Πηγή Ζωής








 Δίπλα μου υπάρχει ένα σχολείο, ένα δημοτικό. Κάθε μέρα έχω την ευλογιά, ν’ ακούω στα διαλείμματα τους υπέροχους ήχους, μελωδίες αγγέλων,
βαθιές, πηγαίες, ακατάπαυστες, γάργαρες και καθάριες
χωρίς καμία σκοπιμότητα, αυθόρμητες ως το κόκαλο.
Ανάμεσα στους βλοσυρούς μεγάλους, τους σχεδόν ανέκφραστους - που πρέπει να σηκώσεις φρύδι για να διακρίνεις ζωή - το σχολείο αυτό είναι μια όαση δροσιάς και ελπίδας.
Εμείς περνούμε, η ζωή συνεχίζεται, έρχεται από πίσω μας, από κάτω μας, από βαθιά μας, με νέα κύματα όρεξης και δροσιάς.
Εμείς σβήνουμε, παιδιά γεμάτα ζωή τώρα ανάβουν. Εμείς σκεφτόμαστε και νιώθουμε σύμφωνα μ’ εμάς, η ζωή, κάτω από εμάς έρχεται σαρωτική και γεμάτη ευτυχία.

 Θα τα υποτάξουν κι αυτά τα παιδιά, θα τα "στρώσουν", θα τα καλουπώσουν, όμως ακόμα μπορείς να πάρεις ένα πασιφανές δείγμα απ’ αυτά του πως είναι να ζεις, χωρίς να κρατάς το αίσθημά σου. Μπορείς να πάρεις ένα δείγμα, όχι πως είναι να καταφέρνεις ν’ αφήνεσαι... αλλά πως είναι να είσαι αφημένος στη ζωή προτού καταφέρεις και τη συγκρατήσεις, να την περιορίσεις, να τη μαζέψεις σε όσα σκέφτεσαι. Μπορείς να πάρεις ένας δείγμα πως είναι το κύμα της καθαρής θάλασσας, αλλά και πως είναι η θάλασσα πριν το κύμα αποκοπεί και διαχωριστεί απ’ αυτήν. Τότε δηλαδή, που δεν υπάρχει βράχος.

 Όλη η πνοή των παιδιών είναι μια προσευχή, όλη η πνοή τους είναι μια ευχαρίστηση κι ένα δέος, όλη η πνοή τους είναι μια εξωτερίκευση - μασημένη τσιρίδα δεν ακούς. Τίποτα δεν γυρίζει και δεν επιστρέφει ξανά πίσω, να γίνει καταπίεση, να το αναμασήσουν, ό,τι ξεφύγει απ’ τα χείλη τους ξέφυγε για πάντα, τα πήρε ολόκληρα. Τη μετάνοια ακόμα δεν την γνωρίζουν, αργότερα αυτά, αν αρχίσουν τα λάθη κι οι σπαζοκεφαλιές, αν αρχίσουν τα κεφάλια να χτυπούν στους τοίχους κι οι τοίχοι να χτυπούν τα κεφάλια.
 Η ζωή τους ακόμα είναι χωρίς φάντασμα και δίχως σκληρή νύχτα. Η φαντασία τους είναι ακόμα ελεύθερη κι η ψυχή τους το ίδιο, αργότερα θα τα καλέσει η σκλαβιά, τώρα είναι ακόμα στον παράδεισο που αργότερα θα ξεκινήσουν να ονειρεύονται. Γιατί δεν θα έχουν αλλού στη ζωή τους να φτάσουν, ως έπαθλο κι αγώνα τους, παρά να κερδίσουν και να πάρουν πίσω την αισθαντικότητα που τώρα απολαμβάνουν. Μα επειδή ακριβώς τώρα την απολαμβάνουν... και δεν γνωρίζουν ακόμα το γύρισμα του ήλιου και του φεγγαριού... δεν την εκτιμούν όσο θα έπρεπε, τη θεωρούν δεδομένη. Δεν γνωρίζουν ακόμα ούτε την έλλειψη, ούτε την έλλειψη της πληρότητας. Ακόμα ο πόνος δεν τα επισκέφτηκε.  Είναι απλώς στην ευτυχία, δεν ακούν για αυτήν ούτε την προσπαθούν, είναι εκεί και τη ζουν, δεν είναι γι’ αυτά μια κατάκτηση, ούτε ένα όνειρο μακρινό κι άπιαστο. Δεν αναρωτιούνται, δεν μπορούν να κοιτάξουν ακόμα πίσω απ’ τα σφιγμένα πρόσωπα των ανθρώπων. Ρίχνουν το βλέμμα πίσω τους κι είναι λευκό κι ορθάνοιχτο, τίποτα ακόμα δεν έχει κρατήσει και δεν έχει στοιχειώσει στην μνήμη. Είναι χωρίς εμπειρία, αργότερα θα προσπαθήσουν σκληρά να την αποβάλουν.

Αργότερα, κάπου θα διαβάσουν, πως θα πρέπει να γίνουν σαν τα παιδιά, αν θέλουν να δουν το βασίλειο των ουρανών. Όμως τώρα είναι στο βασίλειο των ουρανών. Κι αργότερα, θα τα βρει όπως όλους τους ανθρώπους, η γνωστική συνείδηση, και θα χρειαστεί να περάσουν κι αυτά μέσα από το μυαλό τους και να το διασχίσουν, για να βγουν συνειδητά και με επίγνωση, στο απέναντι που τώρα, απλώς το ζουν και το βιώνουν. Γιατί τώρα ακόμα είναι στο φως κι αργότερα θα το νοσταλγήσουν, θα το αναζητήσουν.

Κάπου θα διαβάσουν κι αυτά αργότερα για μια πτώση από έναν παράδεισο. Αργότερα θα διψάσουν, τώρα είναι ακόμα στην πηγή της ζωής! 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι

Η Μαθητεία