30 Νοεμβρίου 2017

Η Αρχή






 Είναι κι ενός άλλου οι ανησυχίες μας; δεν ξέρουμε.
Πάντως οι δικές μου, για να τις καταστήσω σαφείς, θα ξεκινήσω ανάποδα, θα πω πρώτα ποιες δεν είναι οι ανησυχίες μου.
 Οι ανησυχίες μου δεν είναι πολιτικές, δεν είναι κοινωνικές, δεν είναι αστικές, δεν είναι επαγγελματικές, δεν είναι οικονομικές, δεν είναι μιας καριέρας, ούτε ενός ονόματος, ούτε μιας ματαιοδοξίας, ούτε κάποιας προβολής, ούτε φιλοδοξίας, ούτε κάτι άλλο που απασχολεί τους ζωντανούς. Οι ανησυχίες μου είναι ανησυχίες ενός νεκρού.
 Κατά τους ζωντανούς θα είμαι σίγουρα νεκρός, ίσως όμως είμαι ολοζώντανος κατά τους νεκρούς. Ζω τουλάχιστον δέκα χρόνια χωρίς τηλεόραση, θα είμαι σίγουρα νεκρός για τους τηλεθεατές.
 Θα είμαι όμως σίγουρα ζωντανός για τα δέντρα, τα πουλιά, τις γάτες και τα άλογα, αυτά αμέσως με αναγνωρίζουν, οι άνθρωποι συχνά με ρωτούν ποιος είσαι, τα ζώα ποτέ, με αναγνωρίζουν αμέσως.
 Θέλω να πω, δεν εμπλέκομαι στα πόδια αυτών που θέλουν να σώσουν τον κόσμο, να κάνουν καλύτερη την κοινωνία, να συμβάλουν με κάθε τρόπο και κάθε μέσο στην πρόοδο και στην βελτίωση της ζωής μας. Όχι, δεν είμαι εγώ απ’ αυτούς, δεν αγωνίζομαι σχεδόν για τίποτα, ούτε για τον εαυτό μου. Η πολιτική για μένα είναι ένα αναγκαίο κακό. Μετά απ’ όσα έχω αναφέρει πως δεν είμαι έχω σταματήσει να πάσχω από κατάθλιψη.

  Βασικά είμαι ένας αποτοξινωμένος, τράβηξα τον εαυτό μου και τη ζωή μου μέσα απ’ όλες τις περίεργες υποθέσεις που την είχα ρίξει, τη μάζεψα πίσω με το κουταλάκι και προσπάθησα να τη συνδέσω σε μια άλλη συγχορδία, προσπάθησα να την αναπτερώσω μέσα από μια άλλη συμφωνία. Την τράβηξα απ’ το λάκκο, τον λάκκο των λεόντων, την πήρα πίσω σχεδόν διαμελισμένη, κομματιασμένη, ανάμεσα σε υποθέσεις δίχως άκρη και νόημα. Την πήρα πίσω δαγκωμένη και ξεσχισμένη από διάφορα αγρίμια, που καραδοκούν να ρίξεις τον εαυτό σου και τη ζωή σου σε μια αρένα. Μπορώ να πω, πως καθώς τράβηξα πίσω τον εαυτό μου απ’ την ματωμένη αρένα, τώρα είμαι καλύτερος χριστιανός.

 Αυτή η ανάλωση, αυτή η τυφλότητα, που βασικά έχει ως σκοπό την επιβίωση, κι έχει τελικά ως αποτέλεσμα να χαθεί το οτιδήποτε ατομικό, προς χάρη μιας κάποιας αποτελεσματικότητας, που με τον καιρό δεν την διακρίνεις ούτε στους άλλους ούτε στον εαυτό σου. Κάποια στιγμή φωνάζεις: για όνομα του θεού! κάτι να βγάζει νόημα!
 Κι αυτό εκεί έξω δεν βγάζει νόημα, πρόκειται απλά για μια ανακύκλωση. Είναι σαν να μαζεύει κάποιος κουτάκια αλουμινίου, τα πηγαίνει στο μέρος που τα λιώνουν, τα φτιάχνουν ξανά τενεκεδάκια και ξανά στο κάδο των σκουπιδιών, κι από κει ξανά στο εργοστάσιο για ανακύκλωση.

 Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση το αποτέλεσμα είναι να χαθεί η χαρά, χάθηκε η χαρά χάθηκε η ζωή. Ζωή και χαρά δεν είναι δύο πράγματα αλλά ένα. Χαρά, δεν είναι η χαρά της πρώτης του μηνός, την τελευταίας μέρας την εβδομάδος, δεν είναι η χαρά, χαρά της Κυριακής και της αργίας. Χαρά είναι η χαρά της ζωής, αν δεν έχεις τη χαρά της ζωής δεν έχεις τίποτα, είναι όλα νεκρά, άδεια, τιποτένια. Είναι όλα κούφια σαν φαντάσματα.

 Μόλις χαθεί η χαρά της ζωής η ζωή μετατοπίζεται σε άλλους τόπους. Ο οργανισμός, που είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, μέσα από τον άνθρωπο, και χωρίς χαρά συνεχίζει να ζει. Η ζωή, ζει μέσα από εμάς, κι αν δεν έχει χαρά μπορεί να βρει δεκάδες τρόπους να συνεχιστεί.
 Αναπληρώνει την πηγαία χαρά με την ευχαρίστηση, αναπληρώνει την έλλειψη πληρότητας με την πρόσκαιρη ικανοποίηση. Αρχίζει ο άνθρωπος να αντλεί τη ζωή του απ’ την ευχαρίστηση του φαγητού, να την αντλεί απ’ την ικανοποίηση του σεξ, να την αντλεί απ’ το σκοτάδι που κρύβει μέσα του. Επειδή φως και χαρά είναι ένα. Και το σκοτάδι έχει τον δικό του τρόπο να ζει.
 Η χαρά είναι ένα φωτεινός οδηγός, είναι το μόνο κίνητρο, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να βρίσκεις το δρόμο, μόνο πήγαινε προς τα κει που δείχνει η χαρά σου κι είσαι στην ορθή πορεία. Βασιλεύει σήμερα η κατάθλιψη, βασιλεύει η θλίψη κι η μοναξιά έγινε ένα σκιάχτρο.

 Η οικονομική κρίση είναι μια μεγάλη ευκαιρία για μια εσωτερική στροφή, για ένα ξεδιάλεγμα. Κάποτε λες, είναι ανόητο να επιμένω άλλο σ’ αυτό που ξέρω, είναι καιρός να κάνω μερικά βήματα μέσα στο άγνωστο, είναι καιρός να δοκιμάσω κάτι καινούργιο.

 Αναρωτιέσαι: που θα πατήσω τώρα που όλα ραγίζουν; Που θα σταθώ τώρα που ο τόπος κάτω απ’ τα πόδια μου παραμερίζει; Που θα περπατήσω τώρα, που το ψευτοπάτωμα που έστρωσα κάτω απ’ τα πόδια μου, ήταν μόνο σάπιες σανίδες που διαλύονται στο βάδισμά μου; 
 Η απάντηση είναι μια φίλε μου: θα κατηφορίσεις και θα πατήσεις πάνω στις αρχές, πάνω στις αξίες, στη μόνη σταθερότητα. Θα κατηφορίσεις και θα πατήσεις πάνω στο στέρεο έδαφος της αλήθειας. Με λίγα λόγια, τώρα που όλα κάτω απ’ τα πόδια σου χάνονται… θα επιστρέψεις, θα επιστρέψεις στη ρίζα, έχεις την ευκαιρία να γίνεις αυτό που γεννήθηκες να είσαι, να γίνεις Έλληνας. Θα επιστρέψεις στην αξία. Στη φιλία, την αγάπη, την εκτίμηση, την αλήθεια, θα επιστρέψεις στη ζωή. Σου δίνεται μια καταπληκτική ευκαιρία άμεσα απ’ τους ουρανούς.

  Αυτός ο κόσμος, όπως τον ξέραμε πριν μερικά χρόνια, δεν θα επιστρέψει ξανά, τελείωσε για πάντα.  Αυτός ο κόσμος, όπως τον ξέραμε, με τα υπέρογκα δάνεια, την κραιπάλη και τη σπατάλη, τα φούμαρα και τις πολικές υποσχέσεις, τα πηγαδάκια και τα κυκλώματα, τις αρπαχτές και τις φιοριτούρες, τις κορδέλες και τα ασημώματα, τελείωσε για πάντα!
 Κι έκανε υπέροχα που τελείωσε.

 Γιατί ήταν καιρός για την αυγή ενός νέου πολιτισμού, όπου η χαρά και η ευτυχία θα χάσει τα κρεμαστά της βάρη, κι είναι τώρα ο καιρός για να βιωθεί η απώλεια των λούσων, όμως αλλιώς δεν μπορεί να μείνει η ομορφιά γυμνή. Γι’ αυτό είναι ο καιρός της εκτίμησης και της λιγότερης τύφλωσης. Είναι καιρός που η γεύση επιστρέφει στην γεύση κι η όσφρηση στην όσφρηση, κι οι αισθήσεις στον τόπο τους. Γιατί είναι καιρός για λιγότερες δημόσιες σχέσεις και περισσότερες καρδιακές σχέσεις. 
 Γιατί χωρίς αξίες φίλε μου που θα πας; κι ως που θα πας; Και που θα πατήσεις; Και που θα στηριχθείς; Κι ως πότε νόμιζες θα είσαι ακροβάτης; Κι ως πότε νόμιζες θα σε σώζει το καταραμένο δίχτυ που άπλωνες κάτω απ’ τα πόδια σου, για να κάνεις τις φιοριτούρες του στο τεντωμένο σχοινί και να λες: κοιτάξτε με! ξέρω ισορροπία!

 Να δούμε τώρα τι θα κάνεις, που χρειάζεται ξανά να μάθεις να οδηγείς τη ζωή χωρίς χέρια, σαν ένα ποδήλατο που το βγάζεις απ’ τη σκονισμένη αποθήκη.

 Πρώτα βρες τη χαρά σου, και μετά πάνω στη χαρά σου χτίσε τη ζωή σου, έτσι ώστε κι αν η ζωή σου καταρρεύσει… η χαρά να σου μείνει! Όμως αν στηρίζεις τη χαρά σου και το στήριγμα χαθεί… θα υποχωρήσεις φίλε μου, θα γευθείς τον μέγα τρόμο! 



29 Νοεμβρίου 2017

Το Βασίλειο των Ουρανών









- Εισερχόμαστε αργά εις το βασίλειο των ουρανών.
- Πως είναι;
- Όπως ποτέ δεν το περιμένεις. Όπως δεν ξέρεις πως είναι όταν ξεκινάς. Όμως ξεκινάς.
- Άλλα περίμενες;
- Πάντα άλλα περιμένουμε. Είναι ακριβώς σαν τις ευχές. Εύχεσαι και προσέχεις, εύχεσαι και δεν ξέρεις με πιο τρόπο θα πραγματοποιηθεί η ευχή σου. Όμως μην ανησυχείς, είναι όλα γνώριμα σε τούτο τον τόπο. Και σε τούτο τον τόπο μπορείς να εύχεσαι χωρίς να προσέχεις.
- Το βασίλειο των ουρανών, πολλά ειπώθηκαν γι’ αυτό.
- Κάθε άνθρωπος έχει ένα.
- Πως είναι;
- Έχει μια λάμψη στο βάθος, είναι σαν ένα τέλος χωρίς τέλος, σαν μια αρχή χωρίς αρχή. Είναι σαν μια έξοδος, από κεί μπορείς να πεθάνεις, να φύγεις, αλλά κι απο κει έρχεσαι. Είναι ήσυχα, έχει γαλήνη, έχει σιωπή.
- Εσύ, πόσο απέχεις ακόμα από το βασίλειο των ουρανών;
- Είναι μια ερώτηση παγίδα αυτή, δεν έχει απάντηση. Όμως όποιος έφτασε στο βασίλειο των ουρανών το ξέρει, κι όποιος φτάσει το μαθαίνει πρώτος.
- Πως το ξέρει;
- Από μια υπέρτατη στιγμή. Μια ανοιχτή στιγμή, μετά τη στιγμή αυτή δεν μπορείς να πέσεις δεν μπορείς να ανέβεις. Μετά τη στιγμή αυτή δεν μπορείς ξανά να κλειστείς στον εαυτό σου.
- Το βασίλειο των ουρανών μια απάτη θα είναι.
- Είναι μια απάτη, όμως πολλά υποσχόμενη. Κοίτα, για να φτάσεις στο βασίλειο των ουρανών, θα πρέπει να έχεις μια αρκετά βασανισμένη αισθαντικότητα, αλλιώς δεν γίνεται, με μία μέτρια βασανισμένη αισθαντικότητα δεν το αποφασίζεις. Ο Καζαντζάκης είπε πρέπει να πάρεις φόρα απ’ τον πάτο της κόλασης.
- Ανοησίες.
- Φυσικά ανοησίες.
- Για μικρά παιδιά.
- Και για μεγάλα παιδιά. Όμως πες μου, μπορείς να ζήσεις χωρίς να ξέρεις;
- Ναι, μια χαρά.
- Τότε ζήσε αν μπορείς.

- Τι είναι το βασίλειο των ουρανών;
- Εσύ είσαι.
- Πως είμαι εγώ;
- Απ’ την καλή σου.

- Και πως φτάνεις εκεί;
- Περνάς απ’ την κακή σου.

- Ανοησίες.
- Δεν μπορείς να ξέρεις. Ζήσε τότε, αν μπορείς.

- Τι καιρό κάνει στο βασίλειο των ουρανών;
- Δεν κουνιέται φύλλο.

- Ξέρεις εσύ για το βασίλειο των ουρανών;
- Εγώ όχι, δεν μπορώ να ξέρω.
- Ποιος ξέρει τότε;

- Κοίτα, λέμε καμιά φορά, πως οι άνθρωποι είμαστε παιδιά, ακόμα λέμε οι άντρες είναι παιδιά, και γενικά λέμε κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας, εντάξει ως εδώ;
- Ναι, εντάξει, το καταλαβαίνω αυτό.
- Όμως εμείς οι άνθρωποι, δεν κρύβουμε μέσα μας μόνο ένα παιδί, αλλά βαθύτερα κρύβουμε ένα βρέφος, ένα χρυσό βρέφος, αν σου μιλάει κάποια νύχτα το παιδί που κρύβεις μέσα σου, τότε μπορεί μια άλλη νύχτα να φτάσεις να σου μιλά το βρέφος που κρύβεις μέσα σου, εσύ μόνο μπορείς να φτάσεις σε αυτό, εσύ μόνο μπορείς να φτάσεις να σου μιλά. Γιατί εκείνο είναι εκεί πάντα, είναι μέσα μας.
 Αυτό το βρέφος δεν έχει λόγια να σου πει, δεν σου μιλά με λόγια, σου μιλά με καθαρή αισθαντικότητα. Είναι πίσω, πολύ πίσω, πίσω απ’ την οποιαδήποτε σκιά. Γι’ αυτό το βρέφος, δεν έχει σημασία η παιδική του ηλικία, αν υπήρξε τραυματική, αν είχε προβλήματα, κι όλα αυτά που αργότερα πολύ δυσκολεύονται να ξεπεράσουν οι άνθρωποι. Όχι, αυτό το βρέφος είναι πιο πίσω, δεν το άγγιξε ποτέ τίποτα, καμία απολύτως εμπειρία. Δεν έχει καμία απολύτως μνήμη.
 Αν θέλεις να μάθεις, γι’ αυτό το βρέφος δεν έχουν σημασία ούτε οι γονείς του. Μόνο αυτό το βρέφος μπορεί να σου μιλήσει για το βασίλειο των ουρανών, όμως σου είπα δεν έχει λόγια. Για να συναντήσεις αυτό το βρέφος, θα πρέπει να απομονώσεις κάθε σου σκέψη. Είναι ακριβώς στο κέντρο, μπορεί να το διακρίνεις με τα αισθαντικά μάτια. Αυτό το βρέφος λοιπόν είναι ευτυχισμένο, άσχετα με όσα συνέβησαν στη ζωή σου, τίποτα δεν έφτασε ποτέ και δεν άγγιξε ετούτο το βρέφος, είναι ένας κρίνος, σε άγιο τόπο, αυτό το βρέφος έχει υποστεί πολλά από εμάς, αν το προσέξεις μερικές νύχτες κλαίει, γοερά κλαίει.

 Αν εσύ κατεβαίνεις και πλησιάζεις το βρέφος εκείνο σε φτάνει. Αν συναντηθείς μαζί του μια μέρα μοιραία θα σμίξεις μαζί του. Τη στιγμή που θα σμίξεις τελεσίδικα μαζί του γεννιέται ο παράδεισος κι είσαι στο βασίλειο των ουρανών, το κατάλαβες;
- Όχι πολύ καλά.

- Αγαπητέ μου, αυτό το βρέφος έχει υποστεί πολλά από εμάς. ΑΠΟ ΕΜΑΣ, με προσέχεις; Δεν ξέρω που βλέπεις τον φταίχτη της ζωής σου, όμως το βρέφος βλέπει μόνο σε σένα τον φταίχτη του, κανείς άλλος ποτέ δεν μπορεί να βλάψει το βρέφος κι είναι αδύνατον. Αλλά και κανείς άλλος ποτέ δεν μπορεί να του εμφυσήσει ζωή, είναι έτσι που δύσκολα κερδίζεις την εμπιστοσύνη του.

- Επιμένω πως δεν υπάρχει βασίλειο των ουρανών.
- Επιμένεις δηλαδή πως δεν υπάρχει μέσα σου βρέφος, ίσως το σκότωσες. Ξεκίνα να σκάβεις και να σηκώνεις πέτρες, το καταπλάκωσες, κι αν το συναντήσεις δώσε του το φιλί της ζωής, θα σου επιστρέψει πίσω αγνή, δροσερή, ατόφια ζωή. Γιατί στο βαθμό που είναι νεκρό το βρέφος είναι νεκρή κι ζωή μας. Αγαπητέ μου σκάβε, πάρε κασμά, πάρε φτυάρι, πάρε τσεκούρι και σκάβε. Σκάβε να βρεις το βρέφος, γιατί ενδέχεται να είσαι νεκρός.

28 Νοεμβρίου 2017

Ο Άνθρωπος






 Είναι κάπως παράξενος ο κόσμος μας. Εψές τον έβλεπα ως έναν χυλό. Μέσα σε αυτόν τον χυλό εμείς και τα άλλα πλάσματα, να έχουμε στο κεφάλι μας, κάτω απ΄το κρανίο μας, έναν εγκέφαλο. Κάτι σαν ηλεκτρονικό, ή ηλεκτρικό, που λειτουργεί με μικρές ή μεγαλύτερες δόσεις ενέργειας, που τις εκλαμβάνει ο εγκέφαλος, τις προσλαμβάνει, και τις μετασχηματίζει σε πραγματικότητα. Άγχη, στεναχώριες, βάσανα, όλα ηλεκτρικά κεντρίσματα αυτού του εγκεφάλου, που μέσα από τους ορισμούς, τις έννοιες και τις εικόνες, πλάθουν μια ιστορία, ή μια ιστοριούλα, που φτάνει στην καρδιά ως αληθινή, τη ζεις και την αισθάνεσαι, την πιστεύεις, είναι αλήθεια.

 Όμως πίσω από το πέπλο - επειδή εψές έβλεπα πίσω από το πέπλο - όλα αυτά, που βιωματικά θα ορκιζόσουν πως είναι πραγματικά, πως το δέντρο είναι πέραν αμφιβολίας ένα δέντρο, και η γάτα μια αληθινή γάτα, και το πρόβλημά μου αληθινό πρόβλημα, κι εγώ αληθινός εγώ, λιγάκι που το κοίταξα πίσω από το πέπλο, το μπροστά από το πέπλο, έχασε λίγη από την τρομακτική σημασία του. Το αμφισβήτησα. Το βλέμμα της κατανόησης εισχώρησε βαθιά, η επιφάνεια έχασε τη σιγουριά της, η ύλη έχασε την υληκότητά της, δεν ήταν ένα συμπαγές κι αδιαπέραστο πράγμα κι ο άνθρωπος, είπα τότε, δεν είναι μόνο ένα τόσο έρμαιο πλάσμα που το βασανίζουν και το τυραννούν οι θεοί. Κι έγινε ο άνθρωπος στα μάτια μου κάτι εξαίσιο, κάτι θαυμαστό, κάτι με τέσσερα τουλάχιστον σώματα, κάτι αιθέριο. Ένα πλάσμα με έναν τέτοιο βιουπολογιστή κάτω απ΄το κρανίο του, που αν μάθει να τον χρησιμοποιεί σωστά, ούτε που φαντάζεται τις δυνατότητές του.

 Α, το μυαλό μας, είπα τότε, πόσο είμαστε το μυαλό μας και πόσο δεν γνωρίζουμε την ορθή χρήση του. Μπορεί να μας σκλαβώσει, μπορεί να μας ταλαιπωρήσει αφάνταστα, ετούτα τα μικροκύματα, ετούτες οι συνάψεις του εγκεφάλου μας, ετούτοι οι νευρώνες και οι διακλαδώσεις, που θα ορκιζόσουν πως όλα είναι πράγματα, και πως οι σκέψεις τόσο αληθινές υποθέσεις, που θα μπορούσαν να σε σκοτώσουν, ή κάτω απ΄αυτές διαρκώς να πεθαίνεις.

 Μα αν το δεις γυμνό, αν κάνεις κάποια βήματα με γυμνό κεφάλι μέσα στον ενεργειακό χυλό, όλο αυτό που ο άνθρωπος αποκαλεί εαυτό του και πραγματικότητα ραγίζει, παίρνει φως κι άλλη διάσταση. Και τότε, αρχίζεις να νιώθεις πως δεν είσαι μόνο ένας ανθρωπάκος αλλά ένα θαύμα που περπατά. Και τότε, οι ιδέες, οι σκέψεις, οι αισθήσεις, κι όλα όσα σου φέρνουν την πραγματικότητα, αποχτάς σε αυτά έναν άλλον χειρισμό, παίρνεις μια άλλη τοποθέτηση κι εύκολα δεν σε ξεγελούν, δεν σε πείθουν εύκολα.
  Γιατί η φαντασία σου πια έχει τρέξει μέσα στην αλήθεια. Μόνο η φαντασία κι η κατανόηση μπορούν να πάρουν γεύση αλήθειας. Οι περιορισμένες αισθήσεις, οι μαντρωμένες, μπορούν να σε πείσουν ως θανάτου κι ως αβάσταχτης στεναχώριας, πως ο κόσμος είναι μόνο αυτό το μικρό μίζερο πράγματα το γεμάτο καρφιά και τριβόλια. Όμως ο άνθρωπος, μ' ένα άνοιγμα της οπτικής, δύσκολα πέφτει θύμα του μυαλού του. Και τότε λες, είναι λοιπόν τόσο αληθινά όλα αυτά που με ζώνουν; όχι δεν είναι. Μπορώ από σήμερα να αρχίσω να τα κυβερνώ, κυβερνώντας τις σκέψεις μου. Ποιος έχεις πρόσβαση σε αυτές, ποιος μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτές; το περιβάλλον; μήπως η ιστορία; όλα αυτά είναι μέσα μου, περιβάλλον, ιστορία, θρησκεία, όλα αυτά με φτάνουν από μέσα μου. Κάποτε λες, οι σκέψεις είναι πράγματα και τα πράγματα σκέψεις.

 Εκεί έξω υπάρχει μόνο ένας ενεργειακός χυλός, μέσα σε αυτόν κυκλοφορούν πλάσματα φτιαγμένα απ΄το ίδιο υλικό, με έναν εγκέφαλο κάτω απ΄το κρανίο, που μέσα σ΄αυτόν συμβαίνουν τα μύρια όσα. Μα αν τα δεις καθαρά, είναι μόνο μικρά σκιερά κεντρίσματα ηλεκτρισμού, πίσω απ΄τα μάτια ταλαιπωρία αβάσταχτη και παράλογη, πραγματικότητα υπαρκτή σαν όρκος που χρειάζεται να σπάσεις. 
 Οι δυνατότητες του ανθρώπινου εγκεφάλου, η πίστη, η αλήθεια, η πραγματικότητα και το πέπλο, και το ισοζύγιο, ο παράγοντας της λογικής, όπου μπορείς να ανακαλύπτεις χωρίς να τρελαίνεσαι, και δίχως να ανακαλύπτεις, να μαθαίνεις και να γνωρίζεις, μπορεί να είσαι ήδη τρελός.

 Όμως τί είναι ο άνθρωπος και τί η ζωή; ο θάνατος πια δεν με πείθει, μα ούτε και τα μάτια μου με πείθουν, ούτε τα αυτιά μου κι οι άλλες αισθήσεις. Η επιστήμη και το πείραμα με πείθει. Δεν είμαι μόνο ένα κομμάτι σάρκα κι ένα μάτσο κόκαλα, που έπεσαν απ’ τον παράδεισο για να πάρουν θέση σε μια επίγεια τρομοκρατία. Είμαι κάτι άλλο, πιο υπέροχο, που μπορώ να το ανακαλύψω και να πάρω απ’ το μεδούλι του καρπούς. 
 Είμαι κάτι άλλο, κι ο Πατέρας κάτι άλλο απ’ αυτό που μου μάθανε, κάτι απείρως ανώτερο κι εξαίσιο απ’ την  έννοια που μου μεταδώσανε. Το τί είναι ο θεός είναι προσωπική μου υπόθεση να ανακαλύψω. Μόνο εγώ μπορώ να δώσω την έννοια του θεού, γιατί έννοιες μόνο το μυαλό μου γεννά και μόνο το μυαλό μου ορίζει. 

 Δεν είναι ο θεός ένα θυμωμένο αγρίμι στα σύννεφα, που με περιμένει να πεθάνω με λυμένο το ζωνάρι για να μου τις βρέξει. Και δεν με δημιούργησε για να με καταχερίζει κάθε τόσο όποτε δεν είμαι φρόνιμος, κάτι άλλο είχε στο νου του όταν με δημιουργούσε και θα το ανακαλύψω. Αφού πάρω τη σβηστήρα και σβήσω απ’ το πετσί μου καμπόσους προγόνους κι επουλώσω τα τραύματά μου. Γιατί έχω να γράψω καθαρά και χρειάζομαι λευκή σελίδα.

 Όχι κύριε, δεν είναι ο άνθρωπος αυτό το φτωχό ταλαίπωρο τρομαγμένο ζώο, το μπερδεμένο και κρεμασμένο στις κληματσίδες και τον φράχτη που σκοντάφτει στα πόδια του. Και το δάσος δεν είναι ένα πυκνό δάσος, μπορείς να ανάψεις ένα κερί και να το περπατήσεις όλο. Ο κακός λύκος δεν είναι τόσο κακός κι η κοκκινοσκουφίτσα δεν είναι τόσο αθώα. Νομίζω ήταν ερωτική γυναίκα και λιγάκι "τα ήθελε".




27 Νοεμβρίου 2017

Το Σαράκι







 Η Νιόβη ήταν στεναχωρημένη εκείνη τη μέρα, είχε ψάξει όλα τα συρτάρια της για τίποτα πεταμένα ψιλά κι είχε βρει μερικά, συμπλήρωσε τόσα για ένα ψωμί και λίγο κασέρι. Ευτυχώς η γκαρσονιέρα που ζούσε ήταν δική της, όμως χρωστούσε τόσα στο ρεύμα και τόσα στο νερό.
Ήταν καιρό σε αδιέξοδο με όλα τα επακόλουθα ενός αδιεξόδου· είχε επιχειρήσει κάποιες δουλειές του ποδαριού αλλά όχι, δεν ήταν αυτό που ήθελε να κάνει. Πολλές φορές ένιωθε πως ήταν προτιμότερο να κάθεται κλεισμένη στο καβούκι της με το σαράκι να την τρώει… παρά να τρέχει σε διάφορες δουλειές που τις έφτιαχνε ανόρεχτα κι όχι με την καρδιά της.
 Μετά, είχε μια τάση να δει το σαράκι, να το αναγνωρίσει, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί την τρώει. Μια νύχτα σκέφτηκε, πως δεν θα έπρεπε να έχει σαράκι, γιατί να έχει σαράκι; Σίγουρα δεν είχε γεννηθεί με σαράκι, όμως σαράκι υπήρχε. Από τη μια της έλεγε: σήκω και τρέξε να φροντίσεις τον εαυτό σου. Από την άλλη της έλεγε: μείνε εδώ που είσαι ακίνητη στην ακινησία να βρεις την άκρη του κουβαριού, να αναγνωρίσεις το σαράκι. Καμία απ’ αυτές τις δύο γλώσσες δεν ήταν γλώσσα του σαρακιού. Γιατί κι όταν έτρεχε κι έβρισκε κάποια δουλειά… πάλι το σαράκι έτρωγε. Αλλά κι όταν έμενε σπίτι κλεισμένη στον εαυτό της, πάλι έτρωγε. Από πού τρώει το σαράκι; Αναρωτήθηκε μια μέρα. Ήθελε να βρει ποια είναι η τροφή του, με τι τρέφετε.

 Περίεργα πράγματα. Δεν θα είχε καλό τέλος, άλλωστε της το έλεγαν όλοι οι γνωστοί της. Όμως η Νιόβη ήταν παράξενο κορίτσι, από μικρό. Είχε διάφορες τάσεις, που τώρα στη μοναξιά της είχε αρχίσει να τις αναγνωρίζει. Μία τάση της ήταν, από νεαρή, να μην πηγαίνει στα πανηγύρια. Γενικά όπου έβλεπε μαζεμένο κόσμο το απόφευγε εκείνο το μέρος σαν ο διάβολος το θυμίαμα. Προτιμούσε τη μοναξιά της και δεν είχε καλές σχέσεις με τους συγγενείς της. Γενικά, όταν τη ζόριζε κάποιος έφτιαχνε το αντίθετο. Αυτό έκανε και τώρα, η κατάσταση τη ζόριζε και το μισούσε αυτό, η ανάγκη της τη ζόριζε κι έφτιαχνε το αντίθετο, άρχισε να πηγαίνει κόντρα στην ανάγκη της παρά να την ικανοποιεί, άρχισε να πηγαίνει κόντρα στον φόβο της και να μην τον υπακούει.

 Πολλές φορές έπεφτε σε μαύρες απελπιστικές σκέψεις, κανένα φως στο σκοτάδι. Όμως με τον καιρό, άρχισε να πιστεύει και να εμπιστεύεται. Όχι τυχαία, κάποια σημάδια έβλεπε, όταν χρειάζονταν η πίστη κι η εμπιστοσύνη της κάποια απόδειξη πάντα την είχε. Η σκέψη της έκανε μια ολόκληρη στροφή, μέσα σ’ αυτή την κατάσταση άλλαξε κατεύθυνση. Όμως είπαμε, ήταν παράξενο κορίτσι από μικρό, και τώρα γίνονταν πάλι μικρό καθώς ωρίμαζε, άρχισε να πιστεύει πως η πίστη της κι η εμπιστοσύνη της την τρέφουν. Δεν το είπε πουθενά, δεν το μοιράστηκε με κανέναν, όμως ποθούσε πολύ, κι έβλεπε πάντα όσα χρειάζονται να έχει. Τα έβλεπε και τα είχε. Δεν το είπε σε κανέναν.

 Ένα απόγευμα, καθώς βάδιζε μόνη της, κάτι από μέσα της ένιωσε να την παρακινεί να νιώσει αγγέλους. Δεν μπόρεσε να καταλάβει αν ήταν φαντασία ή πραγματικότητα, εκείνο τον καιρό αυτά τα δύο δεν είχαν ξεκάθαρο σύνορο, όμως ένιωσε και το είδε, χωρίς να ξέρει με ποια μάτια, να βαδίζουν μαζί της και πλάι της δύο στρατιές αγγέλων. Ένιωσε τότε μια πρωτόγνωρη ασφάλεια, μια σιγουριά, δεν ήταν μόνη, τη φρόντιζαν, δεν ήταν μόνη, την προστάτευαν. Η Νιόβη εκείνο το απόγευμα πήρε την πιο βαθιά ανάσα της ζωής της. Δεν το είπε πουθενά.

 Η Νιόβη ξυπνούσε. Μια νύχτα ένιωθε μια τρομερή απειλή. Κάτι τη βασάνιζε έντονα, ήταν σαν κάτι να γυρεύει να την τραβήξει κάτω, στο απύθμενο, σ’ ένα μαύρο τρομερό σκοτάδι. Η Νιόβη του αντιστάθηκε, αγαπούσε τη ζωή κι έβαζε τα δυνατά της να τα καταφέρει, ήθελε να τη φέρει στο φως. Σηκώθηκε κι άρχισε να περπατά μέσα στη νύχτα με γοργά βήματα κι αποφασισμένη με όση ψυχική δύναμη είχε. Τότε συνέβη κάτι μαγικό, η Νιόβη χωρίστηκε στα δύο. Ένιωθε πάνω απ’ τον εαυτό της που βάδιζε. Δεν κατάλαβε τι είχε συμβεί, όμως την άλλη μέρα το κατάλαβε, είχε χαθεί ένα σημαντικό ποσοστό σκέψης, οι σκέψεις της τώρα την έφταναν πιο αραιά, μια σκέψη εδώ μια εκεί κι ανάμεσά τους διάκρινε το κενό μεταξύ δύο σκέψεων. Απ’ αυτό το κενό είδε για πρώτη φορά έξω, για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή της κι ήταν μαγικά. Ένιωθε τη γαλήνη για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή της κι όλα γύρω της έλαμπαν κι ήταν σαν καινούργια. Όλα ήταν σαν παρθένα. Η Νιόβη εκστασιάστηκε. Τόσο καιρό οι σκέψεις της ήταν σαν μια βροχή, σαν μια κουρτίνα, σαν ένας καταρράχτης, ζούσε πίσω από έναν καταρράχτη.

 Τον επόμενο καιρό έτρεξε να βρει τη γνώση, να καταλάβει, να δει. Και πέρασε καιρός. Όμως τη Νιόβη το σαράκι δεν την έφαγε. Άγγελοι την άρπαξαν αλλά το σαράκι δεν την έφαγε.



26 Νοεμβρίου 2017

Σκέψεις ενός Πρωινού








Αργά προχωρούμε
όμως προχωρούμε
ο δρόμος γίνεται ευθύς
όμως γίνεται ευθύς
έρχονται αργά καλύτερες μέρες
όμως είναι καλύτερες μέρες
άλλες φορές είμαστε μόνοι
όμως είμαστε μόνοι
είμαστε στη μοναξιά
όμως είναι μοναξιά
μέσα στις ελλείψεις βρίσκουμε μια πληρότητα
όμως είναι πληρότητα
μέσα στις αφαιρέσεις καταλήγουμε κάπου
όμως καταλήγουμε
όσα θέλουμε συνεχίζουμε να τα θέλουμε
όμως δεν μας λείπουν
όσο μπορούμε συνεχίζουμε να τα προσπαθούμε
όμως περισσότερο τα μπορούμε και λιγότερο τα προσπαθούμε
γιατί όσα νιώθουμε τα νιώθουμε
κι όσα θέλουμε να αισθανθούμε τα βρίσκουμε

γιατί τα πετυχαίνουμε στο φτερό - την ώρα που πάνε να πετάξουν
είναι η μέρα που γίνεται πιο άγια - πιο κρυσταλλική
είναι η νύχτα πιο διαυγείς και τα πουλιά πιο πουλιά
αν κάνει κρύο είναι τουλάχιστον σαφές πως κάνει κρύο
γιατί το πρωινό είναι πιο κοντά στην καρδιά μας
μέσα στις απουσίες που μας ταλανίζουν
η δικιά μας παρουσία μένει

γιατί είναι λιγότερο χθες και λιγότερο αύριο
μα περισσότερο τώρα
κι είναι τώρα όπως είναι πάντα
γιατί είναι τώρα χωρίς σκιάχτρο
και χωρίς φόβητρο

γι’ αυτό είναι ένα τώρα παντοτινό - πιο άνετο
από την όποια νοητή άκρη ως την όποια νοητή άκρη
ένα ευρύχωρο τώρα
να πετάγεσαι ως το περίπτερο για τσιγάρα στη στιγμή
και στη στιγμή να επιστρέφεις χωρίς ν’ αλλάξει ο χρόνος
χωρίς ποτέ να έφυγες απ’ τη θέση σου
να πετάγεσαι ως το γείτονα για δανεική ζάχαρη
με όλο το συναίσθημά σου
να είναι ανοιχτά, να πετάγεσαι ως τα απέναντι μάτια
να κοιτάζεις απ’ τον άλλον τον εαυτό σου
να  'ναι ανοιχτές οι πόρτες
να φτάνει ως τη στιγμή η ευλογία της
να μπορείς να κάνεις μια ολόκληρη στροφή
επιτόπου στο στήθος

η αγρυπνία μετά το βαθύ ύπνο
και κάπου κάπου η κορύφωση της αγωνίας
γιατί η αγωνία έχει μια τελευταία τελεσίδικη κορφή
όπου μπορείς να κρατηθείς στη γη
μόνο από ένα ελάχιστο βάσανο
σαν ελπίδα να κρατηθείς στη γη
γιατί να κρατιέσαι στη γη είναι πάντα βάσανο
και το ελάχιστο μέλημα της ψυχής
όσο σώμα τόση γης
όσο πνεύμα τόσος ουρανός
κι ανάμεσα η αιώρηση
με το κολύμπι πίσω

το νησί που πατάς - αν πατάς
ο βράχος της πεποιθήσεως - αν υπάρχει βράχος
η ραψωδία της συγκινήσεως
ο γυμνός παράδεισος που χρειάζεται να ντύσεις
μ' ελαφριά ενδύματα κι ένα σιγανό πέπλο θλίψης
για να 'χεις μια ανάμνηση πένθους
έναν δεσμό με τους νεκρούς·
για να μην είσαι του θανάτου άγνωστος
και η ευτυχία ψηλά ακόμα - ένα κάλεσμα από άρωμα
και χρώμα

Η ευτυχία, να ‘ναι αλήθεια άραγε;
μέσα στο τόσο ψέμα
όμως τί άλλο μας μένει ν' ανεβάσουμε ψηλά στο λόφο
να προσπαθήσουμε να κατακτήσουμε
αφού, εκεί είναι το τέλος του κάθε ονείρου
κι αφού το όνειρο χωρίς το τέλος του
όνειρο μένει

μετά ο σταυρός κι η πλάτη που τον κουβαλά
όμως τί είναι σταυρός και τί πλάτη κανείς δεν ξέρει
ίσως μόνο λίγος πυκνός άνεμος
ένας σκοπός, λίγη άσκηση των ποδιών
κάποιοι μυώνες αναπνοής
ένας βάρος που χαρίζεις στον εαυτό σου
για να σου χαρίσει δύναμη

κ.λ.π.

τα κ.λ.π. να τελειώνουν
γιατί τα κ.λ.π. περισσότερο σταυρός είναι
από έναν ξεκάθαρο σταυρό που τον αποφάσισες.

Γιατί ό,τι αποφασίζεις εσύ
ποτέ σταυρός δεν είναι. 


25 Νοεμβρίου 2017

Οι Ακροβολιστές






 Οι ακροβολιστές έχουν πιάσει θέσεις στις παρυφές του δυτικού πολιτισμού, από έξω έχουν μια πιο ξεκάθαρη και σαφή εικόνα των όσα συμβαίνουν μέσα, τα εντός είναι ήδη εντός, τα μέσα είναι μέσα, ακόμα και τα δικά μας. Όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα είσαι το πρόβλημα, όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα δεν μπορείς να λύσεις το πρόβλημα. Αν ο άνθρωπος είναι ένα πρόβλημα ενός μέτρου μήκους, για να λύσει το πρώτο εκατοστό χρειάζεται να μεταφερθεί στο δεύτερο εκατοστό, δεν μπορεί το πρώτο εκατοστό του να λύσει το πρόβλημα του πρώτου εκατοστού, το πρώτο εκατοστό, τα δικά του προβλήματα δεν τα ξέρει, τα ζει. Το δεύτερο εκατοστό του ανθρώπου λύνει τα προβλήματα του πρώτου και το τρίτο του δευτέρου· έτσι πάει σε όλο το μήκος του μέτρου κατά της συνειδήσεως το νοητό ύψος.

 Για να έχεις τη μεγάλη εικόνα χρειάζεται να είσαι έξω απ’ την εικόνα, όταν είσαι μέσα στην εικόνα είσαι μέρος της εικόνας, τα μέρη της εικόνας δεν βλέπουν την εικόνα, δεν μπορείς να φωτογραφίζεις μια εικόνα όταν είσαι μέρος της εικόνας, δεν μπορείς να ξέρεις για τη φυλακή όταν είσαι φυλακισμένος. Για να έχεις θέα της κοιλάδας χρειάζεται να ανέβεις σ’ ένα βουνό, από την κοιλάδα δεν έχεις θέα της κοιλάδας.

 Κάτω στις κοιλάδες, ο δυτικός πολιτισμός έχει απομονώσει λίγο σύμπαν, το έχει φράξει με το σύνορο του φόβου, αυτό το λίγο σύμπαν το ονομάζει το μερτικό του ανθρώπου στο σύμπαν.  Το υπόλοιπο σύμπαν, το υπόλοιπο δηλαδή του ανθρώπου, ο άνθρωπος το αισθάνεται ως άγνωστο και το φοβάται να προχωρήσει σ’ αυτό. Δεν είναι βέβαια κάτι άλλο από άγνωστο δικό του· έτσι έχει φτιάξει μια γωνιά δικό του γνωστού και σ’ αυτήν ζει. Σ’ αυτή τη γωνιά του γνωστού σύμπαντος βασίλισσα είναι η ανάγκη και βασιλιάς ο φόβος. Για να προχωρήσεις στο άγνωστο χρειάζεται να χάνεις γνωστό.

Τους ακροβολιστές δεν τους βλέπεις και δεν τους ξέρεις, αν δεν βγάλεις έστω και την ουρά σου απ’ το γνωστό, αν όμως αρχίσεις να βγάζεις την ουρά σου απ’ το γνωστό θα σε καλέσει το άγνωστο να βγεις ολόκληρος απ’ το γνωστό, θα σε καλέσει η μουσική. Αν σπάσεις τον κύκλο, θα μείνεις ακόμα μέσα στον κύκλο, όμως δεν θα μπορέσεις να συγκρατήσεις το νου και την ψυχή σου. Αν μόνο μάθεις για τα εκτός του γνωστού κύκλου, η γνώση σου θα αποτελέσει ένα μαρτύριο για την ψυχή σου, και την ψυχή σου δεν θα μπορέσεις να την υποτάξεις, ούτε στη γνώμη σου, ούτε στον φόβο σου και την ανάγκη σου. Η ψυχή σου μόνη της θα καλπάζει κι η φαντασία σου θα δραπετεύσει στους τόπους του καθαρού ανέμου, δεν θα μπορέσεις να βάλεις χαλινάρι στη φαντασία σου ξανά. Αν δραπετεύσει η φαντασία σου θα την ακολουθήσεις, γιατί πρώτα η φαντασία σου θα δραπετεύσει απ’ τη φυλακή και μετά θα σε πάρει μαζί της, θα τρέχεις πίσω απ’ τη φαντασία σου σαν παιδί με τη γλώσσα έξω, θα σου τάξει τόσα που η φυλακή θα σε πονά και θα σε πληγώνει. Κι η φαντασία σου ψέματα ποτέ δεν είπε, όσα σου έταξε όλα θα σου τα δώσει, αν μείνεις πιστός στη φαντασία σου και νιώσεις πως είναι πραγματική.

Στους γύρω λόφους του δυτικού πολιτισμού έχουν πιάσει θέση οι ακροβολιστές, αυτοί προσπαθούν να ραγίσουν το κέλυφος του δυτικού πολιτισμού να περάσει φως στην κοιλάδα του σκότους. Στοχεύουν τον κάθε άνθρωπο χωριστά, γιατί το φως περνάει στον καθένα χωριστά από το στήθος του κι ο στόχος των ακροβολιστών είναι το στήθος των ανθρώπων. Οι άνθρωποι υποφέρουν απ’ το σφραγισμένο στήθος τους και πολλοί έχουν ήδη ραγίσει, φως γνώσης περνά απ’ το ράγισμα.

Την ουρά τους απ’ τη φυλακή τη βγάζουν πολλοί, κάποτε γίνεται αβάσταχτη, η ψυχή μόνη της ραγίζει το νου και πέφτει λίγο φως στο σκοτάδι. Όμως την ελευθερία, το γλυκύτατο αυτό διαρκές κάλεσμα, που καλεί διαρκώς την ψυχή με το θεσπέσιο τραγούδι της και τη μυστηριακή της ατμόσφαιρα… τούτη τη γαλήνη που υπόσχεται και την έκσταση… τούτο το δέος της απαράμιλλης ομορφιάς που είναι το άγγιγμα του αστέρα… λίγοι την κατακτούν, με τον τρόπο ώστε η ρίζα να είναι στο φως. Γιατί η ελευθερία έχει ένα μεγάλο τίμημα, την μοναξιά.

Όσοι δραπετεύουν απ’ τη φυλακή γίνονται ακροβολιστές, κατεβάζουν το φως στις κοιλάδες, πολλοί ζουν για μεγάλο διάστημα ανάμεσα στον ακροβολισμό και τη φυλάκιση, μισούν τη φυλακή όμως κι η ελευθερία τους δεν τους υποδέχεται με ορθάνοιχτη αγκαλιά, με κόπο και βάσανα την κερδίζουν. Γιατί όποιος κερδίζει την ελευθερία του χρειάζεται να είναι σκληρός σαν ατσάλι, το άρωμα του κι η ευαισθησία του γίνεται πάγος, εγκαταλείπει συντρόφους πίσω του, όμως συναντά νέους συντρόφους μπροστά του.

Στόχος είναι να βγουν όλοι απ’ τη φυλακή, στόχος είναι ένας νέος πολιτισμός κι είναι στόχος εδώ και χιλιάδες χρόνια. Γιατί ακροβολιστές υπήρχαν στη γη από καταβολής κόσμου. Όμως κάτω η κοιλάδα βουίζει σαν μια καλολαδωμένη μηχανή και μόνο μεμονωμένοι άνθρωποι σπάνε τις αλυσίδες τους. 

 Ίσως στις μέρες μας, ίσως τα παιδιά μας, γίνουν μάρτυρες μιας πιο ανοιχτής κοινωνίας, όπου όλο το σύμπαν θα είναι άνθρωπος κι άνθρωπος όλο το σύμπαν, ενός πολιτισμού χωρίς φράχτη και χωρίς περιορισμό στο ανθρώπινο στήθος. Του πολιτισμού χωρίς πόνο και χωρίς αρρώστια, του πολιτισμού όπου το άγνωστο θα περάσει με ορμή μέσα στο γνωστό. Γιατί όταν απομονώνεις λιγάκι σύμπαν και μέσα σε αυτό ζεις... όλο το άλλο σύμπαν ωρύεται και σου ορμά, να πάρει πίσω τα δικαιώματά του στον άνθρωπο. 
 Γιατί ο άνθρωπος είναι ολότητα κι όταν τον βγάζεις και τον απομονώνεις απ΄το σύμπαν του δημιουργείς κενό, και το ανθρώπινο κενό μόνο με σύμπαν γεμίζει. Γιατί όταν τον βγάζεις και τον απομονώνεις απ΄το σύμπαν του δημιουργείς πρόβλημα, πόνο, ανάγκη και φόβο. Γιατί το σύμπαν που είναι ο άνθρωπος, ούτε πονά, ούτε ανάγκη και φόβο νιώθει. Που ακούστηκε σύμπαν, σύμπαν να φοβάται; αυτά είναι παράδοξα και παράλογα πράγματα! Που ακούστηκε σύμπαν να ελπίζει; αυτά είναι συμπτώματα μερισμού! Κι επιπλέον, που ακούστηκε σύμπαν άτυχο!


24 Νοεμβρίου 2017

Σχέσεις Συμβάσεις






 Η ψυχή μας είναι ένα παράξενο πράγμα, πάει και κάνει μόνη της σχέσεις με άλλες ψυχές, αυτές τις σχέσεις τις ονομάζουν συχνά Συμβάσεις. Τις κάνει σε δύσκολους καιρούς, τότε που την καρδιά μας δεν την ακούμε καθαρά, τότε που σ’ εμάς μπορεί να επικρατεί ένα νέφος. Η ψυχή μας, κάτω από εμάς, από τον πόθο της από εμάς πολλές φορές να γλιτώσει, μας ξεφεύγει και δημιουργεί σχέσεις με άλλες ψυχές, με απώτερο σκοπό της αλληλοβοήθειά τους.

 Μπορείς όμως να βοηθηθείς από μια τέτοια σχέση μόνο αν το συνειδητοποιήσεις πως είναι σχέση σύμβαση, τότε μπορείς να αντλήσεις τη μέγιστη βοήθεια απ’ αυτήν, αντλείς δηλαδή το Μάθημα. Ποτέ η ψυχή τυχαία δεν συναντά μια άλλη ψυχή γι’ αυτό το σκοπό, και η άλλη ψυχή χρειάζεται το μάθημα μέσα από την δική μας ψυχή. Όμως το μάθημα θα το πάρει μόνο η ψυχή που συνειδητά και με επίγνωση η σκέψη γνωρίζει το σκοπό αυτής της συμβάσεως.

 Οι σχέσεις αυτές συχνά δεν κυλούν ομαλά, δεν είναι όμορφες και στρωτές, κι ίσως να είναι επίπονες, όμως είναι άκρως διδακτικές. Πολλοί τις θεωρούν απλώς σχέσεις, εντοπίζουν τις αδυναμίες τους - συχνά στο άλλο πρόσωπο - και στήνουν χορό καυγά γύρω απ' αυτές. Κι οι σχέσεις αυτές, μέχρι να καταλάβεις το σκοπό τους και τα πλούτη που κρύβονται κάτω απ’ τις συμπεριφορές, τυραννούν και βασανίζουν τους ανθρώπους, γι’ αυτό ένα ασφαλές δείγμα αν πρόκειται για σχέση σύμβαση, είναι αν σε τυραννά και σε βασανίζει.

 Αν το κάνει είναι σχέση σύμβαση, η αλλιώς καρμική σχέση,  που κάτι προσπαθεί να σου πει. Η ανθρώπινη σχέση που δεν είναι σχέση σύμβαση δεν τυραννά και δεν βασανίζει. Η σχέση σύμβαση, επειδή έχει συγκεκριμένο σκοπό, έχει και συγκεκριμένο χρόνο, συγκεκριμένη διάρκεια, αν επιτελέσει το σκοπό της και αντλήσεις το μάθημα που έχει να σου δώσει... μετά ως αχρείαστη διαλύεται. Και είτε οι δύο άνθρωποι θα τη συνεχίσουν ως φιλική πλέον, είτε θα πάρει ο καθένας το δρόμο του.

 Το ίδιο ισχύει και για την κατάσταση, και η κατάσταση μιλάει κι έχει να πει και να διδάξει, και η κατάσταση όταν πει όσα έχει να πει και τα ακούσεις καθαρά... διαλύεται πρώτα μέσα σου και μετά χάνεται απ’ τη ζωή σου. Η κατάσταση, η κάθε κατάσταση, είναι ένα αίσθημα μέσα μας.  Και αυτά είναι νόμοι, που λαμβάνουν χώρα κάτω από εμάς στο μυστικό βασίλειο της ψυχής και της αισθαντικότητας μας.

 Τη σχέση σύμβαση μπορείς εύκολα να την παρεξηγήσεις και να την θεωρήσεις για πραγματική σχέση, σχέσεις συμβάσεις κάνουν οι ψυχές μας σε όλη τη διαδρομή της ζωής μας, αυτές αποτελούν κάτι σαν σταθμούς και ορόσημα στο χρόνο, είναι κάτι σχέσεις που βοηθούν πάντα να έχουμε την αίσθηση του προχωρώ και της μετακίνησης, είναι κάτι σχέσεις που μπορούμε μέσα απ’ αυτές να μετρούμε τη διαδρομή που κατά βάθος δεν έχει χρόνο, όμως είναι κάτι σχέσεις που μας βοηθούν να λέμε από εδώ ως εκεί, ακριβώς για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε απ’ το χρόνο, επειδή ο χρόνος είναι ο ίδιος ο πόνος μας κι αυτό που μας αιχμαλωτίζει.
 Έτσι η σχέση σύμβαση λέει, από τότε που σε γνώρισα μέχρι τότε που σε χώρισα. Όμως αν γίνει συνείδηση πως μια σχέση είναι σχέση σύμβαση... ποτέ δεν τελειώνει με έχθρα, έστω κι αν μόνο ένα μέλος πάρει τα μαθήματα… τελειώνει με λύση και διάλυση.
 Αν τελειώσει με έχθρα δεν έγινε γνωστό στους κατόχους της πως ήταν σχέση σύμβαση, δεν άντλησαν οι άνθρωποι αυτά που είχε να τους δώσει, την παρεξήγησαν, και η ψυχή τους θα προχωρήσει σε μια άλλη σχέση σύμβαση, με άγνωστό τους σκοπό και άγνωστή τους ελπίδα... μέσα απ’ αυτή να ανακαλύψουν τους θησαυρούς της ψυχής τους. Γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του θησαυρό να ανακαλύψει κι όχι του άλλου, όμως χρειάζεται τον άλλο για να το κάνει, είναι ο άλλος γι’ αυτόν ο καθρέφτης του.

 Όμως καθώς ο ένας κοιτάζεται στα μάτια του άλλου... μπορεί πολλά τέρατα να ξυπνούν, γιατί τους θησαυρούς τέρατα και δράκοι τους φυλάγουν, κι ενώ θα έπρεπε ο κάθε άνθρωπος τα δικά του τέρατα να νικά, συχνά τα τέρατα εμπλέκονται τα κέρατά τους και πολεμούν μεταξύ τους κι οι θησαυροί μένουν στο βάθος να σαπίζουν.

 Όπως κι αν ζούμε τη ζωή μας, ό,τι κι αν νομίζουμε γι’ αυτήν, όπου κι αν βλέπουμε το περιεχόμενό μας, τις ψυχές μας τις χαρακτηρίζει μια τέτοια νομοτέλεια, που η τελειότητά της στους περισσότερους ανθρώπους μένει κρυφή απ’ τους ίδιους, και πάνω απ’ το ίδιο τους το μεγαλείο, δρουν και ζουν τη ζωή τους, συχνά κουφοί και βουτηγμένοι στην πνευματική άγνοια, ενώ ξέρουν πολλά και περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται να ξέρουν.
 Οι άνθρωποι λέμε είμαστε ατελείς, όμως ατελείς είμαστε μόνο εμείς, οι ψυχές μας είναι τέλειες κάτω απ’ τις ατέλειες μας και τέλεια δρουν, κι είναι τέλεια τα λάθη μας και τέλειες οι λοξές και παράδοξες επιθυμίες μας, γιατί όπως λέει ο ποιητής: λάθος θάλασσα δεν υπάρχει!

 Οι σχέσεις συμβάσεις συχνά παρεξηγούνται για σχέσεις, κι είναι σχέσεις, μιας ψυχής που στο βάθος παλεύει από εμάς τους ίδιους να ελευθερωθεί, απ’ την ίδια τη σκέψη μας. Η ψυχή μας αναγκάζεται να μας ξεφύγει, θέλει να μας μιλήσει, θέλει να φανερώσει στα μάτια μας το φως της, και ξεγλιστρά από το κράτημα της σκέψης μας σαν φωτεινό χέλι φυλακισμένο σε σκοτεινά νερά, και πάει και τα "φτιάχνει" με μια άλλη ψυχή, με σκοπό να κονταροχτυπηθούν, για να μπορέσουν να φτάσουν στην συνείδησή μας, να μπορέσουμε να καταλάβουμε, να ακούσουμε, να αισθανθούμε και να συλλάβουμε, την υπόγεια μάχη και να τη γυρίσουμε σε ειρήνη. Να πιάσουμε τον όλεθρο και να τον γυρίσουμε σε μεταμέλεια, να πιάσουμε την καταστροφή και να την γυρίσουμε σε κτίση.

 Σε βασανίζει, σε τυραννά, δεν είναι ξεκάθαρη, δεν έχει σαφήνεια, έχει σκοτεινά σημεία; Είναι μια σχέση σύμβαση, είναι μια σχέση δάσκαλος και οδηγός.
 Σε βασανίζει, σε τυραννά, δεν είναι ξεκάθαρη, δεν έχει σαφήνεια, έχει σκοτεινά σημεία; Είναι μια κατάσταση δάσκαλος και οδηγός, αν αντλήσεις απ’ τα σπλάχνα της όλη τη γνώση που έχει να σου δώσει… σχέση και κατάσταση σαν καπνός θα διαλυθούν, και σε άλλες καταστάσεις και σχέσεις πιο όμορφες και συνειδητές θα περάσεις, πιο της επιλογής σου, γιατί κατάλαβες κι έμαθες.

 Όμως θα μείνεις σε δύσκολες καταστάσεις και σχέσεις συμβάσεις όσο ακριβώς χρειαστεί για να μάθεις, λεπτό λιγότερο, λεπτό περισσότερο, γιατί η ακρίβεια, εκτός από ζητούμενο, είναι κι ένα γεγονός. Αν δεν βρεθεί η ακρίβεια δεν υπάρχει ακριβώς ζωή, κι όταν η ζωή δεν είναι ακριβώς, κανείς δεν ξέρει παρά πόσο ακριβώς είναι. 



22 Νοεμβρίου 2017

Η Κρίσιμη Στιγμή






Σε κάθε άνθρωπο υπάρχει μέσα του η κρίσιμη στιγμή
μια στιγμή που συναντάς το πεπρωμένο σου
η μόνη στιγμή της αλήθειας
η πιο τραγική, η πιο απευχθέα 

Όλοι παλεύουν να μην φτάσουν στην κρίσιμη στιγμή τους
είναι αδύνατον να μην το κάνουν
όμως η κρίσιμη στιγμή ποτέ κανέναν δεν διέψευσε
η κρίσιμη στιγμή είναι η στιγμή συνάντησης με τον θεό τους
το κατά πρόσωπο κοίταγμα

Κανείς ποτέ δεν είδε το θεό μακριά από μια κρίσιμη στιγμή
σε κανέναν ποτέ ο θεός τη βοήθειά του τη στιγμή εκείνη δεν αρνήθηκε
η κρίσιμη στιγμή είναι πάντα κάπου μέσα σου και σε περιμένει
να συναντήσεις το πεπρωμένο σου

Όλοι φεύγουν μακριά απ’ την κρίσιμη στιγμή τους
όμως η κρίσιμη στιγμή ποτέ δεν φεύγει μακριά από κανέναν
είναι η στιγμή που θα αναδειχθεί η δύναμη
η κρίσιμη στιγμή είναι η στιγμή που συναντάς τον μεγαλύτερο φόβο σου
είναι η στιγμή που είσαι ολομόναχος
κανείς ποτέ δεν είχε παρέα στην πιο κρίσιμη στιγμή του

Είναι η στιγμή που ανοίγουν οι ατομικοί ουρανοί
είναι η στιγμή συνάντησης με την πραγματικότητα του αισθήματος
η κρίσιμη στιγμή η πιο τραγική ανοίγει πάντα το δρόμο
η κρίσιμη στιγμή είναι πάντα στο τέλος μιας μικρής διαδρομής
είναι αυτή που το πρόσωπο έχει κολλήσει στον τοίχο
είναι αυτή που επιμηκύνει τη διαδρομή πάντα στο άλλο τόσο

Από την κρίσιμη στιγμή περνάς μετά από έναν νοητό κύκλο
κάπου μέσα σου έχεις κρύψει μια κρίσιμη στιγμή
κι έχεις από την κρίσιμή σου στιγμή κρυφτεί
είναι η στιγμή που αγγίζεις τη φωτιά
η στιγμή που αναφωνείς αλληλούια!

Η στιγμή που πηγαίνεις περισσότερο κοντά σε ό,τι μέσα σου καίει
ετούτη η στιγμή ένα ψυχικό σάλτο κρύβει - είναι η στιγμή της εκτίναξης
η στιγμή που τα εξωτερικά μάτια συναντούν τα εσωτερικά
η στιγμή που τα μάτια ενώνονται με το βλέμμα τους
η στιγμή που βλέμμα και μάτια γίνονται μια ευθεία

Υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο μια κρίσιμη στιγμή
ο άνθρωπος κάνει κυκλικές βόλτες από πάνω της
όμως η ψυχή είναι σπείρα
ετούτη η στιγμή είναι η στιγμή της μεγίστης αναμέτρησης με τον εαυτό μας
η στιγμή της αποκάλυψης
κάθε φορά ξεφλουδίζει ένα φύλλο από το λάχανο της ψυχής μας
είναι η στιγμή που αποκαθίσταται η σχέση με τον εαυτό μας
η στιγμή που βρίσκει ξανά η πίστη κι η εμπιστοσύνη τις θέσεις τους μέσα μας
είναι η στιγμή χωρίς χρόνο
από κρίσιμη στιγμή σε κρίσιμη στιγμή ο χρόνος χάνεται
είναι η στιγμή της αποκάλυψης

Δεν μπορείς να κρατηθείς για πάντα μακριά απ’ την κρίσιμη στιγμή σου
θα το παλέψεις όμως όσο μπορείς
θα βάλεις στηρίγματα να μην πέσεις και φτάσεις εκεί
να μην αγγίξεις
όμως μόνος σου θα τα υπονομεύσεις και θα τα ξηλώσεις
γιατί όπως σε αγαπά η κρίσιμη στιγμή σου
άλλη στιγμή σου δεν σε αγαπά
γιατί η κρίσιμη στιγμή σου καλύτερα απ’ όλες τις στιγμές σου σε ξέρει
και γιατί εσύ το εαυτό σου απ’ την κρίσιμη σου στιγμή τον μαθαίνεις
όποιος αποφεύγει την κρίσιμη στιγμή του αληθινό εαυτό αποφεύγει
αν την αποφεύγεις όλη τη ζωή έχεις αποφύγει όλη τη ζωή σου

Θα βάλεις όλη τη δύναμή σου να κρατηθείς μακριά απ’ την κρίσιμη στιγμή σου
όμως την κρίσιμη στιγμή σου όλη τη δύναμή σου με το μέρος σου θα την πάρεις
γιατί άλλο σκοπό δεν έχει η κρίσιμη στιγμή σου απ’ τον να σε δυναμώσει
με την αντίσταση σου
και μετά – αφού της παραδοθείς, ή αφού αλλιώς δεν θα μπορείς να κάνεις –
η κρίσιμη στιγμή σου θα σου χαρίσει όλα τα δώρα της

Μα όσες κρίσιμες στιγμές κι αν περάσεις
μια κρίσιμη στιγμή δεν θα μπορέσεις να κατανικήσεις την τάση αποφυγής της
γιατί αλλιώς δεν θα είναι κρίσιμη στιγμή
και δεν θα έχει θησαυρούς να σου δώσει

Γιατί αν δεν παλέψεις πως θα νικήσεις
και πως θα καταλάβεις το σκοπό της κρίσιμης στιγμής
αν οι κρίσιμες στιγμές σου δεν σε φτιάξουν αυτό που γίνεσαι
δηλαδή άνθρωπος. 


Η Δίψα

Δεν ξέρω καλή μου, δεν ξέρω, αλλάζω βαθιά Περπατώ πλέον πάνω σε τριγμούς σταφυλιών Νέοι κόσμοι μου αποκαλύπτονται διαρ...