Οι Ακροβολιστές






 Οι ακροβολιστές έχουν πιάσει θέσεις στις παρυφές του δυτικού πολιτισμού, από έξω έχουν μια πιο ξεκάθαρη και σαφή εικόνα των όσα συμβαίνουν μέσα, τα εντός είναι ήδη εντός, τα μέσα είναι μέσα, ακόμα και τα δικά μας. Όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα είσαι το πρόβλημα, όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα δεν μπορείς να λύσεις το πρόβλημα. Αν ο άνθρωπος είναι ένα πρόβλημα ενός μέτρου μήκους, για να λύσει το πρώτο εκατοστό χρειάζεται να μεταφερθεί στο δεύτερο εκατοστό, δεν μπορεί το πρώτο εκατοστό του να λύσει το πρόβλημα του πρώτου εκατοστού, το πρώτο εκατοστό, τα δικά του προβλήματα δεν τα ξέρει, τα ζει. Το δεύτερο εκατοστό του ανθρώπου λύνει τα προβλήματα του πρώτου και το τρίτο του δευτέρου· έτσι πάει σε όλο το μήκος του μέτρου κατά της συνειδήσεως το νοητό ύψος.

 Για να έχεις τη μεγάλη εικόνα χρειάζεται να είσαι έξω απ’ την εικόνα, όταν είσαι μέσα στην εικόνα είσαι μέρος της εικόνας, τα μέρη της εικόνας δεν βλέπουν την εικόνα, δεν μπορείς να φωτογραφίζεις μια εικόνα όταν είσαι μέρος της εικόνας, δεν μπορείς να ξέρεις για τη φυλακή όταν είσαι φυλακισμένος. Για να έχεις θέα της κοιλάδας χρειάζεται να ανέβεις σ’ ένα βουνό, από την κοιλάδα δεν έχεις θέα της κοιλάδας.

 Κάτω στις κοιλάδες, ο δυτικός πολιτισμός έχει απομονώσει λίγο σύμπαν, το έχει φράξει με το σύνορο του φόβου, αυτό το λίγο σύμπαν το ονομάζει το μερτικό του ανθρώπου στο σύμπαν.  Το υπόλοιπο σύμπαν, το υπόλοιπο δηλαδή του ανθρώπου, ο άνθρωπος το αισθάνεται ως άγνωστο και το φοβάται να προχωρήσει σ’ αυτό. Δεν είναι βέβαια κάτι άλλο από άγνωστο δικό του· έτσι έχει φτιάξει μια γωνιά δικό του γνωστού και σ’ αυτήν ζει. Σ’ αυτή τη γωνιά του γνωστού σύμπαντος βασίλισσα είναι η ανάγκη και βασιλιάς ο φόβος. Για να προχωρήσεις στο άγνωστο χρειάζεται να χάνεις γνωστό.

Τους ακροβολιστές δεν τους βλέπεις και δεν τους ξέρεις, αν δεν βγάλεις έστω και την ουρά σου απ’ το γνωστό, αν όμως αρχίσεις να βγάζεις την ουρά σου απ’ το γνωστό θα σε καλέσει το άγνωστο να βγεις ολόκληρος απ’ το γνωστό, θα σε καλέσει η μουσική. Αν σπάσεις τον κύκλο, θα μείνεις ακόμα μέσα στον κύκλο, όμως δεν θα μπορέσεις να συγκρατήσεις το νου και την ψυχή σου. Αν μόνο μάθεις για τα εκτός του γνωστού κύκλου, η γνώση σου θα αποτελέσει ένα μαρτύριο για την ψυχή σου, και την ψυχή σου δεν θα μπορέσεις να την υποτάξεις, ούτε στη γνώμη σου, ούτε στον φόβο σου και την ανάγκη σου. Η ψυχή σου μόνη της θα καλπάζει κι η φαντασία σου θα δραπετεύσει στους τόπους του καθαρού ανέμου, δεν θα μπορέσεις να βάλεις χαλινάρι στη φαντασία σου ξανά. Αν δραπετεύσει η φαντασία σου θα την ακολουθήσεις, γιατί πρώτα η φαντασία σου θα δραπετεύσει απ’ τη φυλακή και μετά θα σε πάρει μαζί της, θα τρέχεις πίσω απ’ τη φαντασία σου σαν παιδί με τη γλώσσα έξω, θα σου τάξει τόσα που η φυλακή θα σε πονά και θα σε πληγώνει. Κι η φαντασία σου ψέματα ποτέ δεν είπε, όσα σου έταξε όλα θα σου τα δώσει, αν μείνεις πιστός στη φαντασία σου και νιώσεις πως είναι πραγματική.

Στους γύρω λόφους του δυτικού πολιτισμού έχουν πιάσει θέση οι ακροβολιστές, αυτοί προσπαθούν να ραγίσουν το κέλυφος του δυτικού πολιτισμού να περάσει φως στην κοιλάδα του σκότους. Στοχεύουν τον κάθε άνθρωπο χωριστά, γιατί το φως περνάει στον καθένα χωριστά από το στήθος του κι ο στόχος των ακροβολιστών είναι το στήθος των ανθρώπων. Οι άνθρωποι υποφέρουν απ’ το σφραγισμένο στήθος τους και πολλοί έχουν ήδη ραγίσει, φως γνώσης περνά απ’ το ράγισμα.

Την ουρά τους απ’ τη φυλακή τη βγάζουν πολλοί, κάποτε γίνεται αβάσταχτη, η ψυχή μόνη της ραγίζει το νου και πέφτει λίγο φως στο σκοτάδι. Όμως την ελευθερία, το γλυκύτατο αυτό διαρκές κάλεσμα, που καλεί διαρκώς την ψυχή με το θεσπέσιο τραγούδι της και τη μυστηριακή της ατμόσφαιρα… τούτη τη γαλήνη που υπόσχεται και την έκσταση… τούτο το δέος της απαράμιλλης ομορφιάς που είναι το άγγιγμα του αστέρα… λίγοι την κατακτούν, με τον τρόπο ώστε η ρίζα να είναι στο φως. Γιατί η ελευθερία έχει ένα μεγάλο τίμημα, την μοναξιά.

Όσοι δραπετεύουν απ’ τη φυλακή γίνονται ακροβολιστές, κατεβάζουν το φως στις κοιλάδες, πολλοί ζουν για μεγάλο διάστημα ανάμεσα στον ακροβολισμό και τη φυλάκιση, μισούν τη φυλακή όμως κι η ελευθερία τους δεν τους υποδέχεται με ορθάνοιχτη αγκαλιά, με κόπο και βάσανα την κερδίζουν. Γιατί όποιος κερδίζει την ελευθερία του χρειάζεται να είναι σκληρός σαν ατσάλι, το άρωμα του κι η ευαισθησία του γίνεται πάγος, εγκαταλείπει συντρόφους πίσω του, όμως συναντά νέους συντρόφους μπροστά του.

Στόχος είναι να βγουν όλοι απ’ τη φυλακή, στόχος είναι ένας νέος πολιτισμός κι είναι στόχος εδώ και χιλιάδες χρόνια. Γιατί ακροβολιστές υπήρχαν στη γη από καταβολής κόσμου. Όμως κάτω η κοιλάδα βουίζει σαν μια καλολαδωμένη μηχανή και μόνο μεμονωμένοι άνθρωποι σπάνε τις αλυσίδες τους. 

 Ίσως στις μέρες μας, ίσως τα παιδιά μας, γίνουν μάρτυρες μιας πιο ανοιχτής κοινωνίας, όπου όλο το σύμπαν θα είναι άνθρωπος κι άνθρωπος όλο το σύμπαν, ενός πολιτισμού χωρίς φράχτη και χωρίς περιορισμό στο ανθρώπινο στήθος. Του πολιτισμού χωρίς πόνο και χωρίς αρρώστια, του πολιτισμού όπου το άγνωστο θα περάσει με ορμή μέσα στο γνωστό. Γιατί όταν απομονώνεις λιγάκι σύμπαν και μέσα σε αυτό ζεις... όλο το άλλο σύμπαν ωρύεται και σου ορμά, να πάρει πίσω τα δικαιώματά του στον άνθρωπο. 
 Γιατί ο άνθρωπος είναι ολότητα κι όταν τον βγάζεις και τον απομονώνεις απ΄το σύμπαν του δημιουργείς κενό, και το ανθρώπινο κενό μόνο με σύμπαν γεμίζει. Γιατί όταν τον βγάζεις και τον απομονώνεις απ΄το σύμπαν του δημιουργείς πρόβλημα, πόνο, ανάγκη και φόβο. Γιατί το σύμπαν που είναι ο άνθρωπος, ούτε πονά, ούτε ανάγκη και φόβο νιώθει. Που ακούστηκε σύμπαν, σύμπαν να φοβάται; αυτά είναι παράδοξα και παράλογα πράγματα! Που ακούστηκε σύμπαν να ελπίζει; αυτά είναι συμπτώματα μερισμού! Κι επιπλέον, που ακούστηκε σύμπαν άτυχο!


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Ο Αρραβώνας της σιωπής

Η Μαθητεία