Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2017

Οι Μέλισσες

Εικόνα
Είμαστε σαν μέλισσες, μεταφέρουμε μυστικά τις διαθέσεις μας στους άλλους, ασκούμε μεγάλη επιρροή στον ψυχισμό τους, τα λόγια μας σ’ αυτή την υπόθεση είναι το λιγότερο. Τα λόγια μας, οι σκέψεις μας, που σπάνια είναι ευθυγραμμισμένα με τα αισθήματά μας. Για την ακρίβεια αυτή όλη η πάλη, όλος ο εσωτερικός αγώνας, όμως δεν μπορεί να τον δώσει άλλος για εμάς, δεν μπορεί άλλος να ευθυγραμμίσει τη σκέψη μας με το αίσθημά μας. Κι όταν δεν είναι ευθυγραμμισμένη η σκέψη με το αίσθημα σε ατομικό επίπεδο κάθε σχέση με τους ανθρώπους νοσεί. Άλλα λέγονται άλλα αισθάνονται, άλλα προβάλουν άλλα μένουν στο βυθό, άλλα κουβεντιάζουμε άλλα μας αφορούν, άλλα θέλουμε άλλα κάνουμε, άλλα δείχνουμε άλλα είμαστε, ο κόσμος γίνεται ένα αλαλούμ.
Δυστυχώς αλλά και ευτυχώς είμαστε σαν μέλισσες, τί κι αν δεν κουβεντιάζονται οι προθέσεις, είναι πάντα παρών, ενεργειακά παρών. Δυστυχώς γιατί η επαφή με έναν άνθρωπο αγγίζει βαθιά, κι ο καθένας αισθάνεται τον άλλον απ’ τον εαυτό του, τον φτάνει το βάθος του, ο άλλος του…

Όμορφη σαν Ψέμα

Εικόνα
Από μικρή της έλεγαν είσαι όμορφη σαν ψέμα μα εκείνη το πίστευε τα αγόρια στο σχολείο της έλεγαν στάσου λιγάκι να σ’ αγγίξουμε γιατί είσαι όμορφη σαν ψέμα μα εκείνη το πίστευε
Καθώς μεγάλωνε όλοι της έλεγαν
πως η ζωή είναι όμορφη σαν ψέμα όμως εκείνη το πίστευε αργότερα την αγάπησε ένας στα ψέματα μα εκείνη τον πίστεψε
Άρχισε να κλαίει στ’ αλήθεια
μα δεν ήθελε να το πιστέψει έκλαψε καιρό στ' αλήθεια μα δεν το πίστευε και το κλάμα τελείωσε ο κόσμος έγινε ξανά όμορφος σαν ψέμα
Ύστερα ήρθε ο φόβος
μα δεν τον πίστευε ήρθε ο τρόμος μα δεν τον πίστευε ήρθε ο πόνος μα δεν τον πίστευε ήρθε η απελπισία μα δεν την πίστευε κι αφού ήρθαν πέρασαν όλα

Το Σπίτι στο Λιβάδι

Εικόνα
Προχωράς γιατί σημασία έχει να προχωράς και προσπαθείς γιατί σημασία έχει να προσπαθείς κι είναι όλα κάποτε αντίθετα γιατί χρειάζεται να είναι αντίθετα ένα βουνό από χρέη κι αρχίζεις να πληρώνεις απ’ την αρχή προς το τέλος
Είναι λίγος και μικρός ο άνθρωπος
μπροστά στα τεράστιά του προβλήματα δεν θα τα καταφέρει, θα δεις δεν θα βρει τη δύναμη θεοί, σοφοί και άνθρωποι θα διαψευστούν στοίχημα βάζω τον ουρανό
Το σκοτάδι πυκνό, το κεφάλι πρώτα
κι ακούγεται μέσα απ’ τα σπλάχνα βοήθεια απόκριση καμιά είναι μόνος κι έρημος κι ο δρόμος του λυγίζει να είναι αισιόδοξος, να ελπίζει χρειάζεται χάραξε πορεία βγήκε στο δρόμο, σέρνει πίσω του ένα καράβι τις νύχτες το χαλάει, το κάνει ψιλά τούτο το ανθρωπάκι έχει θράσος να θέλει στα πόδια του να σταθεί
- Έχει άγιο.

Ήρωες Δωματίου

Εικόνα
28η Οκτωβρίου σήμερα, κάτι θαρρώ έγινε σαν σήμερα αλλά δεν είμαι σίγουρος, ακούω πολλά αλλά πιστεύω την καρδιά μου. Από διθυράμβους κι ηρωισμούς έχω χορτάσει, την ίδια τη μεγαλοσύνη των ανθρώπων δεν την έχω δει παρά μόνο σε μικρά περιστατικά. Τους ήρωες είδα να τους σταυρώνουν, μετά οι σταυρωτές τους τούς χειροκροτούσαν - συγχωρέστε με είμαι λιγάκι μπερδεμένος. Άκουσα τον Χριστό να λέει, μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων, πως δεν με ακολουθούν επειδή είδαν θαυμαστά έργα, αλλά επειδή φάγανε και γεμίσανε τις κοιλιές τους. Και σήμερα θαρρώ, η μεγαλύτερη αξία της μέρας τούτης είναι η αργία της.
Τους ήρωες τους είδα στα μικρά περιστατικά, μεμονωμένους μέσα στο πλήθος να δίνουν κάτι απ’ την καρδιά τους, σιωπηλούς και πολλές φορές καταφρονημένους να μάχονται την αδικία. Όχι τη μεγάλη αδικία που αν τη γυρίσεις ανάποδα είναι το μικρό τους συμφέρον, αλλά τη μεγάλη αδικία που υφίστανται οι ίδιοι απ’ τα μικρά συμφέροντα. Οι αληθινοί ήρωες ήταν σιωπηλοί, οι ήρωες συγχωρούσαν. Είδα τους αλη…

Πολύτιμα

Εικόνα
 Το βλέμμα μου κάποτε πρόσεχε στις άκρες των πεζοδρομίων ένα φτερό πουλιού, είναι απίστευτο πόσα φτερά πουλιών υπάρχουν πεσμένα χωρίς να τα προσέχει κανείς·μόνο η ψυχή σου το κάνει, αν το κάνει. Μετά, προσπαθείς να διαβάσεις τα ιερογλυφικά και τα σημάδια, ένα πελώριο τι θέλει να πει το ποιητή – έχεις ανάγκη μια ερμηνεία, την κρατάς, σου μιλά, σε βλέπει πίσω απ’ το αόρατο τοπίο. Σημάδια. Κάτι βάζει στο δρόμο σου διαρκώς κάτι βέλη με φώσφορο, σε οδηγεί, σε καθοδηγεί.   Αυτά με τα φτερά στους δρόμους τουλάχιστον είναι ένα δείγμα πουλιού, αν κι όχι ολόκληρο το πέταγμα, όμως είναι του πετάγματος συστατικό. Υπάρχει κι ο άνθρωπος που το μάτι του πέφτει στα σκουπίδια, όμως και στα σκουπίδια να πέφτει το μάτι σου, μπορεί να σημαίνει, πως ψάχνεις για θησαυρό. Αν κρατά το μάτι σου θησαυρό πάντως  θα τον δεις στο πάτωμα, στο πάτωμα του κόσμου ετούτου, αν διακρίνεις μέσα σου το πολύτιμο θα το κρατήσεις και στα χέρια σου.  Μετά, το βλέμμα μου πέφτει διαρκώς στις άκρες των πεζοδρομίων, εκεί που φυτρών…

Ο Λευκός Τοίχος

Εικόνα
- Προτιμώ το λευκό. - Εγώ το μαύρο. - Το μαύρο δεν είναι προτίμηση, δεν είναι επιλογή, είναι εσώρουχο θλιμμένων γυναικών. - Το μαύρο πάει με τα μάτια μου. - Τα μάτια σου είναι πράσινα και γαλάζια, κι αν τα ρωτούσες διψούν για το ανοιχτό τοπίο, για την ανοιχτή θέα. - Δεν είμαι παρθένα, δεν είμαι άσπιλη, δεν είμαι αγνή. - Πως το ξέρεις, το έψαξες; - Απ’ το στρατό, είχαμε πόλεμο, θυμάσαι; Κατέβηκαν μια νύχτα ένα καράβι άντρες, όλοι διψασμένοι για το σώμα μου, νά και τα σημάδια τους, δαγκωνιά εδώ δαγκωνιά εκεί, και βαθύτερα, μέσα στην ψυχή, δαγκωνιά εδώ δαγκωνιά εκεί, και βαθύτερα, μέσα στην αθωότητα, δαγκωνιά εδώ δαγκωνιά εκεί, και βαθύτερα, μέσα στο λευκό, μαύρο εδώ μαύρο εκεί. - Τι απέγινε ο λευκός τοίχος; - Έχει γραφεί πάνω του η μελανή ιστορία μου. Αν υπήρξε ποτέ λευκός τοίχος. - Υπήρξε λευκός τοίχος διάφανος. - Ξέρεις, όσοι έγραψαν πάνω του έγραψαν με αίμα. Μετά, η αθανασία τους, θαρρώ σημαίνει η γραφή τους με αίμα πάνω στον λευκό μου τοίχο· οι φωνές τους τις νύχτες βοούν στ' αυτιά μου…

Λίγο Καλοκαίρι μες το Χειμώνα

Εικόνα
Ήρθε τελικά ο χειμώνας, αναπόφευκτα, έλεγα μήπως το καθυστερούσε φέτος, μήπως το πήγαινε λιγάκι παραπίσω, μήπως μας έφτιαχνε τη χάρη. Όμως σα να μη σε λογαριάζει φέρεται, και μετά, κάθε αντίσταση είναι μάταιη.
Θυμάμαι έναν χειμώνα που ήμουν με το κορίτσι μου στο δρόμο, εκείνο τουρτούριζε, εγώ με λιγότερα ρούχα κι ήμουν σχεδόν απρόσβλητος κι απόρησε.  "Πως τα καταφέρνεις και δεν κρυώνεις;" ρώτησε. "Τον κανονίζω τον χειμώνα", απάντησα, "με τη σκέψη, με το μυαλό, τον διαχειρίζομαι, δεν του αντιστέκομαι, του επιτρέπω να με φτάνει, δεν μάχομαι άδικα κι ο χειμώνας δεν σταματά έξω απ’ το σπίτι μου, περνάει μέσα, με διασχίζει και βγαίνει απ’ την άλλη μου είσοδο, που είναι η έξοδός μου. Θέλω να πω δεν κρατώ τον χειμώνα μέσα μου, δεν του φτιάχνω μέτωπο, δεν του κλείνω την πόρτα στα μούτρα και δεν μου κρατά κακία, αλλιώς είναι σαν να με εκδικείται, δυναμώνει, θέλει να με γκρεμίσει επειδή τόλμησα να του αντισταθώ. Όμως καθώς χαλαρώνω μπροστά του και του επιτρέπω... του αφ…

Εκτίμηση

Εικόνα
Ωριμάζεις, ένα απ’ τα δώρα της ωρίμανσης είναι η εκτίμηση χαίρεσαι όσα έχεις - καταλαβαίνεις πως δεν είναι δεδομένα απολαμβάνεις κάποια φορά τις αισθήσεις σου, την όρασή σου, την ακοή σου, την όσφρησή σου, δώρα που σου επιστρέφουν τον κόσμο Η ανησυχία, η αγωνία, το άγχος χαμηλώνουν διαπιστώνεις πως ζεις μέσα σε σπουδαία πράγματα ένα ραδιόφωνο, ένα κρεβάτι, ένα κεραμίδι, μια χορτασμένη γάτα ο φόβος χάνει την κυριαρχία του - το αύριο ίσως να είναι εδώ ίσως αυτή η στιγμή να είναι η μακάρια Έφυγες πολλές φορές, κίνησες για τα σπουδαία πράγματα έφθειρες τον εαυτό σου στις ζητιανιές του κόσμου έψαξες ανάμεσα σε όλα - κι ήσουν ανάμεσα σε όλα όμως μια νύχτα έκλαψες και το θάμπος γλίστρησε αθόρυβα απ’ τα μάτια σου, έσκυψες πάνω από ένα λουλούδι, το μύρισες και σε πλάνεψε
Όλα στη ζωή ζητούσαν να κάνεις εσύ ένα βήμα πίσω γιατί αυτό είναι των πραγμάτων όλων η εκτίμηση: να κάνεις εσύ ένα βήμα πίσω να μπορέσεις να δεις τα ίδια πράγματα με άλλα μάτια να τα δεις με μεταμέλεια να δεις την τύχη σου που κλωτσάς κάθε που κ…

Κανονικά κι Εξαιρέσεις

Εικόνα
Κανονικά θα πρέπει να είχαμε ως τώρα απογοητευτεί να είχαμε αρχίσει να γράφουμε με κλάματα σ’ αυτή την ηλικία θαρρώ κάνουν την εμφάνισή τους οι ματαιώσεις δεν σου βγαίνουν τα όνειρα αρχίζεις τους οδυρμούς σου κλείνει το μάτι η πραγματικότητα τα παρατάς
αρχίζεις ν' αγκαλιάζεις και να λατρεύεις το σκοτάδι - το συνηθίζεις
σε πιάνουν τα παράπονα στρέφεσαι στην παρηγοριά δεν βρίσκεις και τόσο κακές τις εκπτώσεις άλλωστε είναι προτιμότερες απ' το τίποτα· θέλω να πω, ενδέχεται δύο μισά να φτιάχνουν ένα ολόκληρο δύο μισές ερωμένες να φτιάχνουν μια ιδανική τέλος πάντων, σ' αυτή ακριβώς την ηλικία πολλοί άνθρωποι τους πιάνει πανικός αρχίζουν να ζουν όσο κι ό,τι προλάβουν
εγκαταλείπουν όνειρα, αρχίζουν να τσιμπολογούν γεύσεις
αλλάζουν μυαλά, μικραίνουν, γίνονται πραγματιστές· Α, ναι, ένα ψέμα, μια ελπίδα, ένα όραμα δεν μπορείς να τα σέρνεις πολύ καιρό πίσω σου προσπαθώντας να τ' ανεβάσεις σε μια κορφή γίνονται κατάρα σου στο τέλος·
Ρίξε μια ματιά στους ποιητές και θα το διαπιστώσεις