σας. 
Ψάχνω σαν μανιασμένος, σαν λυσσασμένος να διαβάσω ένα όμορφο κείμενο, μα εσείς δεν σκοπεύετε να μου γλυκάνετε την καρδιά παρά αναζητάτε τον έπαινο. Τι διάολο σε εμένα σκοπεύετε να αγγίξετε ποτέ δεν κατάλαβα, για ποιον τέλος πάντων με περάσατε! Σταματήστε να με υποτιμάτε!
 Λέτε πως είστε λογοτέχνες και μυθιστοριογράφοι, όμως εγώ τους μόνους λογοτέχνες που γνωρίζω είναι όλοι τους πεθαμένοι, εσείς φταίτε που κάνω παρέα τις νύχτες με πεθαμένους!
 Έναν γλυκό άνθρωπο αναζητώ, έναν ζωντανό που να κατέχει κάπως και την πένα, όμως μόνο νεκρές γραφές διαβάζω κι αν υπάρχει κάτι ζωντανό σε αυτές είναι ένα φάντασμα. Πως αδιαφόρησε έτσι η καρδιά σας; πως το αφήσατε; πως το επιτρέψατε; Αλίμονο, μες την ψόφια λογοτεχνία ούτε η δικιά μου καρδιά χτυπά! Αλίμονο δις.
 Ποια ταφόπλακα σας σκέπασε; ποιος ουρανός πλάκωσε το βλέμμα σας; μ' ακούτε από κει κάτωωω!
 Αχ εσείς οι αισιόδοξοι, οι γλαφυροί, οι χαρωποί, αν γράφατε τουλάχιστον την αληθινή δυστυχία σας δεν θα πλάνταζα τώρα για λίγη αλήθεια!
Σπαράζω για λίγη αλήθεια μα δεν μου τη δίνετε, και το χειρότερο είναι πως σας έχουν καταπιεί τα ψέμματά σας. Σας προτιμώ ωραία δυστυχείς και αισθητά απαισιόδοξους, να θρηνείτε τη χαμένη σας ελπίδα, παρά μελοδραματικούς και θεατρίνους. Και τέλος πάντων για ποιον με περάσατε!
 Αχ! Να μπορούσατε τουλάχιστον να αυτοκτονήσετε! 


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα