Η Χώρα







 
Μέσα μου υπάρχει μια θάλασσα
μια βαθιά απέραντη αχανής θάλασσα
την ονομάζω χώρα των νεκρών
πρόσωπα τονισμένα διαφαίνονται
στον τονισμό μιας σκέψης
πρόσωπα που φανερώνονται
μου μιλούν και χάνονται·
μέσα μας υπάρχει η ιστορία του κόσμου τούτου
σαν ένα σεντούκι παλιό με τις ιδέες αθάνατες

Κάποτε κατάφερα να δω και την κόλαση
με τα ίδια μάτια που κοιτάζω τον παράδεισο
θαρρώ η διαφορά τους είναι ανεπαίσθητη
κι ας λένε πως μεγάλη απόσταση τις χωρίζει
τούτες τις δύο καταστάσεις του ίδιου νου·
κόλαση και παράδεισος του ιδίου ανθρώπου
είναι υπόθεση

Έχω όμως μια έμφυτη κλίση προς τον παράδεισο
αρέσει περισσότερο στην ψυχή μου
και μετά, ο παράδεισος είναι που μού θέτει τον κανόνα του
όχι εγώ να θέτω τον κανόνα που στον παράδεισο αρμόζει
γιατί παράδεισος είναι ένα αισθάνομαι χωρίς λόγια

Έτσι ή αλλιώς, για να φτάσεις στον παράδεισό σου
περνάς απ’ την κόλασή σου - άλλος δρόμος δεν υπάρχει
το ένα χέρι είναι πιασμένο στην κόλαση
την αφήνεις και με το άλλο αρπάζεσαι απ’ τον παράδεισο
(ο αφεμός δεν είναι μικρή υπόθεση, έχει τη μέγιστη σημασία,
μυρίζει εγκατάλειψη)
και μαθαίνεις να τον εκτιμάς - τον παράδεισο
στο χέρι σου τον κρατάς

Μέσα μας υπάρχει μια θάλασσα - την ονομάζω χώρα των νεκρών
δεν υπάρχει φόβος γι' αυτά, μόνο ευθύνη
τα μάτια που μας κοιτάζουν μας περιμένουν
καλός άνθρωπος, καλές πράξεις, όλα αυτά είναι χωρίς ενοχές
ένοχη είναι μόνο η προκατάληψη

Εμείς είμαστε ο κανόνας που ταιριάζει στην ψυχή μας
και η ψυχή μας ο κανόνας που φτάνει στον νου μας
παράδεισος σημαίνει ο κύκλος αυτός να είναι τέλειος.

 

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Η Μαθητεία

Οι Μπλε Άνθρωποι