Το Βάρος ενός Πούπουλου






 
  Η ζωή στην πτώση της πέφτει μόνη της, υπακούει στο νόμο της βαρύτητας, από την άλλη είναι αβάσταχτο φορτίο να την κρατάς. Όμως αν την αφήσεις μόνη της πέφτει, εσύ πέφτεις και την παρασέρνεις μαζί σου, όσα εμπεριέχει η ζωή σου πέφτουν μαζί σου.
 
 Όταν πέφτει η ζωή σου πέφτει πάνω σου και σε πλακώνει, σε σκεπάζει, σε θάβει, ήσουν θαμμένος και πριν σε πλακώσει η ζωή σου, όμως τώρα το ξέρεις. Χωρίς πτώση δεν υπάρχει ανάταση, χωρίς καταστροφή δεν χτίζεις, χωρίς απελπισία δεν υπάρχει ελπίδα και χωρίς φόβο η γενναιότητα θα ήταν άχρηστη.
 
 Η ζωή ήταν ένα αβάσταχτο βάρος που σε υποχρέωσε να λυγίσεις για να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου, που είναι οι αντοχές σου. Τώρα θα μάθεις πως είσαι άνθρωπος, για να σηκώσεις τώρα τη ζωή σου θα πρέπει να ξεκινήσεις από σένα, να σηκωθείς ο ίδιος, τώρα για πρώτη φορά θα αρχίσεις απ’ το μηδέν να χτίζεις τη ζωή σου. Γιατί η ζωή που έπεσε και σε πλάκωσε δεν ήταν δικιά σου, ήταν μια κακοφτιαγμένη ζωή, μια ασυνείδητη, η δικιά σου ζωή, αυτή που εσύ χτίζεις, ποτέ δεν πέφτει να σε πλακώσει. Γιατί τη μόνη ζωή που αισθάνεσαι ως βάρος... είναι η ζωή που σου φορτώνουν στις πλάτες σου να ζήσεις. Αν είναι δυνατόν... η ζωή που ζεις να την έχεις φορτωθεί στις πλάτες.
 
 Φράσεις όπως: δύσκολη ζωή, αγώνας η ζωή, δεν αντιστοιχούν στην δικιά μας ζωή. Ετούτη η δύσκολη ζωή, η βαριά ζωή, είναι ετοιμοπαράδοτη, την παραδίδει η μητέρα στην κόρη κι πατέρας στον γιο ως κληρονομιά. Είναι ένα φορτίο που ο γονιός λέει στο παιδί: "εγώ την έφερα τη ζωή μου ως εδώ, αγανάκτησα γι’ αυτό κι άλλο δεν αντέχω, πεθαίνω τώρα, πάρε την εσύ στις πλάτες σου και καλή σου τύχη". Την παίρνει το παιδί στους ώμους του την πηγαίνει μια γενιά παρακάτω και τη φορτώνει στο παιδί του.
 
 Μέχρι που ένα στα τόσα παιδιά, τούτη τη ζωή που απ’ τα βάθη του παρελθόντος έρχεται, πέφτει και το πλακώνει. Αυτό είναι το τυχερό παιδί, όλοι οι προκάτοχοι αυτής της μίας ζωής που από παλιά έρχεται κι έχει χωριστεί σε γενιές και μερίδια... όταν έλεγαν στον επόμενο φορέα της καλή τύχη... εννοούσαν ας είναι άστρο σου εσύ να χαλάσεις την αλυσίδα της γενεάς μας, ώστε από σένα να αλλάξει η μαύρη μοίρα μας. Ένα τέτοιο αγωνιστικό παιδί, αν προσέξει στο ορίζοντα, βλέπει όλους τους προγόνους του να του χαμογελούν και να το υποστηρίζουν.
 
 Το ένα παιδί αυτό γίνεται ο σπασμένος κρίκος μιας αλυσίδας, δεν μοιάζει του πατέρα του δεν μοιάζει της μάνας του, είναι θεϊκό. Αυτό το παιδί είναι που θα γυρίσει τον ήλιο, θα ξεπλύνει μέσα στα σπλάχνα του τη δυσοίωνη μοίρα ολάκερης της φαμίλιας, σ’ αυτό το ένα παιδί έχει πέσει ο κλήρος, από τη μία να πενθήσει για όλους τους προγόνους του και να πονέσει εκφραστικά τον σιωπηλό πόνο όλων… από την άλλη να χαρεί για όλους. Πρόκειται για μια αποζημίωση σε ένα μόνο πρόσωπο.
 
 Το υποσυνείδητο, η υποσυνείδητη ζωή, δεν είναι αστείο πράγμα, είσαι το ψάρι που έχει γεννηθεί μέσα σε μια λίμνη, για να ζήσει τη δικιά του ζωή το ψάρι πρέπει όλη τη λίμνη να την περάσει απ’ τα μάτια του.
 
 Η ζωή στην πτώση της πέφτει μόνη της, αρκεί να χαλαρώσεις λιγάκι το κράτημά σου, όμως το να κρατάς με τα δόντια σου τη ζωή σου είναι μέγιστο βάρος, η ζωή σου θα υποχωρήσει κάποια στιγμή οπωσδήποτε. Δεν θα το καταλάβεις αλλά η ζωή σου θα σου ξεφύγει και θα υποχωρήσει μέσα σου. Όταν το κάνει έχεις μόνο μια επιλογή, να περάσεις όλη την κόλαση, όταν λέμε όλη εννοούμε όλη, η κλεψιά θα σου απαγορευτεί. θα πρέπει να μην αφήσεις ίχνος κόλασης απερπάτητο, να ψάξεις και στην τελευταία γωνιά της για υπολείμματα διαβόλου.
 
 Όμως συμβαίνει κάτι παράδοξο εντός μας. Η πτώση της ζωής είναι ένας κύκλος, την ώρα που ζεις την πτώση της ζωής σου… ένα κύμα βαθύτερό σου έρχεται από κάτω και σηκώνει τη δεύτερη ζωή σου άθελά σου. Όση προσπάθεια και να καταβάλεις είναι μάταιη, η ζωή σηκώνεται πλέον σαν ένα μπαλόνι που το πίεσες μέσα στο νερό. Μέχρι που φτάνεις σε ένα σημείο, που η ζωή σου πηγαίνει πρώτη κι εσύ απλώς την ακολουθείς.
 
 Αυτή η δεύτερη ζωή που σε φτάνει από μέσα σου ανεξάρτητα φέρεται, δεν μπορείς να την τραβήξεις απ’ το βυθό, δεν μπορείς να τη βγάλεις έξω με τα δόντια και το ζόρι. Αυτή σε φτάνει και ζεις κάθε φορά όση ζωή σε φτάνει. Έρχεται διαρκώς από μέσα σου νέα φρέσκια ζωή, τη ζεις κι όσο τη ζεις και την ξοδεύεις… άλλα κύματα κι άλλες δόσεις φρέσκιας ζωής σε φτάνουν και τα τα ζεις κι αυτά, με το νου σου την κατευθύνεις. Η προϋπόθεση να σε φτάνει διαρκώς νέα φρέσκια ζωή είναι τη ζωή να την ξοδεύεις.
 
 Η πρώτη ζωή σου έρχεται από έξω σου και σε πλακώνει, η δεύτερη ζωή σου σε φτάνει από μέσα σου και σε σηκώνει. Ανάμεσα στις δύο ζωές η συντριβή σου. Όμως δεν είναι να κλαις δεν είναι να γελάς, είναι να μαθαίνεις και να ξέρεις.
Η ζωή είναι ένα καπέλο, σε καπελώνει, χρειάζεται να αποχτήσει μεγάλο βάρος για να αποφασίσεις να το πετάξεις απ΄το κεφάλι σου. Αυτό το καπέλο διαρκώς το φορτώνεις, όμως το κάνεις επίτηδες κι ασυνείδητα, γιατί αν το καπέλο δεν σου γίνει αφόρητο δεν θα αποφασίσεις να το πετάξεις ποτέ απ΄το κεφάλι σου. 
 
 Το κάνεις εσύ, ο παλιός εαυτός σου το φορτώνει, ο νέος το στραβοκοιτάζει, απ΄τη μια μεριά φορτώνεις με βάρος τη ζωή σου... απ΄την άλλη ένα χελιδόνι μέσα σου γυμνάζεται κι αποχτά τρομακτικούς μυώνες. Ανάμεσα στο βράχο και το πούπουλο το δεύτερο είναι το ατσάλι.
 
 

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι

Η Μαθητεία