Η Αρχή






 Είναι κι ενός άλλου οι ανησυχίες μας; δεν ξέρουμε.
Πάντως οι δικές μου, για να τις καταστήσω σαφείς, θα ξεκινήσω ανάποδα, θα πω πρώτα ποιες δεν είναι οι ανησυχίες μου.
 Οι ανησυχίες μου δεν είναι πολιτικές, δεν είναι κοινωνικές, δεν είναι αστικές, δεν είναι επαγγελματικές, δεν είναι οικονομικές, δεν είναι μιας καριέρας, ούτε ενός ονόματος, ούτε μιας ματαιοδοξίας, ούτε κάποιας προβολής, ούτε φιλοδοξίας, ούτε κάτι άλλο που απασχολεί τους ζωντανούς. Οι ανησυχίες μου είναι ανησυχίες ενός νεκρού.
 Κατά τους ζωντανούς θα είμαι σίγουρα νεκρός, ίσως όμως είμαι ολοζώντανος κατά τους νεκρούς. Ζω τουλάχιστον δέκα χρόνια χωρίς τηλεόραση, θα είμαι σίγουρα νεκρός για τους τηλεθεατές.
 Θα είμαι όμως σίγουρα ζωντανός για τα δέντρα, τα πουλιά, τις γάτες και τα άλογα, αυτά αμέσως με αναγνωρίζουν, οι άνθρωποι συχνά με ρωτούν ποιος είσαι, τα ζώα ποτέ, με αναγνωρίζουν αμέσως.
 Θέλω να πω, δεν εμπλέκομαι στα πόδια αυτών που θέλουν να σώσουν τον κόσμο, να κάνουν καλύτερη την κοινωνία, να συμβάλουν με κάθε τρόπο και κάθε μέσο στην πρόοδο και στην βελτίωση της ζωής μας. Όχι, δεν είμαι εγώ απ’ αυτούς, δεν αγωνίζομαι σχεδόν για τίποτα, ούτε για τον εαυτό μου. Η πολιτική για μένα είναι ένα αναγκαίο κακό. Μετά απ’ όσα έχω αναφέρει πως δεν είμαι έχω σταματήσει να πάσχω από κατάθλιψη.

  Βασικά είμαι ένας αποτοξινωμένος, τράβηξα τον εαυτό μου και τη ζωή μου μέσα απ’ όλες τις περίεργες υποθέσεις που την είχα ρίξει, τη μάζεψα πίσω με το κουταλάκι και προσπάθησα να τη συνδέσω σε μια άλλη συγχορδία, προσπάθησα να την αναπτερώσω μέσα από μια άλλη συμφωνία. Την τράβηξα απ’ το λάκκο, τον λάκκο των λεόντων, την πήρα πίσω σχεδόν διαμελισμένη, κομματιασμένη, ανάμεσα σε υποθέσεις δίχως άκρη και νόημα. Την πήρα πίσω δαγκωμένη και ξεσχισμένη από διάφορα αγρίμια, που καραδοκούν να ρίξεις τον εαυτό σου και τη ζωή σου σε μια αρένα. Μπορώ να πω, πως καθώς τράβηξα πίσω τον εαυτό μου απ’ την ματωμένη αρένα, τώρα είμαι καλύτερος χριστιανός.

 Αυτή η ανάλωση, αυτή η τυφλότητα, που βασικά έχει ως σκοπό την επιβίωση, κι έχει τελικά ως αποτέλεσμα να χαθεί το οτιδήποτε ατομικό, προς χάρη μιας κάποιας αποτελεσματικότητας, που με τον καιρό δεν την διακρίνεις ούτε στους άλλους ούτε στον εαυτό σου. Κάποια στιγμή φωνάζεις: για όνομα του θεού! κάτι να βγάζει νόημα!
 Κι αυτό εκεί έξω δεν βγάζει νόημα, πρόκειται απλά για μια ανακύκλωση. Είναι σαν να μαζεύει κάποιος κουτάκια αλουμινίου, τα πηγαίνει στο μέρος που τα λιώνουν, τα φτιάχνουν ξανά τενεκεδάκια και ξανά στο κάδο των σκουπιδιών, κι από κει ξανά στο εργοστάσιο για ανακύκλωση.

 Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση το αποτέλεσμα είναι να χαθεί η χαρά, χάθηκε η χαρά χάθηκε η ζωή. Ζωή και χαρά δεν είναι δύο πράγματα αλλά ένα. Χαρά, δεν είναι η χαρά της πρώτης του μηνός, την τελευταίας μέρας την εβδομάδος, δεν είναι η χαρά, χαρά της Κυριακής και της αργίας. Χαρά είναι η χαρά της ζωής, αν δεν έχεις τη χαρά της ζωής δεν έχεις τίποτα, είναι όλα νεκρά, άδεια, τιποτένια. Είναι όλα κούφια σαν φαντάσματα.

 Μόλις χαθεί η χαρά της ζωής η ζωή μετατοπίζεται σε άλλους τόπους. Ο οργανισμός, που είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, μέσα από τον άνθρωπο, και χωρίς χαρά συνεχίζει να ζει. Η ζωή, ζει μέσα από εμάς, κι αν δεν έχει χαρά μπορεί να βρει δεκάδες τρόπους να συνεχιστεί.
 Αναπληρώνει την πηγαία χαρά με την ευχαρίστηση, αναπληρώνει την έλλειψη πληρότητας με την πρόσκαιρη ικανοποίηση. Αρχίζει ο άνθρωπος να αντλεί τη ζωή του απ’ την ευχαρίστηση του φαγητού, να την αντλεί απ’ την ικανοποίηση του σεξ, να την αντλεί απ’ το σκοτάδι που κρύβει μέσα του. Επειδή φως και χαρά είναι ένα. Και το σκοτάδι έχει τον δικό του τρόπο να ζει.
 Η χαρά είναι ένα φωτεινός οδηγός, είναι το μόνο κίνητρο, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να βρίσκεις το δρόμο, μόνο πήγαινε προς τα κει που δείχνει η χαρά σου κι είσαι στην ορθή πορεία. Βασιλεύει σήμερα η κατάθλιψη, βασιλεύει η θλίψη κι η μοναξιά έγινε ένα σκιάχτρο.

 Η οικονομική κρίση είναι μια μεγάλη ευκαιρία για μια εσωτερική στροφή, για ένα ξεδιάλεγμα. Κάποτε λες, είναι ανόητο να επιμένω άλλο σ’ αυτό που ξέρω, είναι καιρός να κάνω μερικά βήματα μέσα στο άγνωστο, είναι καιρός να δοκιμάσω κάτι καινούργιο.

 Αναρωτιέσαι: που θα πατήσω τώρα που όλα ραγίζουν; Που θα σταθώ τώρα που ο τόπος κάτω απ’ τα πόδια μου παραμερίζει; Που θα περπατήσω τώρα, που το ψευτοπάτωμα που έστρωσα κάτω απ’ τα πόδια μου, ήταν μόνο σάπιες σανίδες που διαλύονται στο βάδισμά μου; 
 Η απάντηση είναι μια φίλε μου: θα κατηφορίσεις και θα πατήσεις πάνω στις αρχές, πάνω στις αξίες, στη μόνη σταθερότητα. Θα κατηφορίσεις και θα πατήσεις πάνω στο στέρεο έδαφος της αλήθειας. Με λίγα λόγια, τώρα που όλα κάτω απ’ τα πόδια σου χάνονται… θα επιστρέψεις, θα επιστρέψεις στη ρίζα, έχεις την ευκαιρία να γίνεις αυτό που γεννήθηκες να είσαι, να γίνεις Έλληνας. Θα επιστρέψεις στην αξία. Στη φιλία, την αγάπη, την εκτίμηση, την αλήθεια, θα επιστρέψεις στη ζωή. Σου δίνεται μια καταπληκτική ευκαιρία άμεσα απ’ τους ουρανούς.

  Αυτός ο κόσμος, όπως τον ξέραμε πριν μερικά χρόνια, δεν θα επιστρέψει ξανά, τελείωσε για πάντα.  Αυτός ο κόσμος, όπως τον ξέραμε, με τα υπέρογκα δάνεια, την κραιπάλη και τη σπατάλη, τα φούμαρα και τις πολικές υποσχέσεις, τα πηγαδάκια και τα κυκλώματα, τις αρπαχτές και τις φιοριτούρες, τις κορδέλες και τα ασημώματα, τελείωσε για πάντα!
 Κι έκανε υπέροχα που τελείωσε.

 Γιατί ήταν καιρός για την αυγή ενός νέου πολιτισμού, όπου η χαρά και η ευτυχία θα χάσει τα κρεμαστά της βάρη, κι είναι τώρα ο καιρός για να βιωθεί η απώλεια των λούσων, όμως αλλιώς δεν μπορεί να μείνει η ομορφιά γυμνή. Γι’ αυτό είναι ο καιρός της εκτίμησης και της λιγότερης τύφλωσης. Είναι καιρός που η γεύση επιστρέφει στην γεύση κι η όσφρηση στην όσφρηση, κι οι αισθήσεις στον τόπο τους. Γιατί είναι καιρός για λιγότερες δημόσιες σχέσεις και περισσότερες καρδιακές σχέσεις. 
 Γιατί χωρίς αξίες φίλε μου που θα πας; κι ως που θα πας; Και που θα πατήσεις; Και που θα στηριχθείς; Κι ως πότε νόμιζες θα είσαι ακροβάτης; Κι ως πότε νόμιζες θα σε σώζει το καταραμένο δίχτυ που άπλωνες κάτω απ’ τα πόδια σου, για να κάνεις τις φιοριτούρες του στο τεντωμένο σχοινί και να λες: κοιτάξτε με! ξέρω ισορροπία!

 Να δούμε τώρα τι θα κάνεις, που χρειάζεται ξανά να μάθεις να οδηγείς τη ζωή χωρίς χέρια, σαν ένα ποδήλατο που το βγάζεις απ’ τη σκονισμένη αποθήκη.

 Πρώτα βρες τη χαρά σου, και μετά πάνω στη χαρά σου χτίσε τη ζωή σου, έτσι ώστε κι αν η ζωή σου καταρρεύσει… η χαρά να σου μείνει! Όμως αν στηρίζεις τη χαρά σου και το στήριγμα χαθεί… θα υποχωρήσεις φίλε μου, θα γευθείς τον μέγα τρόμο! 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αόρατος Νόμος

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι