Σκέψεις ενός Πρωινού








Αργά προχωρούμε
όμως προχωρούμε
ο δρόμος γίνεται ευθύς
όμως γίνεται ευθύς
έρχονται αργά καλύτερες μέρες
όμως είναι καλύτερες μέρες
άλλες φορές είμαστε μόνοι
όμως είμαστε μόνοι
είμαστε στη μοναξιά
όμως είναι μοναξιά
μέσα στις ελλείψεις βρίσκουμε μια πληρότητα
όμως είναι πληρότητα
μέσα στις αφαιρέσεις καταλήγουμε κάπου
όμως καταλήγουμε
όσα θέλουμε συνεχίζουμε να τα θέλουμε
όμως δεν μας λείπουν
όσο μπορούμε συνεχίζουμε να τα προσπαθούμε
όμως περισσότερο τα μπορούμε και λιγότερο τα προσπαθούμε
γιατί όσα νιώθουμε τα νιώθουμε
κι όσα θέλουμε να αισθανθούμε τα βρίσκουμε

γιατί τα πετυχαίνουμε στο φτερό - την ώρα που πάνε να πετάξουν
είναι η μέρα που γίνεται πιο άγια - πιο κρυσταλλική
είναι η νύχτα πιο διαυγείς και τα πουλιά πιο πουλιά
αν κάνει κρύο είναι τουλάχιστον σαφές πως κάνει κρύο
γιατί το πρωινό είναι πιο κοντά στην καρδιά μας
μέσα στις απουσίες που μας ταλανίζουν
η δικιά μας παρουσία μένει

γιατί είναι λιγότερο χθες και λιγότερο αύριο
μα περισσότερο τώρα
κι είναι τώρα όπως είναι πάντα
γιατί είναι τώρα χωρίς σκιάχτρο
και χωρίς φόβητρο

γι’ αυτό είναι ένα τώρα παντοτινό - πιο άνετο
από την όποια νοητή άκρη ως την όποια νοητή άκρη
ένα ευρύχωρο τώρα
να πετάγεσαι ως το περίπτερο για τσιγάρα στη στιγμή
και στη στιγμή να επιστρέφεις χωρίς ν’ αλλάξει ο χρόνος
χωρίς ποτέ να έφυγες απ’ τη θέση σου
να πετάγεσαι ως το γείτονα για δανεική ζάχαρη
με όλο το συναίσθημά σου
να είναι ανοιχτά, να πετάγεσαι ως τα απέναντι μάτια
να κοιτάζεις απ’ τον άλλον τον εαυτό σου
να  'ναι ανοιχτές οι πόρτες
να φτάνει ως τη στιγμή η ευλογία της
να μπορείς να κάνεις μια ολόκληρη στροφή
επιτόπου στο στήθος

η αγρυπνία μετά το βαθύ ύπνο
και κάπου κάπου η κορύφωση της αγωνίας
γιατί η αγωνία έχει μια τελευταία τελεσίδικη κορφή
όπου μπορείς να κρατηθείς στη γη
μόνο από ένα ελάχιστο βάσανο
σαν ελπίδα να κρατηθείς στη γη
γιατί να κρατιέσαι στη γη είναι πάντα βάσανο
και το ελάχιστο μέλημα της ψυχής
όσο σώμα τόση γης
όσο πνεύμα τόσος ουρανός
κι ανάμεσα η αιώρηση
με το κολύμπι πίσω

το νησί που πατάς - αν πατάς
ο βράχος της πεποιθήσεως - αν υπάρχει βράχος
η ραψωδία της συγκινήσεως
ο γυμνός παράδεισος που χρειάζεται να ντύσεις
μ' ελαφριά ενδύματα κι ένα σιγανό πέπλο θλίψης
για να 'χεις μια ανάμνηση πένθους
έναν δεσμό με τους νεκρούς·
για να μην είσαι του θανάτου άγνωστος
και η ευτυχία ψηλά ακόμα - ένα κάλεσμα από άρωμα
και χρώμα

Η ευτυχία, να ‘ναι αλήθεια άραγε;
μέσα στο τόσο ψέμα
όμως τί άλλο μας μένει ν' ανεβάσουμε ψηλά στο λόφο
να προσπαθήσουμε να κατακτήσουμε
αφού, εκεί είναι το τέλος του κάθε ονείρου
κι αφού το όνειρο χωρίς το τέλος του
όνειρο μένει

μετά ο σταυρός κι η πλάτη που τον κουβαλά
όμως τί είναι σταυρός και τί πλάτη κανείς δεν ξέρει
ίσως μόνο λίγος πυκνός άνεμος
ένας σκοπός, λίγη άσκηση των ποδιών
κάποιοι μυώνες αναπνοής
ένας βάρος που χαρίζεις στον εαυτό σου
για να σου χαρίσει δύναμη

κ.λ.π.

τα κ.λ.π. να τελειώνουν
γιατί τα κ.λ.π. περισσότερο σταυρός είναι
από έναν ξεκάθαρο σταυρό που τον αποφάσισες.

Γιατί ό,τι αποφασίζεις εσύ
ποτέ σταυρός δεν είναι. 


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι

Η Μαθητεία