Η Πόζα





 Μιλούσε διαρκώς για τη μόρφωσή της κι η μόρφωσή της μιλούσε αντί εκείνης - σ’ εξουθένωνε. Πατέρας της ήταν ο τάδε μητέρα της η δείνα, εκείνη ήταν η αυτή - σ’ εξαντλούσε η παράσταση του εγώ. Γυναίκα πόζα, ηρεμία δεν είχε, γαλήνη δεν είχε, αγάπη δεν είχε, συμπόνια δεν είχε. Τι είχε; μόρφωση. Ήταν καλή δικηγόρος και μέτριος άνθρωπος.

 Όμως αν δεν έχεις όλα τα παραπάνω σε τί ωφελεί η μόρφωση; Σου φτιάχνει προσωπικότητα θα μου πεις, ναι, προσωπικότητα, η πιο γερή φυλακή σου, κάποτε θα τη μισήσεις την προσωπικότητά σου.
 Πρέπει να είσαι προσεχτικός με την μόρφωση, να την έχεις ανοιχτή, ν’ αερίζεται. Πρέπει να είσαι προσεχτικός με τις πεποιθήσεις σου, περπατάς, βαδίζεις πάνω στις πεποιθήσεις σου, είναι ο συνειδητός ή ασυνείδητος δρόμος σου. Πρέπει να τις έχεις μέσα σου ριγμένες συνειδητές τις πεποιθήσεις σου και διαρκώς να τις εξετάζεις. Όταν είσαι ενήλικας και πατάς πάνω σε πεποιθήσεις της εφηβείας σου... περπατάς πάνω σε πετρώματα κι απολιθώματα ψυχής, στην καλύτερη πάνω σε σάπια σανίδια. Είναι πιθανόν η σημερινή ζωή σου να μην αντιστοιχεί στις αλλοτινές πεποιθήσεις σου, είναι πιθανόν να φτιάχνεις τη σημερινή ζωή σου με μουχλιασμένες πεποιθήσεις, είναι πιθανόν οι πεποιθήσεις σου να μην ισχύουν πλέον, ο κόσμος ν’ άλλαξε και να μην το πήρες είδηση.

 Είχε μόρφωση, όμως ευτυχία ούτε για μυρουδιά, είχε ένα κύρος, όμως δεν την υπολόγιζε κανείς απ’ την αισθαντικότητά του, έβγαζε λεφτά, όμως δεν ήταν ευχαριστημένη, έκανε έρωτα, όμως σηκώνονταν απ’ το κρεβάτι ανικανοποίητη. Έτρωγε, αλλά όχι με όλη τη γεύση της, μύριζε, αλλά όχι με όλη τη μυρουδιά της, ζούσε, αλλά όχι με όλη τη ζωή της. Ήταν κάποια αλλά όχι ο εαυτός της.

 Είναι ωραίο πράγμα η μόρφωση αλλά να περνάει βαθιά μέσα σου, αλλιώς σ’ αφήνει κάτω κάτω σαπίλα. Μιλούσε άπταιστα τρεις γλώσσες, αλλά με καμία δεν μπορούσε να επικοινωνήσει, της έλειπε η κατανόηση.
 Είχε κορνιζωμένα δύο πτυχία και δύο διαζύγια, είχε δύο παιδιά χωρισμένα στα δύο, κι είχε δύο πρόσωπα, το ένα επιφανές, το άλλο σκοτεινό, με το ένα έκανε σχέσεις, το άλλο τις υπονόμευε, με το ένα πήγαινε κοντά στους ανθρώπους, με το άλλο έφευγε, με το ένα κέρδιζε τη ζωή της, με το άλλο διεκδικούσε τη μοναξιά της. Το ένα γελούσε, το άλλο πονούσε.
 Επιτυχής αποτυχημένη, επιφανώς επιτυχής, βαθιά βαθύτατα αποτυχημένη, οδυνηρή και θλιμμένη, πλην χαμογελαστή από βία. Με βίλα και εσωτερικό αχούρι, ταχτοποιημένη στα συντρίμμια της με οργανωμένη ακαταστασία. Κατά κόσμον η τάδε, κατά κείνη να μην ξέρει ποια είναι.
Να έχει πρόσωπο στην κοινωνία αλλά απρόσωπη ιδιώτευση.

 Είχε μόρφωση, φίλους δικαστές, σημαίνον πρόσωπο, μάλιστα έκανε βήματα και στην πολιτική, γυναίκα καριέρας, με κάποια επιρροή και φιλοδοξία στ’ αξιώματα, χωρίς όμως να έχει κατακτήσει τον κόσμο της.
 Ένα σαράβαλο σε κούρσα πολυτελείας, γυναίκα με παγωμένα δάκρυα, μια νικήτρια χαμένου κόσμου, μ’ ένα πτυχίο στα σπλάχνα της που ράγιζε, μ’ ένα πτυχίο που την είχε σκεπάσει και την έριξε στον τάφο.

  Καλή δικηγόρος αλλά καταδικασμένη, συχνά αθώωνε τους πελάτες της αλλά η ίδια ένοχη, από τη φυλακή της τους έβγαζε από τη φυλακή, ανελεύθερη τους χάριζε ελευθερία, κι όλ’ αυτά χωρίς ουρανό. Μάταια ως το κόκαλο. Καλή δικηγόρος, αλλά απούσα απ’ τη δίκη της. Ερήμην της πουλί που πιάστηκε στη ξόβεργα και να τινάζει τα φτερά της. Εν ολίγοις άλλη μια μισοχαμένη υπόθεση με αβέβαιο μέλλον, δικηγόρος σε διαρκή αναστολή δίκης η ίδια, να κοιταχθεί κατάματα κάποιο αύριο μ' έφεση παντοτινή. Ένσαρκη δίκη σ' εκκρεμότητα. 

 Κι αν χτυπούσε ο δικαστής το σφυράκι του στην έδρα αποφασίζοντας συχνά ελευθερία… οι φυλακές άντεχαν. Γιατί όποιος δραπέτευε χρειάζονταν να φεύγει προς το άγνωστο. Εξ αιτίας αυτού οι φυλακές αγαπήθηκαν. 

 "Σας πάει το ταγεράκι σας", της είπα στο τέλος, "είναι όμως λιγάκι σχισμένο, έχει πιαστεί σ' ένα καρφί!"


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία