Οι Μπλε Άνθρωποι







Άνθρωποι που ονειρεύτηκαν πολύ
γεμάτοι αξόδευτη ζωή μέσα τους
άνθρωποι που δεν ξεκίνησαν ποτέ
άνθρωποι που περιμένουν
ακαθόριστης ηλικίας
άνθρωποι που έχουν πολλά στην καρδιά τους
τους προδίδει η υπομονή
άνθρωποι αμοίραστοι, αλλαγμένοι
σπαραχτικοί και γεμάτοι δελφίνια
άνθρωποι που έρχονται απ’ την ξενιτιά
άνθρωποι που περπάτησαν στην έρημο

Άνθρωποι μοιρασμένοι στα δυό
πότε να ζουν το πριν και πότε το μετά τους
άνθρωποι που συσσωρεύουν θησαυρούς και πλούτη
μέσα στην απελπισία τους
άνθρωποι καθισμένοι σε μια κούνια
που την κουνούν του αέρα τα χέρια

Άνθρωποι που τους αγγίζεις και καίγεσαι
άνθρωποι βιολιά συνεπαρμένα
ατσαλωμένη μουσική στην αδικία
φέρουν την άνοιξη στα έγκατα

Άνθρωποι που το γύρισαν στην αθωότητα
όπως άλλοι το γυρίζουν στη ρακί
άνθρωποι που το γυρίζουν στην αγάπη
όπως άλλοι το γυρίζουν στην επιβίωση
άνθρωποι που το γυρίζουν στον χαμό τους
όπως άλλοι το γυρίζουν στην ελπίδα τους

Άνθρωποι που εξαφανίζουν τη σάρκα τους
όπως άλλοι τρώνε διπλάσια
άνθρωποι που τους φιλάς και μεθάς
όπως άλλοι ανάσκελα στα κρεβάτια ονειρεύονται τη μέθη
άνθρωποι από έρωτα
όπως άλλοι σχολιάζουν γι’ αυτόν

Άνθρωποι από μάτια γεμάτα πρόκληση
όπως άλλοι τα κρύβουν στην κολότσεπη
άνθρωποι που δοκίμασαν το ξίφος
όπως άλλοι δοκιμάζουν το ψέμα
άνθρωποι χωρίς εγκατάλειψη
όπως άλλοι τυχαία ζευγαρώνουν
άνθρωποι πλήθος
όπως άλλοι χάνονται στο πλήθος

Άνθρωποι από άρωμα και μοναξιά
όπως άλλοι τώρα επιστρέφουν στο σπίτι τους
άνθρωποι που σε ξέρουν
όπως άλλοι προσπαθούν να σε μάθουν
άνθρωποι που έχουν κλάψει για σένα
περισσότερο απ’ τη μητέρα σου

Ανάμεσά μας και μέσα μας ζουν
άνθρωποι που περνούν απ’ τα μάτια μας
τόσο λεπτοί
τόσο τρυφεροί
σαν βελόνια ευλύγιστα

Άνθρωποι διψασμένοι για ειρήνη
επιστρέφουν απ’ τον πόλεμο
χωρίς αίμα στα μάτια
και βρίσκουν τη ζωή
ανάμεσα σε σκελετούς να επαίρεται

Άνθρωποι μιας άλλης μακρινής εποχής
που συχνά μ’ ένα χαμόγελο μας σώζουν
ακονίζουν ανάμεσά μας την αντοχή τους
άνθρωποι τόσο όμορφοι, τόσο ευαίσθητοι
που αν τους αγγίξεις σκορπίζουν

Άνθρωποι που ξόδεψαν στα χέρια μας τον πόνο τους
και τους έμεινε τώρα μονάχα η μουσική
εκκωφαντική, άγρια, περήφανη
ένα άλογο από πάχνη

Άνθρωποι από χώμα και ουρανό
που εκεί που εσύ βλέπεις ναυάγιο
αυτοί βλέπουν άστρο. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Αόρατος Νόμος

Μια Άδικη Μέρα