Το Γύρισμα






 Λέει ο ποιητής Ελύτης«Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός
Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι.....»
.

 Την αγάπη τη θέτει ως καθοριστικό παράγοντα στο γύρισμα του κλειδιού της μοίρας, είναι σαν να συσσωρεύεται η διάθεση πίσω από ένα γύρισμα, σαν να στοιβάζεται ο καιρός πίσω από μια στροφή, σαν να περιμένει να ανοίξει μια πύλη ή να πέσει ένας τοίχος, που έμεινες καιρό πίσω του και τον χτύπησες με γροθιές, με χάδια και κλάματα, ακόμα και με παρακάλια.
 Είναι ακόμα σαν να υπάρχεις πίσω από μια πόρτα και να δοκιμάζεις κλειδιά να βρεις το αυθεντικό της, ενώ το αυθεντικό της έχει πέσει βαθύτερα μες στο πηγάδι ή κάτω απ’ το χαλί. Δοκιμάζεις κλειδιά κι απογοητεύεσαι, καμιά φορά δοκιμάζεις ανθρώπους κι απογοητεύεσαι. Όχι, δεν την ανοίγει την πόρτα αυτός ο άνθρωπος, δεν είναι ο κατάλληλος, δεν ταιριάζει στην περίσταση, δεν ταιριάζουν τα λόγια του στην κλειδωνιά. Είναι άστοχος, μιλά και μόνο ελπίδα φέρνει, μα η ελπίδα είναι ένας άνεμος που προπορεύεται, ενίοτε την κυνηγάς κι αν έχεις απογοητευτεί αρκετά δεν την πιστεύεις. Παίζουν οι άνθρωποι συχνά με την ελπίδα, τη μεταδίδουν σαν αρρώστια, τα λόγια τους τη φέρνουν απ’ έξω σαν ξενιτιά, τη μοιράζουν λες και είναι κουπόνια. Ενώ η ελπίδα κάποια φορά χρειάζεται να γίνει ύλη, άλλη φορά πράξη, αν είναι σιωπή χωρίς λόγια αξίζει πολλαπλάσια, αν αντί να πει κάνει.

«Θα συγκατατεθεί ο καιρός». Φαίνεται όλοι τον καιρό τους τον ξεκινούν από απέναντι, κάτι σαν εχθρό τον αισθάνονται και τον γυρίζουν σε σύμμαχο. Να συγκατατεθεί, να είναι με το μέρος σου, να μην τον παλεύεις. Ο Κλειδούχος Καιρός, είναι έτσι γιατί αν γυρίσει γυρίζει οριστικά, παίρνει άλλο δρόμο, γιατί αν δεν γυρίσει οριστικά δεν γύρισε ούτε στο ελάχιστο. Πράγμα που σημαίνει αν δεν χαθεί η αμφιβολία όλος ο καιρός πίσω σου είναι, τον κρατά στα χέρια της η αμφιβολία. Και μια σταγόνα αμφιβολία όλη τη θάλασσα πίσω τη γυρίζει, λίγο να λείπει απ’ τον ορίζοντα σαν ολόκληρο παρελθόν φέρεται, ένα δράμι να λείπει της βεβαιότητας ένα τόνο ζυγίζει στην απόφαση, από μια τρίχα να είσαι πιασμένος σαν αλυσίδα τη νιώθεις. Αν κάτι δεν τελειώσει οριστικά το παραλίγο του όλο πίσω αισθάνεσαι να σε γυρίζει. Κι όλη την απόσταση να την περπατήσεις… όλη η απόσταση χωράει στο τελευταίο βήμα.
  
 Απόφαση παρά λίγης απόφασης είναι απόφαση αντίθετη, είναι σαν χαρά παρά λίγη χαρά και σαν λύπη παρά λίγη λύπη, είναι σαν παραλίγο συναίσθημα. Είναι σαν ν’ αγαπάς παρά λίγη αγάπη - όλη την αγάπη τη χάλασες. Αν είναι εννιακόσια ενενήντα εννιά μερτικά αγάπης κι ένα αμφιβολίας… όλη την αγάπη τη ρήμαξε, θα πας και θα σταθείς στην αμφιβολία της. Γιατί αν δεν γυρίσει οριστικά ο καιρός η ζωή είναι ακόμα στο ράβε ξήλωνε.

«Θα συγκατατεθεί ο καιρός», σημαίνει να έχουν οι αποφάσεις σου μαζί τους και λίγο σύμπαν.
«Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι…»

Ναι ποιητή, αγαπιούνται, αλλά κατά βάθος.


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα