Οι Δύο Φωνές






Σάββατο σήμερα κι είναι μια όμορφη γλυκιά μέρα
ζεστός νοτιάς φυσάει
προμήνυμα αγρίου χειμώνα·
μια φωνή λέει: τη μέρα αυτή ζήσε
ως το μεδούλι όλων των ημερών
ευλόγησέ την ως τα σπλάχνα της
μην την κρίνεις, μην την καταδικάσεις
μόνο άκουσέ την, έχει κάτι να σου πει
μόνο κοίταξέ την, όσο μπορείς στα μάτια
έχεις κοιτάξει μια μέρα στα μάτια; είναι τα δικά σου μάτια

Μια άλλη φωνή λέει: φυλάξου, προστατεύσου
πίσω απ’ τη μέρα αυτή, τη γλυκιά, την όμορφη
κρύβεται η αγριάδα όλου του κόσμου
κι αν στη μέρα ετούτη παραδοθείς
θα είναι σαν να παραδίδεσαι σε όλες τις μέρες
κι αν τη μέρα αυτή την αρνηθείς θα είναι
σαν να αρνιέσαι όλες τις μέρες
γιατί αν απ’ την αυριανή μέρα φροντίσεις να προστατευτείς
θα προστατευτείς από τούτη τη μέρα
κι η μέρα τούτη δεν θα σε φτάσει
θα γλιστρήσει κρυφά πάνω απ’ το δέρμα σου
μα δεν θα σ’ αγγίξει
χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα σε γεράσει κατά μία μέρα
και μπορείς να ζήσεις έτσι για δύο και πλέον ζωές
αγνοώντας αυτόν τον γλυκό νοτιά
επειδή παραφυλάγει το χτήνος, κάπου κρυμμένο
με τα κόκκινά του μάτια που βγάζουν φωτιές
κρυμμένο πίσω απ’ τις μέρες σου
και ζητά να τις εξαργυρώσει με αδιαφορία
ετούτης της μιας ανεπανάληπτης στιγμής
που περνά και χάνεται σφυρίζοντας
πως δεν τρέχει τίποτα μία στιγμή μόνο αν χαθεί
μες στις στιγμές μιας ολόκληρης ζωής
σαν ακριβώς να είναι τίποτα η μία στιγμή
μέσα στις πάμπολλες

Η μία φωνή λέει: απαρνήσου τούτη τη μέρα
για μια καλύτερη μέρα - απολύτως υποθετική
σχηματισμένη μονάχα μέσα στ’ όνειρό σου
μα δικιά σου γιατί τη σχημάτισες εσύ
όπως ακριβώς τη θέλεις - πλουμιστή και μακάρια
τέλεια μες στις εκφράσεις της - στολισμένη και περιτριγυρισμένη
από αγάπες και μουδιάσματα στ’ ακροδάχτυλα
κι αυτή τη μέρα - που αθέλητή σου είναι
και την χρησιμοποιείς μονάχα για να φτάσεις στην ποθητή σου μέρα –
μην της δώσεις καμιά σημασία
μόνο άφησέ την να περάσει, μ’ εκείνη τη σοφία που λέει:
σκότωσε το χρόνο σου!
όμως δεν λέει πως μέσα στο αίμα του πνίγεσαι

Και το πουλί που στο ορίζοντα κελαηδά
πονηρά σου κλείνει το μάτι και λέει:
φτάσε με αν μπορείς!

Η άλλη φωνή λέει: κι όλες τις μέρες σου να τις προδώσεις
το πουλί που κελαηδά στον ορίζοντα δεν θα το πιάσεις
και δεν θα το φτάσεις ποτέ
κι απ’ όλες τις μέρες σου μακριά να τρέξεις να φύγεις
μια δική σου μέρα δεν θα έχεις
γιατί θα πρέπει να σταθείς σε τούτη ακριβώς τη σημερινή μέρα
να την κοιτάξεις στα μάτια, να την ηρεμήσεις και να την γαληνέψεις, να την ημερώσεις
και ξέχνα όλες τις μακρινές κατακτήσεις
γιατί όλες οι μακρινές κατακτήσεις φωνάζουν
πως ετούτη τη μέρα ακόμα δεν την κατέκτησες·
και η φωνή λέει: πάρε το μέλημά σου πίσω
απ' όλες τις μακρινές μέρες
και γύρισέ το πίσω στο σώμα σου
κατέβασε το όνειρό σου στη σημερινή μέρα

Η δεύτερη φωνή λέει: Πάλεψε, αγωνίσου, πολέμα
φτάσε στο τώρα
αυτό είναι το πιο μακρινό. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αόρατος Νόμος

Γαλάζια Έρημος

Οι Μπλε Άνθρωποι