Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκέμβριος, 2017

Η Αθώωση του Χρόνου

Εικόνα
Χρόνε που φεύγεις, υπήρξες αρκετά σκληρός κι υπήρξαν στιγμές που γύρεψα να σε ξεφορτωθώ, υπήρξαν στιγμές που σε βίασα να περάσεις, όμως δεν φταις εσύ γι’ αυτό, παρά μόνο η αγωνία και προσπάθειά μου να προχωρήσω, να ξεφύγω, να πάω μπροστά.  Όμως εσύ, είχες έναν τρόπο να μου μάθεις την υπομονή, και τη συγχώρεση κι υπήρξαν στιγμές που με αγκάλιασες, τρυφερά μ’ αγκάλιασες. Δεν, λοιπόν, θα σου παραπονεθώ, υπήρξες μέγας δάσκαλος, σκληρός αλλά μέγας. Μου έμαθες τόσα, όσα κανείς άλλος χρόνος, και μου έμαθες εκείνα που χρειαζόμουν να μάθω.  Κι ίσως κάπου να σ' ευγνωμονώ, που δεν έλαβες υπόψη σου τις κλιμακωτές διαθέσεις μου. Όμως εσύ είσαι ο δάσκαλος κι εγώ εκείνος που χρειάζεται να μάθει να πειθαρχεί και ν' ακούει. Γιατί εσύ χρόνε, οποιοδήποτε χρόνε, πάντα υπήρχες και ζούσες στην ώρα σου, εγώ σε παραβίασα με ατενίσματα στο μέλλον και βουτιές στο παρελθόν, πράγματα που μόνο σε μένα υπάρχουν. Όμως εσύ χρόνε είσαι ευλογημένος, εγώ χρειάζεται να ευλογηθώ.
 Χρόνε που φεύγεις, μ’ έφτιαξες π…

Φεγγάρι

Εικόνα
Πήγα στο σπίτι της και τη βρήκα καθισμένη στο σκοτάδι πρωτοχρονιά, της είπα είναι, δε γιορτάζεις εσύ; γιορτάζω, είπε, τη μέσα μου αυγή. Και πέταξε απ' τα μάτια της ένα πουλί
Πήγα στο σπίτι της και τη βρήκα γοερά να κλαίει μια μέρα τόσο γιορτινή τι έχεις; της είπα, υπάρχει κάτι σε σένα που πονεί; πονάει, είπε, μέσα μου η γιορτή
Πήγα κοντά και την αγκάλιασα προσεχτικά είχε λίγη θλίψη πλεγμένη στα σγουρά της μαλλιά τα μάτια της είχαν το βάθος του δειλινού η καρδιά της είχε τη σφραγίδα του θεού με ξέχασαν, είπε, στον κόσμο αυτό μα εγώ της είπα, γι' αυτό είμαι εγώ εδώ
Πήγα στο σπίτι της και τη βρήκα καθισμένη στο σκοτάδι μια αράχνη περπατούσε προσεκτικά στο τζάμι πάτησα το διακόπτη ν' ανάψω το φως όμως εκείνη είπε στο σκοτάδι με βλέπει καλύτερα ο θεός
Αξιολάτρευτη – όπως ξέρω εγώ να προσκυνώ σήκωνε περήφανη το δικό της σταυρό λυγίζω, μου είπε, το βάρος πολύ και πόνεσα τότε απ’ τη δικιά της πληγή. 


Υπερηφάνεια & Ταπεινότητα

Εικόνα
Ήταν περήφανη γυναίκα, σπάνια λύγιζε κι ομορφιάς ασυλλόγιστης να ζητήσει βοήθεια ούτε λόγος προτιμούσε να υπομένει μόνη της και τα κατάφερνε έτσι στη ζωή που να μην έχει ποτέ ανάγκη γιατί την ανάγκη την έτρεμε δεν ήξερε πως να τη διαχειριστεί όμως να έχουν την ανάγκη της αυτό το είχε νιώσει να στέκει από ψηλά και να ελεεί
Όμως ο καιρός γύρισε κι αυτό που όσο τίποτα άλλο φοβόνταν... τη βρήκε και τη γονάτισε· μια νύχτα απελπισμένη και μέσα στην απόγνωσή της... κίνησε μες στο κρύο και χτύπησε μια πόρτα ενώ τα πόδια της έτρεμαν και τη βοήθησε ο άνθρωπος, απλώς τη βοήθησε μ’ έκπληξη για εκείνη
Όμως κάτι από ψηλά διαρκώς την πίεζε να χαμηλώσει κι άλλο να ταπεινωθεί, να ταπεινωθεί κάτι μέσα της έσπασε κι έγινε χίλια κομμάτια - ένας καθρέφτης κι όρμησε τότε το φως σαν εισβολέας
Δεν έκανε τίποτα άλλο από τότε παρά ενάντια στον εαυτό της να φέρεται και να κατεβαίνει ν' αγγίζει τη φωτιά και εκεί που όλους τους υποτιμούσε… άρχισε να υποτιμά τον εαυτό της κι εκεί που όλους τους μείωνε άρχισε να μειώνει τον εαυτό τη…

Νοσταλγός του Ήλιου

Εικόνα
Τι κάθεται εκεί και περιμένει συλλογισμένος; Κανείς δεν ξέρει. Τι γυρεύει; τι ελπίζει; τι φοβάται; Κανείς δεν ξέρει. Τι προσδοκά, τι έχει τις νύχτες να κλαίει; Κανείς δεν ξέρει. Ότι σου μαρτυρήσει μόνο το σώμα του. Μα γιατί επιτέλους δεν ομολογεί; Τι να πει και σε ποιον να το πει; Γιατί, μήπως δεν τον καταλαβαίνουν; Ποιος καταλαβαίνει ποιον για να μιλήσει κι αυτός. Και τι στο τέλος θα γίνει; Θα ρωτά φαίνεται κι αυτός κάποιο μαντείο
Τώρα σηκώθηκε και περπατά, κατά που πηγαίνει; Κανείς δεν ξέρει, αλλά νά που περπατά. Με το ραβδί του κυνηγά έναν σκύλο. Εσύ μόνο έναν βλέπεις. Και κάθεται στον ώμο του ένα περιστέρι. Περιστέρι δεν είναι. Και πηγαίνει για κει, αλλά το εκεί που είναι; Μη ρωτάς πράγματα που δεν έχουν απαντήσεις
Κοίτα, το σώμα του παίρνει μια κλίση. Δεν σκέφτεται, πηγαίνει με το σώμα. Πηγαίνει στο καλό, μα πως το βρίσκει; Αν είναι το καλό σε βρίσκει αλλά κι αν είναι το κακό σε βρίσκει. Μα πως ξέρει; Δεν ξέρει. Και πως ζει; Απ’ τη ζωή

Το Τίμημα της Ελευθερίας

Εικόνα
Η Νιόβη δεν ήταν ευτυχισμένη μέσα στο γάμο της, ούτε μέσα στο παλάτι της κι είχε κουραστεί να ξεγελά τον εαυτό της. Θα πρέπει σίγουρα να υπήρχε και κάτι άλλο στη ζωή, όχι αυτό μόνο· η σκέψη συχνά την απασχολούσε.  Τελευταία, η ζωή της δεν της έδινε σχεδόν καμία ευχαρίστηση κι ένιωθε άδεια· μια νύχτα, παραδέχτηκε και είπε, το ομολόγησε στον εαυτό της πως ήταν δυστυχισμένη. Μόλις το ομολόγησε, η σκέψη της έτρεξε πίσω, έτρεξε δύο χρόνια πίσω, δύο χρόνια πάλευε με αυτή την ομολογία, όμως τώρα είχε φτάσει στα χείλη της κι ένιωσε ένα αίσθημα ανακούφισης που άγγιζε τη λύτρωση, το μόνο λυτρωτικό αίσθημα εδώ και καιρό και παραδέχτηκε, πως δυστυχία ομολογούμενη σχεδόν ουκ εστί δυστυχία. Γιατί είχε συνειδητοποιήσει, πως η αληθινή δυστυχία, είναι η μη ομολογούμενη, όμως η ομολογούμενη είναι λύτρωση, είναι κάθαρση.
 Ένιωσε εκείνη τη νύχτα να χάνεται μια πάλη μέσα της, μία εσωτερική πάλη και συνειδητοποίησε, πως αυτό ήταν σχεδόν ευτυχία, δικιά της εσωτερική ευτυχία, ή τουλάχιστον, από κει που την έφ…

Η Αγωνία της Πεταλούδας

Εικόνα
Κάποτε ήταν μια πεταλούδα, φυσικά μες στο κουκούλι της. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας πεταλούδας μέσα στο κουκούλι της… είναι πως, κι ένα λεπτό πριν τη μεταμόρφωσή της από κάμπια σε πεταλούδα είναι πάλι κάμπια.  Θέλω να πω, σαφώς υπάρχει μια πεταλούδα μέσα στην κάμπια, μέσα σε κάθε κάμπια. Μάλιστα, προϋπόθεση μιας πεταλούδας είναι να υπάρξει κάμπια. Κάμπιες υπάρχουν πολλών ειδών, η ολόκλειστη κάμπια, η κλειστεί κάμπια, ακόμα κι η σφραγισμένη. Υπάρχει κι η κάμπια που το ξέρει πως κάμπια είναι κι εκείνη που το αγνοεί. Η κάμπια που το αγνοεί… ενώ γεννιέται πεταλούδα πεθαίνει κάμπια. Ζει τη ζωή της κάμπιας, και πολλές φορές, ούτε ονειρεύεται τη ζωή μιας πεταλούδας – λόγο επικινδυνότητας και φόβου των υψών
 Όμως τώρα θα φωτογραφίσουμε τον αγώνα και την προσπάθεια μιας κλασσικής πεταλούδας, επειδή το πέρασμα μιας πεταλούδας από την κατάσταση της κάμπιας… μπορεί να διαρκέσει από κάποιο καιρό έως πολλά χρόνια. Θέλω να πω, είναι μια κατάσταση ζύμωσης κι ετοιμασίας που χρειάζεται η πεταλούδα μ…

Η Συλλογιστική της Ψυχής

Εικόνα
 ... Και λένε, πως υπάρχει κάτι εκεί ψηλά, που επιτρέπει να συμβεί μόνο το καλό για σένα - όμως εξαρτάται τί σε σένα θεωρείς εσένα. ... Και λένε, πως κάτι εκεί ψηλά, θα επιτρέψει να συμβεί, μόνο το καλύτερο για την ψυχή σου - όμως χρειάζεται κι εσύ σε σένα να γυρεύεις το καλό της ψυχής σου.
... Και λένε, πως το καλό της ψυχής σου μπορεί να διαφέρει απ’ το καλό του εγώ σου, και τότε λένε, χρειάζεται να διακρίνεις τί σε σένα είναι καλό του εγώ σου και τί καλό της ψυχής σου.
 Γιατί αυτά τα δύο λένε, συχνά δεν ταυτίζονται, και το καλό της ψυχής σου μπορεί να μην είναι καλό του εγώ σου, ενώ το καλό του εγώ σου μπορεί να μην είναι καλό της ψυχής σου. Όμως αν λέγοντας εγώ, εννοείς την ψυχή σου... μπορεί αυτά τα δύο να ταυτίζονται, και τότε το καλό του εγώ σου να είναι της ψυχής σου καλό, αφού θα αισθάνεσαι πως ψυχή είσαι πρώτα.
… Και λένε, πως αν ακολουθείς αυτόν το συλλογισμό δεν φοβάσαι, καταστρέφεις το φόβο, γιατί εσύ πνεύμα είσαι και το πνεύμα άφθαρτο είναι και δεν μπορεί να καταστραφεί και …

Αόρατα Δεσμά

Εικόνα
Σ’ εμένα δε μιλάς, δεν μου ανοίγεσαι κι ενώ δεν μιλάς σε μένα σε κανέναν δε μιλάς ούτε στο θεό, και ζεις μόνος σου τον μεγάλο εφιάλτη μόνο καμιά φορά πικρά χαμογελάς, προσπαθώντας να πείσεις τη ζωή πως είναι όμορφη, κι είναι η ίδια η ζωή σου που σε διαψεύδει. Εμένα δεν με εμπιστεύεσαι, και δεν εμπιστεύεσαι κανέναν εξ αυτού, και ζεις έτσι χωρίς το ρίσκο μιας νέας φιλίας και ζεις έτσι χωρίς το ρίσκο γενικά, και χωρίς το ρίσκο τίποτα δεν τολμάς, και προς τα πουθενά δεν ανοίγεσαι, και πουθενά δεν φτάνεις επειδή δεν ξεκινάς. Κι ενώ μέσα στον κόσμο ζεις κανείς δεν σε ξέρει ενώ με πολλούς συναναστρέφεσαι δεν μοιράζεσαι κι ενώ κάτι σε σένα αξίζει δεν το εξαργυρώνεις ενώ πολλά αξίζεις τα βαστάς και την καρδιά σου με βάρη τη φορτώνεις
Σ’ εμένα δεν μιλάς, κρύβεσαι όσο σε βλέπω τόσο προσπαθείς να μου κρυφτείς επειδή δεν θέλεις να ξέρεις κι ενώ να ανοίγεις χρειάζεται εσύ κλείνεσαι και μαζί σου κλείνεις όλον τον κόσμο έχεις τραβήξει όλη την ανθρωπότητα μέσα στο καβούκι σου και την κουβαλάς κάτω απ’ το παλτό σο…